Το ρολάρισμα των μύθων

Ορισμένους ανθρώπους δεν τους καταλαβαίνω. Για παράδειγμα, τον Τραπεζανίδη. Μας τα έπρηξε με την βροχόπτωση. Τσουρέκια μας τα έκανε. Και να πω ότι έτρεχε με κοντομάνικο και κοντό παντελονάκι στη βροχή να πάει στο διάολο. Σε καρέκλα καθόταν, με μακρύ παντελόνι και μπουφάν. Και μάλιστα στεγνός. Ούτε σταγόνα δεν τον άγγιξε. Τέλος πάντων. Κρατάω χαρακτήρα και δεν το συνεχίζω. Η Αρειανάρα, λοιπόν, έπρεπε να υπερκεράσει το δύσκολο εμπόδιο της Ξάνθης. Και το έπραξε. Συνέχισε το σερί καλών εμφανίσεων, ενώ πήρε και τους τρεις βαθμούς της νίκης (κλισέ). Πάμε να τα κάνουμε πενηνταράκια.

Μόλις είδα στην οθόνη της τηλεόρασης το όνομα του Παπαζαχαρία και τη θέση του παίχτη επί χάρτου, απόρησα. Σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αγωνιστεί στη μεσαία γραμμή με μοναδικό παρτενέρ τον Φατί. Ο παίχτης, υπέθεσα, προοριζόταν για ρόλο-σύρτη μπρστά από το κεντικό αμυντικό δίδυμο. Ευτυχώς, προς τέρψιν της ψυχικής μου υγείας, δικαιώθηκα. Ο Μασάδο παρέταξε την ομάδα με μικρό πλάτος. Ήταν προφανές ότι ο Καπετάνος θα λειτουργούσε ως αριστερό εσωτερικό χαφ και θα έδινε βοήθειες στον άξονα. Κάποιες φορές, μάλιστα, μέχρι κι ο Νέτο συνέκλινε προς τον ασβέστη της μεσαίας γραμμής, με άμεσο αποτέλεσμα στο κέντρο να έχουμε ποσοτική -και ενδεχομένως ποιοτική- υπεροπλία έναντι των Φλίσκα, Βασιλακάκη και Ντάνι. Μην ξεχνάμε και την επιβλητική παρουσία του Ούμπιντες -το κέντρο της Ξάνθης στραγγαλίστηκε. Το μελανό σημείο εντοπίζεται στη διάταξη του Φατί. Από τη στιγμή που οι Καπετάνος και Νέτο μετατρεπόντουσαν σε κεντρικά χαφ, ο Γάλλος έπρεπε να παίζει ελάχιστα μέτρα πιο μπροστά από τον Παπαζαχαρία. Ένα είδος, δηλαδή, λοξής φάλαγγας. Τα αρκετά μέτρα που πήρε ο Φατί, μάλλον λόγω πρωτοβουλίας, ιδίως σε πρώιμο στάδιο του παιχνιδιού, υποχρέωσαν τον Παπαζαχαρία σε επικίνδυνη μετάβαση στο τερέν των γηπεδούχων: το αμυντικό transition της ομάδας έπρεπε να βρίσκεται σε υπερβολική εγρήγορση. Η Ξάνθη, όμως, δεν εκμεταλλεύτηκε τη λάθος διάταξη του Φατί και δεν διέκρινε το πόσο ψηλά ανέβαινε ο παπαζαχαρένιος σύρτης. Και πώς να την εκμεταλλευτεί, όταν ο Ουζουνίδης προτιμούσε να επιτίθεται με τον Μαρσελίνιο, παρά με τον Βλαχοδήμο; Ουζουνίδη, αγόρι μου, ο Μαρσελίνιο είχε να αντιμετωπίσει τον -χθες- σχετικά στατικό και -πάντα- απόλυτα δυναμικό Καζναφέρη, ενώ ο Βλαχοδήμος τον -κοιτάζω τον αντίπαλο σαν γκόμενα- Μίτσελ. Ένας Καζναφέρης που στο πρώτο 45λεπτο δεν πήρε μέτρα στην πλευρά, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών. Καλά έκανε. Εντούτοις, δεν είναι τυχαίο ότι οι δυο καλές φάσεις της Ξάνθης προήλθαν από την πλευρά του Μίτσελ. Ο Μαρκόφσκι, πάντως, συγκριτικά με προηγούμενα ματς, ήταν ακίνδυνος. Οι Σανκαρέ και Λαζαρίδης έβγαιναν πρώτοι στην μπάλα και ταλαιπώρησαν αφάνταστα τον επιθετικό της Ξάνθης. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω την τεχνική ανεπάρκεια του Λαζαρίδη: δεν μπορεί να προωθήσει το παιχνίδι κάθετα, διστάζει να παίξει ''με την μπάλα κάτω'', αλλά συνεργάστηκε/επικοινώνησε πολύ καλά με την άμυνα σε θέματα μαρκαρισμάτων και έδειξε να εφαρμόζει ικανοποιητικά το τεχνητό οφσάιντ. Το πρώτο ημίχρονο, λοιπόν, έκλεισε με τον Άρη να ελέγχει την κυκλοφορία της μπάλας, να κερδίζει σχεδόν όλες τις μονομαχίες και να έχει 2,5 κλασικές ευκαιρίες για γκολ. Εντούτοις, το σκορ παρέμενε ισόπαλο.

Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Το Χ δεν ικανοποιούσε τον Μασάδο. Ούτε εμάς. Βγάζει τον Παπαζαχαρία, που βοήθησε όσο χρειαζόταν, και βάζει τον ουσιαστικό και πειθαρχημένο Τριανταφυλλάκο. Παράλληλα, δίνει εντολή στα ακραία μπακ να πάρουν μέτρα. Ως εκ τούτου, το πλάτος αυξήθηκε, η επιθετικότητα εντάθηκε και η πίεση στο τερέν της Ξάνθης κλιμακώθηκε. Τρανή απόδειξη αποτελεί η φάση διαρκείας του 59' λεπτού που μετατράπηκε σε γκολ. Οι γραμμές ανέβηκαν πολύ ψηλά, ελάχιστα μέτρα από την περιοχή του Βιβιανί, και άσκησαν ισχυρή πίεση στην αμυντική γραμμή της Ξάνθης.  Η απάντηση των γηπεδούχων στο φουλ πρέσινγκ του Άρη, ονομάζεται πανικός. Ο Βάλλας, δεν μπορούσε να δώσει βάθος στην άμυνα της ακριτικής ομάδας (κλισέ), αντιμετώπιζε σοβαρότατα προβλήματα με τον ορεξάτο και ιδιαίτερα κινητικό Καστίγιο, ενώ το ίδιο ίσχυε και με τον Ούμπιντες, ο οποίος έτρεχε μέχρι και στο ημίχρονο. Συν τοις άλλοις, ο Κομεσίδης δεν είναι σε καμία περίπτωση σέντερ μπακ. Αδυνατούλης είναι, άπειρος είναι, αβοήθητος είναι, αλλά κεντρικός οπισθοφύλακας δεν είναι. Δεν μπορούν όλα τα ακραία μπακ να παίξουν σέντερ μπακ. Θα το αναλύσουμε κάποια στιγμή. Ως εκ τούτου, το παιχνίδι της Ξάνθης χαρακτηριζόταν από τακτική ανεπάρκεια, ατομικά και ομαδικά. Οι φιλοξενούμενοι μπορεί να προηγήθηκαν, αλλά δεν έριξαν ταχύτητα. Οπισθοχώρησαν ελαφρώς, ωστόσο συνέχισαν να δείχνουν επεκτατική διάθεση. Ο Φατί, παρά το γεγονός ότι χθες παρουσιάστηκε ελαφρώς ασταθής, ήτο η κολόνα της μεσαίας γραμμής, ο Καπετάνος όργωνε με πάθος το γήπεδο και έκοβε σαν αλυσοπρίονο, ενώ οι διαγώνιες και οριζόντιες κινήσεις του Καστίγιο και του Ούμπιντες αντίστοιχα μπέρδευαν συνεχώς την αμυντική γραμμή της Ξάνθης. Επιπλέον, ο Μασάδο έδωσε εντολή για κάλυψη του Μίτσελ, η οποία πράγματι εκπληρώθηκε. Μάντεψε, υποθέτω, την βίαιη ενεργοποίηση του Βλαχοδήμου. Ο Φατί, αλλά και ο Καπετάνος, έπαιζαν με τον Βραζιλιάνο το ''σύστημα μπουνιά'' και ντούμπλαραν τον ''Έλληνα Κριστιάνο Ρονάλντο'', ενόσω η αδύνατη πλευρά με μπροστάρη τον Νέτο είχε ικανοποιητική αγωνιστική συμπεριφορά. Θα ντούμπλαραν και τον Μπέρτο, αλλά ο παίχτης για ανεξήγητο λόγο προτίμησε να μην πάρει μέτρα στην πλευρά. Φυσικά, δεν ισχύει το ίδιο με τον Εντιμάρ. Ένας παίχτης που τηρεί αρκετά κοινά σημεία με τον Μίτσελ: αγωνίζονται, τρόπος του λέγειν, στην ίδια θέση, μαρκάρουν οπτικά, επιχειρούν πολλές κούρσες και σουτάρουν συχνά. Το παιχνίδι θεωρητικά τέλειωσε με το τέρμα του Καστίγιο στο 67' λεπτό και πρακτικά στο 71' λεπτό με την αποβολή του Βάλλα. Πώς μπήκε το δεύτερο γκολ; Ο Καζναφέρης ανέβηκε, έβγαλε τη σέντρα με τον Βάλλα να αδυνατεί να διώξει το τόπι με τακουνάκι (!): ο Καστίγιο δεν συγχώρεσε το λάθος. Οι (καθυστερημένες) αλλαγές του Ουζουνίδη δεν άλλαξαν το αποτέλεσμα, αλλά αλλοίωσαν την εικόνα. Και λέω καθυστερημένες, διότι ο Μαρίνος άργησε χαρακτηριστικά να ''διαβάσει το ματς'' και να διακρίνει ότι είχε χάσει κατά κράτος τη μάχη του κέντρου -αντέδρασε μονάχα μετά το πρώτο γκολ που δέχτηκε. Γιατί, όμως, αλλοιώθηκε η εικόνα;  Μπορεί, μετά το 2-0, να δώσαμε χώρο για να παίξουμε την κόντρα, αλλά διέκρινα φανερά σημάδια χαλάρωσης από τους παίχτες του Άρη: ήταν ηλίου φαεινότερο ότι κωλοκάτσαμε. Πρέπει να δουλέψουμε περαιτέρω στον τομέα της ψυχολογίας και της διαχείρισης του σκορ. Δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε.

