Ο Γιορέντε, στο 20' λεπτό, εκμεταλλεύεται, έπειτα από σουτ του Σουσαέτα, την ασταθή απόκρουση του Χίλντεμπραντ και ανοίγει το σκορ. Ο ίδιος παίχτης, στο 73' λεπτό, πηδώντας σαν κουνέλι μέσα από την μικρή περιοχή των Γερμανών, θα ισοφαρίσει τα δυο τέρματα του τεράστιου Ραούλ και θα σημάνει το έναυσμα για την λυσσαλέα αντεπίθεση της Μπιλμπάο. Την ανατροπή της ανατροπής θα ολοκληρώσει ο Ντε Μάρκος κι ο Μουνιαΐν. Ο δρόμος προς την Ρουμανία είναι ανοιχτός. Αν αποκλειστούν και οι έτερες ισπανικές ομάδες, θα δεθούν και τα σκυλιά.
Υ.Γ.1 Από τον Κώστα Καίσαρη:«Στην ΑΕΚ αδιαφορούν, αλλά
τουλάχιστον δεν τσακώνονται. Δεν βγάζουν τα μάτια τους. Κι είναι και ζεστός ο
Ντέμης μπας και κάνει ρεπετισιόν του 2004 και ξανασώσει την κατάσταση. Στον
Παναθηναϊκό, πέρα από γκρίνια και φαγωμάρα, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ούτε
μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση σχετικά με την πρωτοβουλία των παλαιμάχων. Οι
παλαίμαχοι στις ομάδες είναι σαν τα γραφεία κηδειών που τη στήνουνε στα
νοσοκομεία για τους πεθαμένους. Ποιος θα προλάβει πρώτος να πάρει τη δουλειά. Έτσι
και οι παλαίμαχοι στο ποδόσφαιρο. Μόλις μια ομάδα είναι στα πρόθυρα της
ληξιαρχικής πράξης θανάτου τρέχουνε να αναλάβουνε. Κι αν στην ΑΕΚ βρέθηκε ο
Τροχανάς να τους μαζέψει, στον Παναθηναϊκό βρεθήκανε δύο Τροχανάδες. Μετά τον
Αλαφούζο προέκυψε πρωτοβουλία του Αλέξανδρου Λυκουρέζου για να περάσει η ομάδα
στα χέρια του λαού της. Στόχος, λέει, να συνεισφέρουν τουλάχιστον 100.000
Παναθηναϊκοί. Όμως, τι να πρωτοπληρώσει ο κόσμος; Την Εφορία; Το χαράτσι της ΔΕΗ;».
Υ.Γ.2 Κόντη, αν η ομάδα δεν πάρει αδειοδότηση, θα ανέβω πάνω και θα σε κρεμάσω από τα αυτιά. Αλλά για να εμφανίζεσαι τόσο σίγουρος, επί καθημερινής βάσεως, κάτι παραπάνω θα ξέρεις. Έτσι, δεν είναι;
Υ.Γ.3 Ο Ritchie Blackmore τον θεωρεί μουσική ιδιοφυία. Κι εγώ το ίδιο. Εσείς; Οι Jehtro Tull, όμως, δεν περιορίζονται στην ύπαρξη του Ian Anderson. Θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσουμε το ταλέντο και την ποιότητα των λοιπών μελών της μπάντας.
Παρατηρώ ό,τι ήδη έχουν ξεκινήσει τα μεταγραφικά σενάρια. Του καλοκαιριού. Μιλάω για ολόκληρο το ευρωπαϊκό στερέωμα. Κι όχι για ομάδες της πλάκας. Για μεγάλα μεγέθη, οι οποίες κυρίως δεν αγωνίζονται Ευρώπη κι ως εκ τούτου, αφού τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα για αυτούς, δύνανται να προβούν σε πρόωρες αγορές. Για παράδειγμα, η Γιουβέντους από την Ιταλία, η Παρί από τη Γαλλία και η Τότεναμ από την Αγγλία. Ακόμα και στην Ελλάδα κυκλοφορούν υποψήφιοι μεταγραφικοί στόχοι. Κι ακόμα δεν έχει έρθει το Πάσχα. Κι όχι μόνο για Ολυμπιακό, που πρόσφατα φέρεται
να εξετάζει την προοπτική Βιερίνια, ή τον Π.Α.Ο.Κ., που υποτίθεται ότι
έχει κλείσει προπονητή και αμυντικό χαφ (Κόρμπος), αλλά τα σενάρια αρχίζουν, κάπως δειλά είναι η αλήθεια, να εμφανίζονται για όλες τις ομάδες. Πού θα πάει ο Σουμπίνιο; Ο Βασιλείου; Ο Βασιλακάκης; Ο Ναπολεόνι; Ο Βλαχοδήμος; Ο Παπουλής; Ο Λεονάρντο; Θα μείνει ο Ντιμπαλά στον Πανιώνιο; Ο Μήτρογλου θα ξαναδοθεί δανεικός; Ποιος θα αντικαταστήσει τον Λέτο; Θα μείνει ο Μασάδο; Ο Παπουτσάκης θα απολύσει τον Καραγεωργίου; Τα ερωτήματα, όμως, στηρίζονται σε λάθος βάσεις. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι το που (θα) πάνε οι ομάδες. Όχι, οι παίχτες.
Πού πάει η Α.Ε.Κ.;Κυνηγάνε τα λεφτά με το τουφέκι. Όχι, αποκλειστικά γιούρο. Ακόμα και ρούβλια ή ριάλ δέχεται το ταμείο. Αρκεί να προσμετράται για υπαρκτό χρήμα. Με το αγωνιστικό να έχει παραμεληθεί του κερατά, τον Κωστένογλου να υποδύεται τον πιστό υπηρέτη της ομάδας σε σημείο σπαραγμού και τους παίχτες να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις του με μαρουλόφυλλα, είναι δεδομένο ότι η ομάδα πρέπει να εντοπίσει την έξοδο κινδύνου. Δεν είναι, όμως, μόνο το αγωνιστικό. Έχεις τον Ντέμη να ψάχνει σαν κυνηγόσκυλο κάποιο λαμόγιο ή μπατίρη για να του δώσει την ομάδα. Από τον Ντέμη, πάντως, περίμενα περισσότερη αυτογνωσία και ρεαλισμό. Έχεις τον Βούρο να ορκίζεται ότι θα φτιάξει μόνος του γήπεδο. Τι εννοεί; Ότι θα πάρει μυστρί και πηλοφόρι και θα αρχίσει το χτίσιμο; Τέλος, έχεις τον Αδαμίδη, ο οποίος, αφού τα έκανε ταναπού, εξαφανίστηκε. Σου λέει εγώ την έκανα την δουλειά μου. Διατήρησα την δυναμικότητα σε ικανοποιητικό επίπεδο, δημιούργησα τους Supporters, αντιστάθηκα στα κέντρα αποφάσεων και έφερα τον Ισλανδό για το μπαμ. Δίκιο είχε. Το μπαμ έγινε. Η ομάδα βάζει το χέρι στην τσέπη και πιάνει το παπούτσι κι εσύ φέρνεις έναν παίχτη που έχει λαμβάνειν τους αριθμούς έξι και πέντε μηδενικά. Χωρίς τα μπόνους και τις προμήθειες. Σαν τα πολιτικά κόμματα που βγαίνουν στις κάμερες και κλαίγονται για την κατάσταση στην Ελλάδα, εκστομίζοντας πομφόλυγες και αερολογίες, αλλά τσεπώνουν επιχορηγήσεις εκατομμυρίων. Οι μισθοί και οι συντάξεις πέφτουν, το επίπεδο διαβίωσης μειώνεται κι οι πολιτικάντες δεν έχουν καν την διάθεση, έστω για το θεανήναι, να ρίξουν τον βουλευτικό μισθό τους. Ορισμένοι, μάλιστα, έχουν και το θράσος να ζητάνε και αναδρομικά. Σε ακολουθούν, σε αιφνιδιάζουν, σε βιάζουν και μετά σε κατηγορούν ότι τους ξεζούμισες. Σαν τον Μπένι που είχε δηλώσει το αμίμητο: «Νοιώθω εξουθενωμένος». Κουράστηκε ο νυν Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να σώζει τη χώρα. Όπως ο Αδαμίδης την Α.Ε.Κ. Επομένως, αυτό που χρειάζεται η ομάδα λέγεται σχέδιο. Το ίδιο και η Ελλάδα.
Πού πάει ο Π.Α.Ο.Κ.; Τα χρέη της ομάδας, παγωμένα και φρέσκα, υπερβαίνουν τα 60 μύρια. Η προπαγάνδα στην Θεσσαλονίκη καλά κρατεί, πάντως. Ο Ζαγοράκης, αφού μας έπρηξε τα παπάρια με εξυγιάνσεις, φέσωσε την Π.Α.Ε. και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Το δούλεμα πήγε σύννεφο. Μετά την οδό Αθηνάς, εμφανίζονται παπατζήδες και στις ομάδες. Κι αν οι πρώτοι σου καβατζώνουν κανά εικοσάρικο και μετά σε αφήνουν ήσυχο, οι δεύτεροι πίνουν το μεδούλι των οπαδών και σε ξετινάζουν. Όπως οι σωτήρες του Παναθηναϊκού.Των οποίων τα πολυμετοχικά λεφτά έδωσαν την δυνατότητα στον Π.Α.Ο.Κ. να κάνει πρωταθλητισμό. Αλλά η εξυγίανση, εξυγίανση. Έτσι δεν είναι, κύριε Ζαγοράκη; Σκέψου να μην έκανε και εξυγίανση. Άλλο να το λες κι άλλο να το κάνεις. Και τώρα ψάχνουν τον τρόπο να διώξουν τον Μπολόνι και το κυριότερο: ψάχνουν τρόπο να πείσουν τον κόσμο της ομάδας ότι ο Μπολόνι πρέπει να φύγει -οι φήμες υποδηλώνουν ότι ο Σέρτζιο Κονσεϊσάο έχει συμφωνήσει προφορικά. Αρωγός στην προσπάθεια της Π.Α.Ε. στέκεται ο ίδιος ο Μπολόνι: οι γκρίνιες και τα fuck off δίνουν και παίρνουν εντός και εκτός χόρτου. Ας όψεται, όμως, η πορεία στην Ευρώπη και κυρίως η νίκη μέσα στο Λονδίνο: μετά από αυτήν την επιτυχία, ουδείς μπορούσε να τον ταρακουνήσει από τη θέση του. Το μέλλον, όμως, παραμένει σκοτεινό, δίχως να εμφανίζεται κάποιος λαμπερός φανοστάτης. Πού ξέρεις; Ίσως ο Ρουμάνος αντιληφθεί ότι οι συνθήκες δεν τον ευνοούν και φύγει μόνος του. Όπως ο Πάγκαλος: «Το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο γι’ αυτό και αποσύρομαι». Σωστός. Άλλωστε μαζί τα φάγαμε (sic!). Όπως τα έφαγε ο Ζαγοράκης με τους Π.Α.Ο.Κ.τσήδες. Ή μήπως όχι;
Δεν είναι μόνο αυτές οι δυο ομάδες. Υπάρχουν κι άλλες. Ο Π.Α.Ο. κι ο Άρης, φερειπείν. Θα τα πούμε και για αυτούς. Για τον Π.Α.Ο. παρακολουθώ την διακύμανση των εξελίξεων, για τον Άρη είχα γράψει ότι θα δούμε ποιος από τους δυο έχει δίκιο. Ας κάνουμε υπομονή κάποιες μέρες. Το σίγουρο είναι ότι, όντας αναφερόμενος σε όλες τις ομάδες, ο τσακισμός έχει πολλούς ιερείς κι ακόμη περισσότερους πιστούς. Α, και για να μην το ξεχάσω: ο Α.Π.Ο.Ε.Λ., σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, αντιμετωπίζει την Ρεάλ Μαδρίτης. Καλή συνέχεια.
Υ.Γ.1 Το μέγιστο ελάττωμα της Τρόικας είναι ότι εφοδιάζει με ανυπόστατα άλλοθι τους πάντες για τα πάντα. Κόβονται συντάξεις, ποιος φταίει; Η Τρόικα. Μειώνονται οι προσλήψεις, ποιος φταίει; Η Τρόικα. Νυχτώνει, ποιος φταίει; Η Τρόικα. Τρώω βρώμικο μέσα στο μετρό, ποιος φταίει; Η Τρόικα. Καταλαμβάνω την σειρά στην τράπεζα ή το σούπερ μάρκετ, ποιος φταίει; Η Τρόικα. Παραβιάζω κόκκινο φωτεινό σηματοδότη ή στοπ, ποιος φταίει; Η Τρόικα. Η συγκεκριμένη υπερασπιστική γραμμή μου θυμίζει μια συζήτηση, πραγματικά επική, που είχα με έναν φίλο μου, πραγματικά ξεχωριστό, σχετικά με το ποιος ευθύνεται για ενα έγκλημα, π.χ. βιασμός, δολοφονία, κλοπή κ.ά. Η απάντησή του; Το Bing Bang...
Υ.Γ.2 Οι περισσότεροι νομίζουν ότι η καριέρα των Aerosmith ξεκίνησε από το ''Get a Grip'' (1993), ή έστω από το Pump (1989). Λάθος. Το παρακάτω τραγούδι προέρχεται από το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της μπάντας που κυκλοφόρησε το 1976.
Ένας κλασικός τρόπος για να βγεις στην κόντρα είναι ο εξής: δίνεις βάθος στα μετόπισθεν, ο κόφτης αγωνίζεται πολύ κοντά στα σέντερ μπακ, οι παίκτες σπάνε την μπάλα πίσω και επιχειρούν οριζόντιες πασούλες για να ανεβάσουν την αντίπαλη άμυνα ψηλά και κατόπιν βγάζουν βαθιές μπαλιές στην πλάτη της. Συνήθως, το παραπάνω πλάνο εναρμονίζεται με τις επιταγές τακτικού ρεαλισμού. Σπάνια τίθεται θέμα τακτικής επιλογής. Το κυρίως θέμα, όμως, αφορά τον τρόπο υλοποίησης. Για παράδειγμα, στο ματς του Άρη απέναντι στον Ο.Φ.Η., ο Αναστόπουλος παρέταξε διπλή ζώνη άμυνας, με τους παίχτες να αμύνονται πίσω από μπάλα και σέντρα, τα ακραία χαφ να επωμίζονται ανασταλτικό ρόλο και να ενεργοποιούν παγίδες ελάχιστα μέτρα έξω από την περιοχή του Σαχσανίδη, ενώ ως target man των -ομολογουμένως- περιορισμένων και χλιαρών αντεπιθέσεων ορίστηκε η ταχύτητα και η φόρμα του Παπουλή. Δεν μπορείς, όμως, να πηγαίνεις μονίμως με πρώτη, δεν μπορείς να ανέβεις την ανηφόρα με πέμπτη και σίγουρα δεν μπορείς να έχεις την μηχανή να δουλεύει συνεχώς στο ρελαντί. Είναι προφανές ότι απαιτείται η λήψη ρίσκων. Προσοχή: υπολογισμένων ρίσκων. Επί παραδείγματι, ένα υπολογισμένο ρίσκο στην προαναφερόμενη περίπτωση, συνιστά η χρησιμοποίηση του Σίσιτς, ο οποίος δεν διαθέτει την απαιτούμενη αμυντική προσήλωση, αλλά μπορεί να κρατήσει μπάλα, να την σπάσει επιτυχώς στα πλευρά ή να προβεί σε προσωπική ενέργεια. Αντίθετα, ένα απονενοημένο ρίσκο θα αφορούσε τις επελάσεις των δυο ακραίων μπακ, το μεγάλο πλάτος ή την πίεση στα 3/4 του γηπέδου: ο Ο.Φ.Η. δεν διαθέτει ποιότητα και κυρίως δεν έχει δουλευτεί για να αγωνίζεται με τέτοιον τρόπο· δεν έχει το know how. Ο Αναστόπουλος, ένας πρακτικός και ρεαλιστής προπονητής, γνωρίζει πως να σφυρηλατεί την ταυτότητα της εκάστοτε ομάδας που προπονεί: η ελαχιστοποίηση ρίσκων συνάδει με τις δυνατότητες της κρητικής ομάδας.
Ακόμα, όμως και ομάδες που τηρούν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ τους, δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα, ο Πανιώνιος. Σε αντίθεση με τον Ο.Φ.Η., οι ''Πάνθηρες'', δεν παίζουν τόσο ελαστική άμυνα και δεν της δίνουν τόσο βάθος. Φυσικά, και οι δυο ομάδες παίζουν την κόντρα. Αλλά ο Μάντζιος, προτιμά να κλέβει μπάλες, προκειμένου να βγει γρήγορα μπροστά και να πιάσει ανοργάνωτη την αντίπαλη άμυνα, παρά να ροκανίζει τον χρόνο και να καταστρέφει το παιχνίδι του αντιπάλου. Επίσης, δεν είναι αρνητικός στο να κρατήσει και λίγο μπάλα κι αν χρειάζεται μπορεί να ανοίξει κάπως το πλάτος ή να ανεβάσει τις γραμμές, έστω κι αν πρέπει να πάρει υπολογισμένα ρίσκα (συνέβη στο δεύτερο γκολ του Κούτσι). Ο Πανιώνιος, λοιπόν, δεν ακολουθεί πιστά τον εξής άγραφο ποδοσφαιρικό κανόνα: «Είναι πιο εύκολο να καταστρέψεις το παιχνίδι του
αντιπάλου σου, παρά να επιβάλλεις το δικό σου». Μεγάλο ρόλο στην ομαλή εφαρμογή του αγωνιστικού πλάνου παίζουν ο Όμο και ο Κούτσι. Ο πρώτος
καθαρίζει σαν απορρυπαντικό τους αντιπάλους κι ο δεύτερος αναλαμβάνει ρόλο εκτελεστή.