Κι ας περάσουμε στον επίλογο. Από την αρχή της σεζόν ακούω και διαβάζω καταστροφολογίες και μαλακίες κάθε είδους. Δεν θα τις σχολιάσω -εν πολλοίς τις έχουμε καταγράψει. Θα πω απλά ότι όλοι αυτοί που έκραζαν τότε, είναι οι ίδιοι που πανηγυρίζουν τώρα. Υπενθυμίζω τη διαφορά μεταξύ κραξίματος και (καλοπροαίρετης) κριτικής. Εν προκειμένω, θα περιοριστώ στην κατάρρευση τριών μύθων. Ναι, δεν ξεκινήσαμε καλά, αλλά κάποιοι φρόντισαν να μείνουν εντός δωματίου. Σε πείσμα όλων αυτών που περίμεναν να μην παίζει καλά ο Άρης για να βγάζουν χολή, έχω να πω ότι το περιβόητο ρολάρισμα φαίνεται να αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός: επιτέλους, βλέπουμε πραγματικό ποδόσφαιρο. Το μόνο που ζήτησα και ζητώ είναι υπομονή γαμώ το καφάσι μου. Υπομονή. Για μια στιγμή, όμως: έγραψα μύθους; Ναι, έγραψα μύθους. Ποιοι είναι αυτοί; Ο πρώτος συνοψίζεται σε δυο λέξεις: φυσική κατάσταση. Ο δεύτερος αφορά το κακό κλίμα στα αποδυτήρια. Τέλος, ο τρίτος σχετίζεται με το ''κακό ρόστερ''. Θα αρκεστώ να πω ότι η φυσική κατάσταση ήταν και είναι καλή -δεν νομίζω να την αποκτήσαμε στα πέντε τελευταία ματς. Το κακό κλίμα καταρρίπτεται πάραυτα από τους πανηγυρισμούς των παιχτών στα γκολ που πετυχαίνει η ομάδα, ειδικά στα τελευταία παιχνίδια. Και το ρόστερ προφανώς δεν είναι τόσο κακό -μόνο ένας εμπαθής ή άσχετος θα το απαξίωνε. Οι μύθοι, λοιπόν, καταρρίφθηκαν πανηγυρικά και αντικαταστάθηκαν από τρία στοιχεία που μέχρι πρότινος δήλωναν απόντα: ομοιογένεια, ψυχολογία και επικοινωνία. Έχουμε, όμως, ακόμα δρόμο: η ένταση και η δυσκολία του προγράμματος αυξάνονται κλιμακωτά. Δεν πρόκειται να γράψω τίποτα άλλο.

Υ.Γ.1 Πρώτη αλλαγή: Τριανταφυλλάκος. Δεύτερη αλλαγή: Τσουκάνης. Τρίτη αλλαγή: Κατίδης. Η ενσωμάτωση των μικρών ενδέχεται να πραγματοποιείται κατόπιν αναγκαιότητας και να χαρακτηρίζεται μερικώς βίαιη αλλά νοιώθω μεγάλη χαρά, βλέποντας τα μικρά Αρειανάκια να έχουν ενεργό ρόλο στην ομάδα. Μακάρι να υπάρξει συνέχεια. Μεθοδευμένη συνέχεια.

Υ.Γ.2 Από την πρώτη ημέρα που το ξεστόμισε, (προσ)ευχόμουν να το ξανακούσω. Και το ξανάκουσα! Οι παίχτες του Αυτοκράτορα είναι Ινδιάνοι!

Υ.Γ.3 Είμαι περίεργος να δω αν θα τιμωρηθεί η έδρα της Τούμπας. Ειλικρινά είμαι περίεργος. Τι πρέπει, δηλαδή, να συμβεί; Να πετάξουν πυρηνικά;

Υ.Γ.4 Το επόμενο άρθρο έχει πολιτικό χαρακτήρα. Έτσι, για να αφυπνηστούμε. Γαμάτη η Αρειανάρα, αλλά υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα.

Υ.Γ.5 Κυκλοφόρησε το 2000. Πρόκειται για ένα αξιόλογο concept album από τον (τους) Dio. Θα έγραφε και τη συνέχεια, αλλά δεν πρόλαβε.

Ο (ν)αργιλές της country (music)