Για να εκτελέσει, όμως, πρέπει να πάρει μπάλα. Και την παίρνει. Είτε κάθετα, συνεργαζόμενος π.χ. με τον Γουνδουλάκη, είτε παράλληλα, δεχόμενος πάσα από τον Ντιμπαλά ή τον Μενδρινό. Όπως ακριβώς μπήκαν τα δυο γκολ του Πανιωνίου στον χθεσινό αγώνα. Δεν αρκεί, όμως, να την πάρει. Πρέπει να ξέρει τι να την κάνει. Ο Φιλανδός μπορεί να είναι αργός και φαινομενικά άτεχνος, αλλά πρόκειται για παρεξήγηση. Την έλλειψη ταχύτητας την αναπληρώνει με σωστές τοποθετήσεις, πάντοτε εντός περιοχής, ενώ η φαινομενική τεχνική ανεπάρκεια ουσιαστικά δεν επηρεάζει την αποστολή του: ο παίχτης γνωρίζει τις απαιτήσεις της θέσης του και ορισμένες βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, όπως σπάσιμο μπάλας στα πλευρά με ταυτόχρονη διενέργεια κάθετου σπριντ, σύντομη κίνηση χωρίς μπάλα και παιχνίδι με πλάτη, ενώ συνηθίζει να εκτελεί με την μία, χωρίς να κοντρολάρει και να χρονοτριβεί. Καλός παίχτης. Αν ήταν πιο μικρός, θα τον ήθελα στον Άρη. Δεν είναι εύκολο να παίζεις με ψευτοεννιάρια. Και πάμε στον Ντιμπαλά, ο οποίος, κινούμενος στα όρια του οφσάιντ, ερχόταν από πίσω και πατούσε περιοχή, ανοίγοντας, παράλληλα, χώρους για τον Κούτσι. Ο Μάντζιος, λοιπόν, έστησε την ομάδα του, όπως περιγράφω παραπάνω. Στην θεωρία εφάρμοσε 4-4-2 με ρόμβο, αλλά στην πράξη μετατρεπόταν σε 4-2-2-1-1. Προσπάθησε, δηλαδή, να συνδέσει τις γραμμές με παίχτες, προκειμένου να επιμηκύνει τον άξονα και να του δώσει βάθος. Εξάλλου, η ομάδα στερούταν πλάτους: ο Μενδρινός κι ο Αντούνες είχαν μετατραπεί ξεκάθαρα σε εσωτερικά χαφ, αγωνιζόμενοι μπροστά από τους Όμο και Ρόβα, ούτως ώστε να κλείσουν χώρους, ενώ τα ακραία μπακ, Ρόκας και Κουρντί, δεν πέρασαν ποτέ την σέντρα. Μολαταύτα, οι γηπεδούχοι δεν είχαν καλές επιστροφές.
Από την άλλη πλευρά, ο Μασάδο πήρε ένα υπολογισμένο ρίσκο: τον Κανούλα. Το ρίσκο, όπως όλοι είδαμε, δεν του βγήκε. Δεν πειράζει. Δεν θα τον κρεμάσουμε. Επίσης, από τον τραυματισμό του Μίτσελ και έπειτα, παίρνει και ένα υποχρεωτικό ρίσκο: τον Τσουκάνη. Η ενέργεια του παίχτη στο δεύτερο γκολ του Πανιωνίου ήταν αδιανόητη. Ακόμα προσπαθώ να το χωνέψω. Είχε μετριότατη παρουσία -για να μην πω κακή- και το κυριότερο: δεν συνάντησε ιδιαίτερη πίεση -για κάποιον ανεξήγητο, πλην ανακουφιστικό λόγο, ο Μάντζιος δεν στοχοποίησε τον Τσουκάνη και δεν φόρτωσε την δεξιά πτέρυγα της ομάδας του. Σκέψου να συναντούσε και πίεση. Μέχρι στιγμής έχει καταστεί σαφές ότι το υποχρεωτικό ρίσκο του Μασάδο δεν έχει βγει. Όπως, επίσης, τώρα καταλαβαίνουμε τον λόγο που ο Μίτσελ έπαιζε συνεχώς και ακατάπαυστα. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: ο Φατί και ο Καπετάνος βρισκόντουσαν σε διάταξη λοξής φάλαγγας, με τον πρώτο να έχει επωμιστεί ανασταλτικό ρόλο (βελτιώθηκε με την είσοδο του Παπαζαχαρία, στο 46' λεπτό) και τον δεύτερο δημιουργικό (είχε μέτρια απόδοση και χαρακτηρίζεται από σταθερή αστάθεια), ο Ούμπιντες, αυτή η αεικίνητη μπαλαδόφατσα, από τα πόδια του οποίου ξεκινάει οτιδήποτε καλό για τον Άρη, έτρεχε οριζόντια πίσω από τον Κανούλα, ο δυναμικός και ολίγον άτακτος Καζναφέρης έπαιρνε μέτρα, ενώ οι Νέτο και Ακόστα έδιναν ένα σχετικά μεγάλο πλάτος στην διάταξη της ομάδας. Ο Πανιώνιος, όμως, ευτύχησε να ισοφαρίσει και να ανατρέψει το σκορ, εκμεταλλευόμενος την σχετική νωθρότητα του Άρη: δεν μπαίναμε δυνατά στις μονομαχίες, δεν κάναμε φάουλ τακτικής σκοπιμότητας και είχαμε μεγάλα κενά στην αμυντική γραμμή. Οι φιλοξενούμενοι δυσκολευόντουσαν να κρατήσουν και να κυκλοφορήσουν μπάλα, αλλά όταν αυτή έφτανε στο χώρο ευθύνης του Σανκαρέ και του Ντίκο, συναντούσαμε αρκετά προβλήματα με τις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις και το κάθετο παιχνίδι των αντιπάλων. Επίσης, ο Σανκαρέ δεν βρέθηκε σε αγωνιστική ετοιμότητα, προέβη σε αρκετά λάθη και δεν μπόρεσε να προωθήσει το παιχνίδι ''με την μπάλα κάτω''.
Για να μην σας κουράζω περαιτέρω με περιττές, υποθέτω, λεπτομέρειες, καταφέραμε, μέσα σε εφτά λεπτά, να γυρίσουμε (κωλο)τούμπα το σκορ. Σαν αυτές που κάνουν οι Έλληνες πολιτικοί. Αξιοποιήσαμε την αγωνιστική καθίζηση των Πανιώνιων, ποδοσφαιρική αφέλεια θα έλεγα, οι οποίοι, θεωρώ, από την στιγμή που πήραν κεφάλι στο σκορ υποτίμησαν τον Άρη και δεν πίστεψαν ότι είχαμε σωματικές και ψυχικές δυνάμεις: αποδείξαμε για μια ακόμη φορά ότι το ρεζερβουάρ είχε αποθέματα, οι παίχτες διαθέτουν ποδοσφαιρικό εγωισμό και φιλότιμο, η φυσική κατάσταση κυμαίνεται σε ικανοποιητικά επίπεδα κι ότι το κλίμα μεταξύ των παιχτών φαίνεται καλό. Το ορμητικό επτάλεπτο της ανατροπής, από το 72' μέχρι το 78' λεπτό, τους ντρόπιασε και τους εξέθεσε. Κι όταν πήραν πρέφα ότι κακώς κατέβασαν ταχύτητα, ήταν πολύ αργά: οι παίχτες είχαν χάσει την ψυχραιμία τους, ενώ ήταν σαφές ότι οι συναισθηματικές μεταπτώσεις επηρέασαν και τον πάγκο που είχε μείνει κυριολεκτικά αδρανής και οκνηρός. Συν τοις άλλοις, δεν επηρεαστήκαμε από τους τραυματισμούς του Ακόστα και του Ντίκο, αξιοποιήσαμε για πολλοστή φορά τα στημένα, ενώ έπιασαν τόπο και οι αλλαγές, σε πρόσωπα και θέσεις, του Μασάδο. Το όνειρο συνεχίζεται. Οι φιλοξενούμενοι, λοιπόν, νόμιζαν ότι το ματς έληξε στο 63' λεπτό -αλλά από πότε ένα ματς λήγει σε τόσο πρώιμο χρονικό σημείο; Οι αμυντικοί σταμάτησαν να διεκδικούν κεφαλιές, έπαψαν να μπαίνουν δυνατά στις μονομαχίες και, αν κρίνω από το γκολ του Τριανταφυλλάκου, διέκοψαν και το μαρκάρισμα. Απόλυτη εξαίρεση αποτελεί ο Μιχαηλίδης, ο οποίος υπήρξε ασταθής και ανεπαρκής καθόλη την διάρκεια του αγώνα: τα ρεφλέξ του ήταν πιο αργά και ασυντόνιστα από αυτά της κρατικής μηχανής, ενώ σου έδινε την εντύπωση ότι δεν έπεφτε κάτω για να μην λερωθεί. Και για του λόγου το αληθές, επιχειρήσαμε τέσσερα σουτ προς την εστία και έγραψαν και τα τέσσερα. Τέλος, επιτρέψτέ μου να καταστώ και ολίγον υπερβολικός. Δεν ήταν δυνατόν να έχανε η Αρειανάρα!. Απλά δεν ήταν δυνατόν! Έχει γενέθλια!