Υ.Γ.1 Ο Παναιτωλικός ανέβηκε φέτος στην Α' Εθνική. Πρόκειται για νοικοκυρεμένο σωματείο, με τοπική υποστήριξη και δεδομένο ενθουσιασμό. Ο ενθουσιασμός, όμως, γεννά αφέλεια και δη παραγοντική αφέλεια. Ο Κωστούλας δεν υπέπεσε στα κλασικά λάθη που υποπίπτει η εκάστοτε νεοφώτιστη ομάς (κλισέ): κράτησε τον (Έλληνα) προπονητή, ζήτησε την στήριξη των οπαδών και συγκρότησε έναν ορθολογικό μεταγραφικό σχεδιασμό. Όλα αυτά, όμως, κρύβουν παγίδες. Εν προκειμένω, στο Αγρίνιο πίστεψαν ότι η παραμονή θα ήταν εύκολη. Ίσως αποπροσανατολίστηκαν από την ποιοτική ανεπάρκεια της Δόξας και του Λεβαδειακού. Με δεδομένο ότι η σωτηρία εξασφαλίζεται οριακά στους 35, άντε στους 33, βαθμούς, ο Παναιτωλικός έχει ακόμα δρόμο για να ανέβει το βουνό της βαθμολογικής κατάταξης και να πάψει να κοιτά πίσω. Η αίσθησή μου, πάντως, υπαγορεύει ότι δεν θα κινδυνέψει -υπάρχουν χειρότερες ομάδες. Εξάλλου, πόσοι από τους ανταγωνιστές έχουν παίχτες όπως οι Άντι (δανεικός από Πόρτο), Χαριστέας, Θεοδωρίδης, Καμαρά και Μητρόπουλος; Ουδείς. Και έπεται ενίσχυση. Η ομάδα δέσμευσε τον Βιντάλ (από το Σίτι του Μάντσεστερ) ως αντικαταστάτη του τραυματία Κουτρουμάνου, ενισχύθηκε στα χαφ με τον Φερνάντες (αλλαγή του Ντέκο στην Πόρτο του Μουρίνιο) και έκλεισε φύλλο με Ονουάτσι και Ακαλέ. Ο προπονητής ελπίζει να μην έχει προβλήματα στα αποδυτήρια με τα θέλω των παιχτών. Οι οπαδοί ονειρεύονται επιθετική τριπλέτα με Καμαρά, Ονουάτσι και Ακαλέ.  Και ο Πρόεδρος επιθυμεί τη δικαίωση των επιλογών του, όπως, για παράδειγμα, η επιμονή στον Τεννέ. Ένας Τεννές που γνωρίζει πως να ανταποκρίνεται χωρίς κατοχή μπάλας και να παίζει ξαφνικά την κόντρα. Πρέπει, όμως, να επανεξετάσει το επιλεγμένο σύστημα, να εξαργυρώσει την ορμητικότητα της έδρας και να προβεί σε σωστές αγωνιστικές επιλογές. Για παράδειγμα, είναι φανερό ότι ο Χαριστέας έχει χάσει την αρχική φρεσκάδα που διέθετε στα πρώτα ματς ή ότι ο Μητρόπουλος είναι ο μοναδικός αμυντικός χαφ που δαγκώνει. Τουλάχιστον ο Ντολεζάι ανταποκρίνεται ικανοποιητικά στο κέντρο της άμυνας. Τέλος, επανέρχομαι στην μεταγραφή Ακαλέ. Αν τον έπαιρνε μία από τις λεγόμενες μεγάλες ομάδες θα μας είχαν πρήξει τα καλαμπαλίκια. Ναι ή όχι; Οι οπαδοί, πάντως, ήδη τραγουδούν σε παράφραση το γνωστό, παλιό σύνθημα με πρωταγωνιστή τον Επαλέ: «Ακαλέ, Ακαλέ να 'χαμε ένα(ν) (ν)αργιλέ να ρουφώ και να τα βλέπω όλα κίτρινα και μπλε!».