Χρόνια πολλά αγάπη μου γλυκιά και στα 100 θα 'μαι πάλι εδώ να στο τραγουδώ!!!
Χρόνια πολλά αγάπη μου γλυκιά και στα 1000 εγώ θα σου τραγουδώ απ' τον ουρανό!!!
Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι ο Ρομπέρτο Μερίνο. Το βρήκε ο Νίκος, ο Μανόλο κι ο Γιώργος. Μπράβο στα παιδιά. Θυμάμαι μια εκπομπή της Αθλητικής Κυριακής, στην οποία αναγκάστηκα να παρακολουθήσω πέντε φορές μια μαλακία του Ριβάλντο, και μόλις μία φορά μια μαγική ενέργεια του Περουβιανού. Γαμημένη υποκρισία.
Υ.Γ.2 Η Αρειανάρα, παραμονή των γενεθλίων της, κέρδισε σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και βόλεϊ.
Υ.Γ.3 Ο Γιάννης Κάρμης, δικηγόρος της Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός, ορίσε, με κωμικοτραγικά επιχειρήματα είναι η αλήθεια, την υπεράσπιση της εταιρίας: «Ο Παναθηναϊκός έκανε ό,τι μπορούσε αλλά ήταν πάνω από τις δυνάμεις
του. Αυτοί που τα έκαναν δεν έχουν σχέση με τον Παναθηναϊκό, αλλά είναι
εκτός ποδοσφαίρου. Είναι λόγω του μνημονίου αυτά που συμβαίνουν και θα
μπορούσαν να γίνουν οπουδήποτε. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλώστε η Π.Α.Ε.
πήρε και τα εύσημα του Ολυμπιακού για αυτό», ανέφερε και συνέχισε:«Τα επεισόδια αυτά συνδέονται με μπαχαλάκηδες. Είναι εκείνοι που καίνε την Αθήνα. Εκατό τέτοιοι δούλευαν την αστυνομία». Ο Γιάννης Κάρμης, μάλιστα, άφησε αιχμές κατά των κύριων Μπιτσαξή και
Γερουλάνου για τις δηλώσεις που έκαναν προ ημερών και κάλεσε την
επιτροπή να μην επηρεαστεί στην λήψη της απόφασής της:«Μην επηρεαστείτε. Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να παρουσιάσουν
ως λάφυρο τον Παναθηναϊκό στην προεκλογική περίοδο που έρχεται. Να
αναζητήσετε και την ευθύνη που έχουν κι άλλοι φορείς. Μην δώσετε τη
χαριστική βολή στον Παναθηναϊκό. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τη νύφη.
Περιμένω από εσάς την ηρωική απόφαση». Έτσι είναι. Σαν άλλη Αντιγόνη κατέφυγε στην επίκληση του συναισθήματος. Πώς, όμως, μπορείς να προβάλλεις το συναίσθημα, όταν, λόγω προϊστορίας, είσαι ανήμπορος να επικαλεστείς το ήθος του πομπού; Ο δικηγόρος, πάντως, δεν μασάει. Σαν άλλος Λυσίας επικαλέστηκε την λογική. Την παράλογη λογική. Κι αυτό μας κάνει. Για να μην μας κατατροπώσουν οι Μακεδόνες. Σαν άλλος Νικίας επικαλέστηκε το ήθος του δέκτη. Για να μην πάθει ο Π.Α.Ο. ότι πάθανε οι Αθηναίοι στη Σικελία. Πάλι καλά που δεν επικαλέστηκε τον Κανέλλο ή έστω τον Καρούλια ως αυθεντίες. Μόλις, λοιπόν, διάβασα την υπερασπιστική γραμμή του Κάρμη σκέφτηκα αυτά που γράφει ο Πανούτσος παρακάτω. Διαβολεμένη σύμπτωση; Προφανώς, όχι. Απλά, είχαμε, υποθέτω, κοινή κριτική σκέψη. Γράφει ο Πανούτσος: «Μέχρι και μισή χιλιάδα φορές
θα έχει γραφτεί το κλισέ ότι κόσμος, όντας εξοργισμένος από αυτό που του συμβαίνει, είναι φυσικό να βγάζει
την οργή του στο γήπεδο με πράξεις βίας. Προσέξτε, όμως. Όχι, όλος ο κόσμος. Για παράδειγμα, ο κόσμος του
Παναθηναϊκού είναι εξοργισμένος από την ανέχεια και κάνει επεισόδια,
αλλά ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν έχει υποστεί μειώσεις και κάθεται
ήσυχος. Επίσης το Δ.Ν.Τ. έχει βάλει χαράτσι στον κόσμο του χάντμπολ και
ειδικά στους φίλους της Α.Ε.Κ. και του Π.Α.Ο.Κ. γι’ αυτό και πέρυσι κι εφέτος
με το που βρίσκονται στον τελικό πλακώνονται. Αντίθετα, η πλουτοκρατία
του Αθηναϊκού και του Φιλίππου Βέροιας τη βγάζει αραχτή. Αλλά εκτός του
ότι τα μέτρα έχουν αγγίξει τον κόσμο σε μερικά σπορ, όπως το χάντμπολ και
το μπάσκετ των γυναικών, πάνε και ανά θύρες. Στο πέταλο των οργανωμένων
του Παναθηναϊκού που κάθονται οι άνεργοι και στην 29 που μπήκαν οι
κάτοχοι στεγαστικών δανείων γινόταν της παλαβής. Απέναντι που
καθόντουσαν οι φίλοι της τρόικα ήταν ήσυχα. [...] Επίσης, το επιχείρημα ότι ο κόσμος εξαγριώθηκε και αντέδρασε και από
εκεί προκλήθηκαν τα επεισόδια, δεν αντέχει. Κανένας δεν πάει για να
παρακολουθήσει ένα ήσυχο ματς στο γήπεδο, αλλά καλού κακού παίρνει μαζί
του και τέσσερα 15κιλα μπιτόνια βενζίνη για να φτιάχνει μολότοφ, έτσι
και τον εξαγριώσουν».
Υ.Γ.4 Πλείστοι επιμένουν να κατηγορούν τον Τζίγγερ για την τροπή που πήραν τα διοικητικά. Ξέχασε, λένε, τον Παναθηναϊκό. Πρόκειται σαφώς για επιφανειακή προσέγγιση. Μα, οι οπαδοί και οι δημοσιογράφοι τον ξέχασαν πρώτοι. Και φυσικά μερίδιο ευθύνης, πολύ σημαντικό και ιδιαίτερο, φέρουν και οι υπόλοιποι μέτοχοι. Για την ΓΗΠΕΛ, για τις Α.Μ.Κ., για τα επικοινωνιακά τερτίπια, για τα κίνητρά τους. Δεν νομίζω ότι η στοχοποίηση του ραλίστα οδηγεί κάπου. Για να ξέρουμε και τι λέμε.
Σε ένα μακροσκελές άρθρο, το οποίο έχει οριστεί εξ εμού ως σημείο αναφοράς για πλείστα θέματα, αναφέρω και σχολιάζω την διαφορά μεταξύ των όρων ''μπάλα'' και ποδόσφαιρο''. Ο Κάνθαρος, όντας θιασώτης της τακτικής συνέπειας και της αγωνιστικής
πειθαρχίας, απολαμβάνει να βλέπει (και να παίζει) ποδόσφαιρο. Προσοχή: αναφέρομαι σε ποδόσφαιρο, πραγματικό ποδόσφαιρο, όχι σε κεφαλόσφαιρο, ρουκετόσφαιρο, διαιτητόσφαιρο και οπαδόσφαιρο. Ανέκαθεν θαύμαζα τους παίχτες που μοχθούν στο γήπεδο. Όλους εκείνους, οι οποίοι, αναγνωρίζοντας τον αγωνιστικό τους ρόλο, παραμένοντας προσηλωμένοι στο σχέδιο και μην υποτιμώντας την αξία της ομαδικότητας, χαρίζουν την δόξα στις μπαλαδόφατσες. Ο Στρατηγός Πάτον, μετρ στην ανάπτυξη μηχανοκίνητων σχηματισμών και εξαιρετικός τακτικός διοικητής στο πεδίο της μάχης, υποστηρίζει: «Άνδρες γενναίοι κέρδισαν αυτά τα παράσημα, αλλά τα φοράμε μόνο εμείς». Θαυμάζω, λοιπόν, τους περίφημους ''εργάτες''. Ίσως, διότι, κι εγώ μέσα στο γήπεδο λειτουργώ ως τέτοιος, εκτός αν οι περιστάσεις απαιτούν να ''βγω μπροστά''. Ωστόσο, δεν μπορώ να παραμερίσω τους γητευτές της μπάλας. Τους βιρτουόζους. Η τεχνική, άλλωστε, πάντοτε θελκτική, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του θεάματος. Και ευτυχώς για εμάς, υπάρχουν αρκετοί από δαύτους. Ακόμα και στην Ελλάδα. Παίχτες που δεν μπαίνουν σε αγωνιστικά καλούπια. Που διακρίνονται από τακτική ανορθοδοξία. Οργανωμένη αναρχία. Αλλά είναι τόσο τσαχπίνηδες που, για να διασκεδάσουν τους συμπαίχτες του στις προπονήσεις, στα αποδυτήρια και στα αεροδρόμια, παίρνουν ένα πορτοκάλι και προσφέρουν στιγμές απαράμιλλης τεχνικής. Σε ποιον αναφέρομαι;
Νάτσο Σκόκο
Έμπι Σμόλαρεκ
Λουτσιάνο Ντε Σόουζα
Αλβάρο Ρεκόμπα
Ρομπέρτο Μερίνο
Λουτσιάν Σανμαρτεάν
Καλή επιτυχία.
Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.
Υ.Γ.2 Ο Ισπανός Γκουαρντιόλα, στην προσπάθειά του να αποφορτίσει την ομάδα και να αποπροσανατολίσει την Ρεάλ, δήλωσε πως δεν νομίζει ότι η ομάδα του μπορεί να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Κι έχουμε ακόμα έντεκα αγωνιστικές! Με την Μπάρτσα να έχει εντός τη Ρεάλ και πιο εύκολο πρόγραμμα. Λέτε;
Υ.Γ.3 Τις τελευταίες μέρες διαβάζω τακτικά τα ρεπορτάζ των Α.Ε.Κ., Π.Α.Ο.Κ., Άρη και Π.Α.Ο. Εξαιρώντας τα του Άρη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, σήμερα, ημέρα Τετάρτη, πήρε φορολογική ενημερότητα, ουδέν ρεπορτάζ εκ των υπολοίπων αφιερώνει χώρο, έστω δυο λόγια, σε θέματα αδειοδότησης, είτε για Ελλάδα είτε για Ευρώπη. Αλλά είπαμε: το καλοκαίρι γαρ εγγύς.
Υ.Γ.4 Δαμιανίδη, αγόρι μου, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα δεν έχεις πολλές επιλογές. Μάλλον, μόνο μία: να αποχωρήσεις.
Υ.Γ.5 Οι φήμες υποδηλώνουν ότι ο Σάντος θα παραμείνει στο τιμόνι της Εθνικής.
Υ.Γ.6 Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το παρακάτω κομμάτι αποτελεί ένα από τα καλύτερα τραγούδια των Virgin Steele. Ο καθένας ας ερμηνεύσει τον τίτλο όπως θέλει.
Ο προπονητής της Βαλένθια, Ουνάι Έμερι, προτίμησε, σε αντίθεση με τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά της ομάδας, να ακολουθήσει μια αμυντικογενή τακτική, ένα ποδόσφαιρο αναμονής θα έλεγα, και να παίξει την κόντρα. Το αποτέλεσμα, αλλά και η εμφάνιση, τον δικαίωσαν. Οι φιλοξενούμενοι παρατάχθηκαν με ''κοντά τις γραμμές'', μικρό πλάτος και μοναδικό προωθημένο τον Σολδάδο. Απεγκλώβιζαν ανώδυνα την μπάλα από την περιοχή τους και με όπλο το πολύ καλό passing game, κούραζαν τους αντιπάλους τους και έριχναν τον μεταβολισμό του παιχνιδιού. Προσοχή: επαναλαμβάνω ότι το τακτικό πλάνο υιοθετούσε το passing game, ήτοι κοντές και συρτές πάσες, κι όχι ατομιστίες ή μακρινές μπαλιές. Ωστόσο, η Βαλένθια δεν ήταν επικίνδυνη: αφενός μεν οι παίχτες του Έμερι δεν έδειχναν ιδιαίτερη διάθεση για επίθεση, αφετέρου δε το αμυντικό transition game των γηπεδούχων βρισκόταν σε ικανοποιητικά επίπεδα -κομβικό σημείο έπαιξαν τα αρκετά φάουλ εις βάρος της Βαλένθια, προφανώς για να κόψει τον ρυθμό της Μπιλμπάο. Από την άλλη πλευρά, οι Βάσκοι είχαν μια χλιαρή πρωτοβουλία, αναπτυσσόντουσαν κάθετα, έπαιρναν βοήθεια από τους ακραίους, αλλά είχαν πρόβλημα στην δημιουργία ξεκάθαρων φάσεων: ήταν φανερό ότι οι απουσίες των Γιορέντε και Τοκέρο στοίχισαν, με τους Ντε Μάρκος και Σουσαέτα να αδυνατούν να ανταποκριθούν εναλλάξ σε ρόλο target man. Όλα, επομένως, έδειχναν ότι το πρώτο ημίχρονο θα έληγε ισόπαλο, χωρίς τέρματα (κλισέ). Φευ! Ο Σαν Χοσέ, βλέπετε, είχε αντίθετη άποψη. Υποθέτω ότι δεν έφαγε όλο το φαγητό του κι ως εκ τούτου η πάσα που επιχείρησε προς τον τερματοφύλακα δεν έφτασε ποτέ: ο Σολδάδο τρούπωσε, τσίμπησε, ντρίμπλαρε και πλάσαρε. Κι όλα αυτά με τον Πάμπλο Ερνάντεζ, όντας ανίκανος να κινηθεί με ή χωρίς την μπάλα, να μένει απλή αναφορά στο φύλλο αγώνος.
Το δεύτερο μέρος αποδείχτηκε ακόμη χειρότερο για τους γηπεδούχους. Εντούτοις, παρά την ψυχολογική κατάπτωση από το λάθος του Σαν Χοσέ, στο ξεκίνημα του ημιχρόνου και για περίπου δέκα λεπτά, οι παίχτες του Μπιέλσα πίεσαν έντονα τους Τοπάλ και Παρέχο στα χαφ, πήραν μέτρα και πάτησαν περιοχή, έχοντας τον Μουνιαίν ως κύριο εκφραστή. Και ξαφνικά, οι ''Νυχτερίδες'', στο 57' λεπτό, πάλι με τον Σολδάδο, κόντρα στη ροή του ματς, διπλασίασαν τα τέρματά τους. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, η Βαλένθια, έχοντας την ψυχολογία του προβαδίσματος και την ασφάλεια των δυο τερμάτων, ανέβασε τις γραμμές της και άρχισε να σφίγγει τον κλοιό -ο καλύτερος τρόπος άμυνας λέγεται κυκλοφορία μπάλας. Η συγκεκριμένη δράση εντάθηκε έτι περισσότερο μετά την αποβολή του ιδιαίτερα δραστήριου Ιραόλα στο 66' λεπτό. Η πρωτοβουλία των κινήσεων εκ μέρους της Βαλένθια, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την ποιότητα του Χάβι Μαρτίνεζ. Με σωστές τοποθετήσεις, έξυπνες πάσες και γρήγορες επεμβάσεις κουμάνταρε την αμυντική λειτουργία και έδειξε ότι μπορεί να διαχειριστεί την πίεση, αλλά ήταν φύσει αδύνατο να καλύψει σε βάθος τα κενά του άξονα -η απόδοση των Ιτουράσπε, Ερέρα, Ντε Μάρκος και Σουσαέτα κυμάνθηκε σε φτωχά επίπεδα. Και το παιχνίδι έληξε με τον Σαν Χοσέ να χαρίζει άλλο ένα γκολ στον Σολδάδο· αυτή τη φορά με πέναλτι. Ο Έμερι ήταν ευχαριστημένος. Όπως δήλωσε κι ο ίδιος: «Είχαμε πολύ υπομονή μέχρι να πάρουμε τον έλεγχο του παιχνιδιού. Η αποβολή του Ιραόλα μας βοήθησε να κυριαρχήσουμε στο γήπεδο. [...] Αυτή η νίκη μας δίνει πραγματικά μια ώθηση αυτοπεποίθησης». Η Βαλένθια, λοιπόν, είχε ελαφρώς μικρότερη κατοχή μπάλας, αλλά εκμεταλλεύτηκε τα λάθη του Σαν Χοσέ, αξιοποίησε τις απουσίες των Γιορέντε και Τοκέρο και δημιούργησε περισσότερες φάσεις: το ποδόσφαιρο αναμονής βγήκε νικητής.
Κι από το Σαν Μαμές πάμε στη Λίλλη, όπου η τοπική ομάδα, η Λιλ, τέθηκε αντιμέτωπη με τη Βαλενσιέν. Το πλάνο του Ρούντι Γκαρσία στα εντός έδρας ματς είναι πολύ απλό: τοποθετεί τον Μαβουμπά μπροστά από τα κεντρικά μπακ και δίνει εντολή να φτάνει η μπάλα στον Αζάρ. Το πρώτο τρικ έχει ως αποτέλεσμα την ασφάλεια των ευάλωτων Μπεριά και Σετζού και την απελευθέρωση του Πεντρετί και του Μπαλμόν. Ο μεν Πεντρετί επιβλέπει την οργάνωση και την ανάπτυξη της ομάδας, ο δε Μπαλμόν τρέχει σαν μαινόμενος ταύρος στον άξονα και ισοπεδώνει τα πάντα όλα. Μέχρι και κρυφός επιθετικός μετατρέπεται. Το δεύτερο τρικ συνεπάγεται την προώθηση των ακραίων μπακ. Πράγματι οι Ντεμπουσί και Ντινιέ έτρεξαν παράλληλα με τον ασβέστη, άλωσαν τον χώρο ευθύνης τους και πλαγιοκόπησαν τον αντίπαλο. Και κάπου εδώ φτάνουμε στον Αζάρ, ο οποίος στα χαρτιά έπαιζε έξω δεξιά. Ο Βέλγος είναι soft παίχτης, αλλά τεχνίτης, γρήγορος, εκρηκτικός, ντριμπλέρ, ασισταδόρος, διεμβολιστής. Δοκιμάζει τα ποδάρια του και του αρέσει να αλλάζει πλευρές. Αυτό ακριβώς έκανε και χθες. Κάθε φορά, λοιπόν, που άλλαζε πλευρά, ο Ντε Μέλο συνέκλινε προς τον άξονα για να πατήσει περιοχή και το απέναντι ακραίο μπακ ανέβαινε για να εξισορροπήσει το ομολογουμένως μεγάλο πλάτος, να ασκήσει θεωρητικό πρέσινγκ στην αμυντική γραμμή της Βαλενσιέν και να διαχειριστεί την αδύνατη πλευρά. Κι όταν οι φιλοξενούμενοι σήκωναν την μπάλα στον αέρα, θέλοντας να βγουν στην κόντρα, τότε ερχόταν ο Μαβουμπά και, είτε λειτουργώντας σαν σύρτης είτε ως τρίτο σέντερ μπακ, καθάριζε τη φάση. Η ουσία είναι οι πρωταθλητές έπαιξαν ακριβώς ως πρωταθλητές: σάρωσαν τον αντίπαλο και έσπειραν τον πανικό στην άμυνα του Πενετό. Κυριάρχησαν στην μεσαία γραμμή, είχαν μεγάλη κατοχή, ήταν πανίσχυροι στον αέρα και νικητές στις προσωπικές μονομαχίες. To 4-0 ήταν αναμενόμενο και λογικό. Ακόμα και με τις εξωτερικές αλλαγές του Γκαρσία, η ομάδα δεν έχασε ίχνος της ορμητικότητάς της: η Λιλ ήταν επιθετική καθόλη την διάρκεια του ματς. Όσοι είδαν το παιχνίδι, πρέπει να έμειναν λίαν ευχαριστημένοι. Το ίδιο κι ο Μαντσίνι που παρακολουθούσε από τις κερκίδες του γηπέδου τον Αζάρ.
Υ.Γ.1 Για το Άρης - Ο.Φ.Η. μην περιμένετε ανάρτηση. Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Εντούτοις, έχω αναφέρει πολλάκις ότι στο τρέχον χρονικό σημείο, σημασία έχουν τα αποτελέσματα κι όχι οι εμφανίσεις. Οι Κόντης και Αθανασιάδης το γνωρίζουν καλύτερα -πού είναι τα λεφτά, κύριοι; Οφείλω, όμως, να εστιάσω στην περίπτωση του Γιαννώτα. Έχω αναφερθεί στο πρόσφατο παρελθόν για το συγκεκριμένο θέμα και ελπίζω να μην με απασχολήσει εκ νέου. Δεν ξέρω ποιος έχει αναλάβει την προστασία του και ποιος υποδύεται τον μέντορά του, αλλά είναι προφανές ότι κάτι δεν τσουλάει καλά. Ο ποδοσφαιριστής διαθέτει ορισμένες δυνατότητες και ξεκάθαρο potential, αλλά πρέπει να δουλέψει (και) νοητικά. Το σύστημα του Άρη δεν έχει ανάγκη τους ψευτοτσαμπουκάδες και τις μαγκιές του κώλου, αλλά γνήσιο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά και αγωνιστικό πάθος. Όπως οι πολίτες της Ελλάδας χρειάζονται κρίση, λογική και ήθος.
Υ.Γ.2 Ξέσπασε ο Χρήστος Ταπούτος μετά το τέλος του αγώνα με το Μαρούσι. Και δικαίως. Με αφορμή την μετάβαση της αποστολής του Άρη με λεωφορείο προς την Αθήνα, δήλωσε: «Ελπίζουμε να μην μας ζητηθεί να πάμε κολυμπώντας στη Ρόδο, αν αντιμετωπίσουμε στα πλέι οφ τον Κολοσσό!».
Υ.Γ.3 Από το πρώτο στούντιο άλμπουμ, ''το Alice in Hell'', των Καναδών Annihilator, που κυκλοφόρησε το 1987, ακούμε και απολαμβάνουμε το ομώνυμο τραγούδι. Ο Jeff Waters είχε κέφια.
Τον τελευταίο καιρό, ακούω συχνά για μια νέα ποδοσφαιρική ασθένεια. Το όνομα αυτής; Μπαρτσελονίτιδα. Η συγκεκριμένη ασθένεια προσβάλει φιλόδοξες, τεχνικές, γρήγορες ομάδες, οι οποίες θεωρούν ότι εν μία νυκτί μετατράπηκαν σε κλώνο της Μπαρτσελόνα. Η αλήθεια είναι ότι η Μπαρτσελονίτιδα δεν συνιστά ασθένεια των ομάδων, όσο των οπαδών και των Μ.Μ.Ε. Ως εκ τούτου, ο μοναδικός ξενιστής της Μπαρτσελονίτιδας είναι η ίδια η Μπαρτσελόνα, η οποία, όμως, θρέφει οπαδούς και δημοσιογράφους. Στην περίπτωση της Μπιλμπάο ουδεμία Μπαρτσελονίτιδα υφίσταται. Μάλιστα, ισχύει το αντίθετο: ο Πέπε είναι αυτός που μιμείται τον Μπιέλσα. Έχουμε πει, λοιπόν, ότι η Μπιλμπάο αποτελεί μια δουλεμένη ομάδα που ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές του προπονητή της και υποτάσσεται χωρίς δεύτερη σκέψη στα θέλω του. Χθες, οι Βάσκοι ήταν ορμητικοί, πειθαρχημένοι, παθιασμένοι, ακούραστοι: ήταν για μια ακόμη φορά εντυπωσιακοί. Προσοχή: αναφέρομαι σε τακτική συνέπεια, σε αγωνιστική παρουσία -το αποτέλεσμα δεν αποτελεί ολόκληρη την πίτα, αλλά κομμάτι αυτής. Έβγαιναν νικητές στις προσωπικές μονομαχίες, είχαν σπουδαίες αλληλοκαλύψεις, έπαιζαν σχεδόν αψεγάδιαστα το μαν του μαν, κάλυπταν υποδειγματικά την αδύνατη πλευρά και εφάρμοζαν ξαφνικά την τριγωνική επίθεση. Το αμυντικό πλάνο υποδείκνυε το συνεχές πρέσινγκ στο τερέν του αντιπάλου και τα κλεψίματα μπάλας, προκειμένου να αποκτηθεί γρήγορα κατοχή. Κι όταν η μπάλα βρισκόταν στα πόδια των γηπεδούχων, τότε συνέβαιναν όμορφα πράγματα.
Η Μπιλμπάο, έχοντας σταθερό τέμπο και αλλάζοντας πάσες με την μία, έπαιζε ''με την μπάλα κάτω'', αρνούμενη πεισματικά να σηκώσει το τόπι στον αέρα. Την μοναδική φορά που το έπραξε, στο 24' λεπτό, ο Αουρτενέτσε, με μια μακρινή μπαλιά, εντόπισε τον Γιορέντε που εκτέλεσε εύστοχα με μονοκόμματο σουτ, βρίσκοντας τον Ντε Χέα σε λάθος βηματισμό. Ωστόσο, η ομάδα ξεδίπλωσε όλα τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά στο τρίλεπτο 12'-14' λεπτό. Η μπάλα ανακτήθηκε κατόπιν έντονης πίεσης, ο Χάβι Μαρτίνεζ έφτιαξε παιχνίδι, ο Ιραόλα συμμετείχε στην επιθετική λειτουργία, ο Γιορέντε (target man) ''έσπασε'' με την μία στον Μουνιαΐν κι ο τελευταίος εκτέλεσε, έστω και στο δοκάρι. Συν τοις άλλοις, οφείλω να αναγνωρίσω την συμβολή των δυο ακραίων αμυντικών. Ο Ιραόλα, ένα πολύ επιθετικό και ικανό δεξί μπακ, έπαιρνε συνεχώς μέτρα στην πλευρά και μαζί με τον Σουσαέτα, ο οποίος σου έδινε την εντύπωση ότι είχε οργώσει το αριστερό άκρο αμύνης της Μάντσεστερ και, μετατρεπόμενος σε δεξί εσωτερικό χαφ, όλο το μήκος του άξονα, τρομοκράτησαν τον αντίπαλο. Το ίδιο ισχύει και για τον Αουρτενέτσε, το αριστερό μπακ, ο οποίος, αν και δεν πήρε αντίστοιχα μέτρα με τον Ιραόλα, συνεργάστηκε άψογα με τον Μουνιαΐν. Ένας Μουνιαΐν που συνέκλινε επιτυχώς προς τον άξονα και πατούσε περιοχή. Σε αυτό το σημείο, βέβαια, πρέπει να πω ότι οι Ιραόλα και Αουρτενέτσε δεν σου έδιναν την εικόνα ακραίων αμυντικών που παίρνουν μέτρα στην πλευρά, αλλά παιχτών που βγαίνουν ως εξτρέμ και δίνουν πλάτος στο γήπεδο. Όπως ακριβώς ο Αμορεμπιέτα έδινε βάθος στην άμυνα της Μπιλμπάο.
Από την άλλη πλευρά, είδαμε μια άχρωμη και άγευστη Μάντσεστερ. Όσο ξενέρωτες ήταν οι μπλε φανέλες που φορούσαν, άλλο τόσο ήταν και η εικόνα της ομάδας στο χόρτο. Ο Σερ Άλεξ επέλεξε να ξεκινήσει τον Ρούνεϊ ως μοναδικό προωθημένο, με τον Κλέβερλι πίσω του και τον Παρκ να αλλάζει πλευρές, ενώ ο Γκιγκς ήταν ξεκάθαρο ότι είχε αναλάβει έναν ελεύθερο ρόλο -οι οριζόντιες κινήσεις του στην αμυντική γραμμή αποσκοπούσαν στο μπέρδεμα του αντιπάλου, αλλά δεν έφεραν ουσιαστικό αποτέλεσμα. Με θλίψη έβλεπα τους Red Devils να έχουν μετατραπεί σε αγγελάκια χωρίς φτερά. Μια ομάδα που διαχρονικά γνωρίζει πως να παίζει στο χώρο και να απεγκλωβίζει την μπάλα σε λίγα τετραγωνικά, δεν μπορούσε να πάρει ανάσα! Οι διαγώνιες αλληλοκαλύψεις δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, τα ακραία μπακ, Εβρά και Ράφαελ, αντιμετώπισαν πλείστες δυσκολίες με τις συνεργασίες των παιχτών της Μπιλμπάο, καθώς συχνά είχαν να αντιμετωπίσουν δυο και τρεις αντιπάλους, ενώ ο Έβανς και ο Γιανγκ ήταν φανερά εκτός κλίματος και πραγματικότητας. Ήταν κυριολεκτικά χαμένοι. Ο μόνος που πάλευε, αλλά σύντομα έμεινε από σωματικές και ψυχολογικές δυνάμεις ήταν ο Κάρικ. Όσο για τον Ρούνεΐ, μπορεί να πέτυχε ένα όμορφο τέρμα, ωστόσο δεν υπερβάλλω όταν γράφω ότι στο δεύτερο μέρος ο Άγγλος δεν πρέπει να ακούμπησε μπάλα παραπάνω από τέσσερις φορές. Και στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, το ''δεν μπορώ'' μετατράπηκε σε ''δεν θέλω''. Ο τσίχλας, παραδεχόμενος την ανωτερότητα του αντιπάλου, προέβη σε αλλαγές που φανέρωναν συντήρηση δυνάμεων και συγκράτηση του σκορ. Σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου, κυριολεκτικά σε όλα τα μήκη και πλάτη, οι Βάσκοι κυριαρχούσαν και ήλεγχαν πλήρως το παιχνίδι. Ακόμα και μετά την αναγκαστική αντικατάσταση του Γιορέντε, δεν επηρεάστηκαν και δεν έχασαν ίχνος της επιθετικότητάς τους: ο Τοκέρο έδειξε φιλότιμο, πάθος και συνιστώσα ενός συστήματος που υπολογίζει όλα τα κομμάτια του. Ωστόσο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το σκορ διατηρήθηκε σε φτωχά επίπεδα. Οι παίχτες του Μπιέλσα φάνηκαν ολίγον αναποτελεσματικοί στην τελική προσπάθεια και σπαταλούσαν τις ευκαιρίες, όπως η κρατική μηχανή το δημόσιο χρήμα. Φτάνοντας στο φινάλε της ρεβάνς, στο θρυλικό Σαν Μαμές, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι ο Φέργκιουσον ηττήθηκαν κατά κράτος από την Αθλέτικ Μπιλμπάο και τον Μπιέλσα αντίστοιχα. Οι Άγγλοι δέχθηκαν συνολικά πέντε τέρματα από τους Βάσκους -θα μπορούσαν να έχουν δεχθεί άλλα πέντε- και αποχαιρέτισαν πρόωρα (και) το πρώην Ουέφα. Δεν είναι μόνοι. Έχουν παρέα τη Σίτι.
Και πάμε στο Καραΐσκάκη. Η νίκη στο Χάρκοβο, ήρθε έπειτα από ένα ματς αναμονής και ανορθόδοξης άμυνας. Το αποτέλεσμα δικαίωσε την (άστοχη) τακτική επιλογή. 'Εχουμε πει, όμως: άλλο εμφάνιση, άλλο αποτέλεσμα. Αντιθέτως, χθες, ο Ολυμπιακός έπρεπε να παρουσιάσει τα στοιχεία με τα οποία γαλουχήθηκε από τον προπονητή του. Έπρεπε να επιβάλλει το παιχνίδι του. Να επιδείξει τακτικό ρεαλισμό. Και πράγματι, το έπραξε. Η ομάδα ήταν ορμητική και παρέσυρε όποιον Ουκρανό συναντούσε στο πέρασμά της -οι φιλοξενούμενοι δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν/περιορίσουν/κόψουν το υψηλό τέμπο των γηπεδούχων. Ο Ιμπαγάσα κρατούσε την μπαγκέτα, ο Μανιάτης είχε μετατραπεί σε κλώνο του Σάμι Κεντίρα, ο Ορμπάιθ μοίραζε διαγώνια, ο Φουστέρ απειλούσε και προσπαθούσε να παίξει κάθετα και τα ακραία μπακ έπαιρναν μέτρα. Α, κι ο Τζιμπούρ περπατούσε. Όσο για τον Μιραλάς πρέπει να κάτσει να σκεφτεί κάποια πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για τον Βαλβέρδε. Είμαι βέβαιος ότι ο Βάσκος δεν είναι διόλου ευχαριστημένος από την τακτική συνέπεια και την ομαδικότητα ορισμένων παιχτών. Τέλος πάντων. Ο Ολυμπιακός, κατόρθωσε να εξαργυρώσει την άκρατη επιθετικότητά του με τον Μαρκάνο, στο 15' λεπτό, έπειτα από σέντρα του δυναμικού Χολέμπα(ς). Είναι προφανές ότι η ομάδα έχει δουλέψει στις σέντρες, τις τοποθετήσεις και τα σκριν μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Το αποτέλεσμα; Να εισπράττεις γκολ από ένα (σέντερ) μπακ -ο Μαρκάνο είχε σκοράρει και με τον Άρη. Οι γηπεδούχοι, λοιπόν, στο πρώτο μισάωρο ήταν ορεξάτοι, αποφασισμένοι, έπαιξαν ''με την μπάλα κάτω'' και ξεδίπλωσαν στο γήπεδο όλες τις ομαδικές τους αρετές: πίεση στο τερέν του αντιπάλου, εκμετάλλευση λάθους, ανελέητο κυνηγητό στα χαφ, δυναμισμό, τριγωνικοί συνδυασμοί και θραύση του ηθικού των αντιπάλων. Εντούτοις, φάνηκαν ατομιστές, επιπόλαιοι, ανίκανοι, πείτε το όπως θέλετε, στην τελική προσπάθεια. Για παράδειγμα, το τετ α τετ που χάνει ο Τζιμπούρ οφείλεται αποκλειστικά στον Ράφικ, ενώ ο ίδιος παίχτης, στο Χάρκοβο, είχε σοβαρή κρίση ομαδικότητας -δεν στοχοποιώ τον Αλγερινό: αρκετοί παίχτες φανέρωσαν (μερική) ανικανότητα ή έλλειψη καθαρού μυαλού. Τα χειρότερα, όμως, δεν είχαν έρθει: ήταν ηλίου φαεινότερο ότι η απόδοση της ομάδας δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί καθόλη τη διάρκεια του αγώνα σε υψηλά επίπεδα. Δυστυχώς, για τον Ολυμπιακό, η έλλειψη διάρκειας εντάθηκε από τις αναγκαστικές (;) αλλαγές του Ιμπαγάσα και Μανιάτη. Εκτός αν ο Βάσκος υπέθεσε ότι η πρόκριση ήταν τετελεσμένο γεγονός και θέλησε να προφυλάξει -σε αρκετά πρώιμο σημείο του παιχνιδιού- ορισμένους παίχτες. Μην νομίζετε ότι υπερβάλλω: οι προπονητές, λόγω της αναπόφευκτης ανησυχία τους, την πίεση του προγράμματος και τα πλαίσια του rotation, συχνά αναγκάζονται να πάρουν ρίσκα. Κι αν τα ρίσκα στεφθούν με αποτυχία, ο μηχανισμός των ρεπορτάζ βρίσκεται ήδη στημένος. Επομένως, το ντέρμπι της Κυριακής θα φανερώσει την εγκυρότητα του μηχανισμού. Ένα ντέρμπι, στο οποίο ο Ολυμπιακός πάει με τελείως διαφορετική ψυχολογία από αυτή που ήλπιζε και περίμενε.
Μολαταύτα, τα πράγματα στο ποδόσφαιρο, όπως, άλλωστε, και στην ζωή, δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε. Χωρίς τον Ιμπαγάσα να κρατάει μπάλα, να απεγκλωβίζει συμπαίχτες και να κάνει παιχνίδι και τον αεικίνητο Μανιάτη, ο οποίος έτρεξε πολλά μέτρα στον άξονα, να κρατά χώρο και να συγκρατεί αντιπάλους, επήλθε αγωνιστική καθίζηση -οι Μακούν και Μοντέστο δεν κατάφεραν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού να φρενάρουν τον ρυθμό και τους γρήγορους συνδυασμούς των φιλοξενουμένων, ενώ ο Ορμπάιθ, όντας χωρίς στήριγμα και βοήθειες από τα ακραία μπακ, έμοιαζε σαν ναυαγός χωρίς σωσίβιο. Η ομάδα, μετά το 60' λεπτό, μπούκωσε, απώλεσε τον έλεγχο της μεσαίας γραμμής, έχασε την πρωτοβουλία των κινήσεων, έπαυσε να δέχεται βοήθεια από τους ακραίους και κυριεύτηκε από έναν ανεξήγητο πανικό και άγχος: δημιουργικά και ανασταλτικά υπήρχε σοβαρότατο πρόβλημα. Έχω βαρεθεί να λέω και να γράφω ότι ο Ολυμπιακός, χωρίς την παρουσία του Ιμπαγάσα, χάνει πολύ μεγάλο μέρος της δυναμικότητάς του. Ο Αργεντινός προσθέτει κύρος, δημιουργικότητα, φαντασία και ουσία. Αυτό, όμως, (πρέπει να) αποτελεί δικαιολογία για την εικόνα του Ολυμπιακού στο δεύτερο 45λεπτο; Όχι, βέβαια. Σε καμία περίπτωση. Αλλά είναι προφανές ότι η πίστη στο πλάνο εξανεμίστηκε γρήγορα και ξαφνικά. Από τα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, οι γηπεδούχοι οπισθοχώρησαν αναίτια, χωρίς, υποθέτω, αντίστοιχη οδηγία από τον πάγκο, και μετατράπηκαν σταδιακά σε ρόλο κομπάρσου, ανήμπορου να αντιδράσει -ίσως πίστεψαν ότι η πρόκριση θα ερχόταν, εύκολα ή δύσκολα, και ξεκίνησαν νωρίς τα όνειρα για Ρουμανίες: οι οπαδοί μπορεί να διακατέχονται από υπέρμετρη αισιοδοξία και εν ολίγοις να δικαιολογούνται, οι ποδοσφαιριστές και το τεχνικό επιτελείο, όχι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παρουσία του Φουστέρ: σε όλο το δεύτερο ημίχρονο δεν πρέπει να ακούμπησε μπάλα πάνω από τρεις φορές. Κι εδώ ακριβώς ανατέλλει η ποδοσφαιρική αφέλεια της Μέταλιστ. Μία ομάδα που έκανε σχεδόν τα πάντα για να απορρίψει την απότομη αγωνιστική μετάπτωση του Ολυμπιακού. Από το 64' λεπτό, λοιπόν, ήρθε η σειρά των Ουκρανών για να θραύσουν το ηθικό του αντιπάλου. Ωστόσο, η μερική ανικανότητα, η ανεξήγητη σιγουριά και η έλλειψη ομαδικότητας, παραλίγο να στερήσουν από τους φιλοξενούμενους την ευκαιρία να διεκδικήσουν την πρόκριση -αν ήμουν οπαδός της Μέταλιστ, θα είχα λιντσάρει με βασανιστικό τρόπο αυτόν τον Ντέβιτς κι ας έβαλε το νικητήριο τέρμα. Εδώ είχαν κερδίσει φάουλ, προς το τέλος του ματς, έξω από την περιοχή του Μέγιερι κι αντί να το εκτελέσουν με συρτή πάσα, ώστε να σπεύσουν προς το σημαιάκι του κόρνερ για να κερδίσουν χρόνο, το εκτέλεσαν απευθείας με σκοπό να βάλουν γκολ! Δεν θα σχολιάσω την απαράδεκτη παράβαση του Μοντέστο και την εξίσου απαράδεκτη εκτέλεση πέναλτι που είδαν τα ματάκια μου, αλλά την ανεπάρκεια του Μέγιερι· ενός τερματοφύλακα, ο οποίος, επειδή αγωνίζεται σε μια ομάδα που ομολογουμένως δέχεται λιγοστές φάσεις σε κάθε αγώνα, συχνά υπερτιμάται από τα Μ.Μ.Ε. και τους οπαδούς. Το αποτέλεσμα; Σε δυο εύκολες φάσεις, και μάλιστα σε πολύ κρίσιμα χρονικά σημεία, που έπρεπε να βγει από την εστία του σαν μαινόμενος ταύρος, παρασέρνοντας συμπαίχτες και αντιπάλους, και να μαζέψει το τόπι, κυριεύτηκε από άγχος και αστάθεια, δήλωσε βροντερό απών και χάρισε απλόχερα την πρόκριση στην Μέταλιστ. Δεν πρόκειται για κάποια είδηση, βέβαια: έχουμε πει ότι ο Ούγγρος δεν εμπνέει σιγουριά και δυστυχώς η άποψη επιβεβαιώθηκε με χείριστο και επίπονο τρόπο. Επιπλέον, τα λάθη του Μέγιερι φανέρωσαν και το μεγαλείο της έλλειψης του Σουηδού ογκόλιθου.
Συγκεφαλαιώνοντας επιλογικά, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, όπως είναι γνωστό, αποτελείται από δυο ημίχρονα. Δυο ποδοσφαιρικοί αγώνες αποτελούνται από τέσσερα ημίχρονα. Απλά μαθηματικά είναι. Ο Ολυμπιακός, στο Χάρκοβο, ήταν μετριότατος, για να μην πω κακός, ενώ στο χθεσινό ματς έπαιξε με φουλ τις μηχανές για περίπου τριάντα λεπτά. Τα υπόλοιπα εξήντα λεπτά τι απέγιναν; Επομένως, η ομάδα παρουσιάστηκε ανεπαρκής στα τρία από τα τέσσερα ημίχρονα. Δεν υπάρχει, όμως, πρόβλημα. Οι δημοσιογράφοι την βρήκαν την λύση. Πάντα την βρίσκουν. Κι αν δεν υπάρχει, την εφευρίσκουν. Είχαν προετοιμάσει το έδαφος για ενδεχόμενη αποτυχία. Το είχαν προλειάνει. Ναι, είναι οι ίδιοι που έγραφαν για την μεγάλη εμφάνιση του Ολυμπιακού στο Χάρκοβο (ρε, τι πίνετε;)! Προκρίνεται ο Ολυμπιακός; Πήρε την πρόκριση απέναντι σε μια σκληροτράχηλη και δυσκατάβλητη ομάδα. Αποκλείεται ο Ολυμπιακός; Αποκλείστηκε από μια επιθετική και ταλαντούχα ομάδα. Τι ισχύει; Αν κρατάς, βάσει συνολικού σκορ, την πρόκριση στα χέρια σου, αλλά είσαι ανήμπορος να διαχειριστείς ενδεχόμενη επιτυχία και αδυνατείς να αποτελειώσεις και να αποκλείσεις, εντός έδρας, μια αφελέστατη, φλύαρη ομάδα με λανθασμένη αγωνιστική νοοτροπία, τότε δεν αξίζεις την πρόκριση. Δεν υπάρχει χαρακίρι, δεν τίθεται θέμα αυτοκτονίας και δεν υφίσταται, όπως οι περίφημοι κύκλοι της Π.Α.Ε. αφήνουν να εννοηθεί, ζήτημα διαιτησίας. Απλά ήσουν άξιος της μοίρας σου.
Υ.Γ.1 Σφαγή της Λάρισας. Ο επόπτης σήκωσε σημαία για υπόδειξη οφσάιντ. Μετά από εκτέλεση πλάγιου άουτ!!! Κι ο διαιτητής σφύριξε την παράβαση!!! Και δεν συνέβη μόνο αυτή η φάση. Απίστευτα πράγματα!
Υ.Γ.2 Οι Γιαννακόπουλοι και οι Αγγελόπουλοι είναι επιχειρηματίες μεγάλου κύρους και βεληνεκούς. Κι όμως, αποδεικνύονται παράγοντες μικρού εκτοπίσματος και μεγέθους. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί το μπάσκετ έχει πάρει την κατιούσα.
Υ.Γ.3 Τους έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν. Απολαύστε τους.