Υ.Γ.3 Το χειμώνα, λοιπόν, έχει κρύο και ψέμματα. Πόσοι παίχτες απέμειναν; Μόνο ο Καστίγιο. Μάλλον από σπόντα. Μακάρι να απέμεναν και ο Μπομπαντίγια με τον Περέιρα. Τέλος πάντων. Και ερωτώ: γιατί φέτος δεν τιμήσαμε την μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου; Πόσα χρόνια, άραγε, έχουν περάσει από την τελευταία φορά που δεν υπογράψαμε κάποιον παίχτη τον Γενάρη; Βάναυσο ερώτημα, επίπονη απάντηση. Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ πολύ στενά το θέμα της φορολογικής ενημερότητας. Ο Κόκε, λέγεται, δεν ήρθε ακριβώς για αυτόν το λόγο. Τυπικό θέμα ισχυριζόταν η Π.Α.Ε. -δεν έχω λόγο να την αμφισβητήσω. Ούτε μπορώ να χλευάσω τα λόγια του Ζαμπέτα και του Κόντη που αναφέρονται στην αδειοδότηση λες και είναι η Μόνικα Μπελούτσι. Προέχει η βιωσιμότητα της ομάδας. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το μέγεθος της σημαντικότητας των οικονομικών στοιχείων. Εδώ ολόκληρη η χώρα βουλιάζει σε πλείστους τομείς και εμείς κοιτάμε το πως θα αποκρύψουμε τις οικονομικές τρύπες και την κακοδιαχείριση μιας Π.Α.Ε.; Αφού το ξέρουμε ότι οι περισσότερες ομάδες έχουν προβλήματα εσόδων ή/και ρευστότητας. Βλέπω, για παράδειγμα, την κατάσταση στην Α.Ε.Κ. και γελάω θλιβερά. Βγείτε και πείτε την αλήθεια. Δεν είναι κακό. Επικοινωνήστε με τους οπαδούς/πελάτες. 

Υ.Γ.2 Η ομάδα συνεχίζει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Κερδίσαμε την Βιλερμπάν και πορευόμαστε εξίσου δυναμικά. Η επόμενη αγωνιστική προσδιορίζει την πιθανότητες πρόκρισης. Θέλουμε το διπλό, μα πάνω από όλα θέλουμε την προσπάθεια. Επιπλέον, δεν χρειαζόμαστε αντικαταστάτη του Τζέιμς. Ας αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τον Μποχωρίδη. Το μικρό Αρειανάκι έδειξε μπασκετικό πείσμα. Έχουμε και τον Βεζένκοφ. Δώστε τους χρόνο συμμετοχής. Δώστε ρόλο σε όλους τους παίχτες. Πιστέψτε στα νέα παιδιά. Πιστέψτε στην ομάδα. Εσύ, Δαμιανίδη, (σε) τι πιστεύεις;

Υ.Γ.2 Ρε Πηλαδάκη, είναι δυνατόν ένας Ουαλός τεχνικός να κουμαντάρει μια ομάδα που μετέχει στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής; Όχι, δεν είναι δυνατόν. Και για καλή σου τύχη το κατάλαβε ο ίδιος ο Ουαλός και έδωσε στον εαυτό του τσαχούρι. Εσύ, όμως, δεν βάζεις μυαλό: συμφωνείς με τον Μπάντοβιτς. Ρε, τον Μπάντοβιτς! Και του βάζεις και τον Νταπίζα από δίπλα Για ποιον λόγο; Το κοουτσάρισμα, σε αντίθεση με τα πιστεύω των περισσοτέρων, δεν είναι απλή υπόθεση. Και κάπως έτσι φτάσαμε στον Κεχαγιά. Ένας Κεχαγιάς που γνωρίζει τι εστί Λάρισα, αλλά έχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των λανθασμένων επιλογών του Πηλαδάκη και την έντονη δυσαρέσκεια των οπαδών. Καλή τύχη. Θα την χρειαστεί.

Υ.Γ.4 Είδα το βίντεο της φυσούνας από το ματς Ξάνθη - Ο.Σ.Φ.Π. Το χειρότερο δεν προσδιορίζεται στην απρεπή συμπεριφορά του Τοροσίδη ή του Μητρόπουλου. Ο Τοροσίδης υπήρξε απρεπής και εντός αγωνιστικού χώρου: πρέπει κάποια στιγμή να μάθει ότι, όταν ο αντίπαλος κρατάει κάποιον παίχτη από ώμο, εκείνος πέφτει, λόγω φυσικής, με την πλάτη κι όχι με τα πόδια σαν προσκυνητής της Τήνου. Το χείριστο είναι ότι οι περίφημοι κύκλοι της διοίκησης ζητούν και τα ρέστα από πάνω, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Ξάνθη τράβηξε και κατόπιν έδωσε στη δημοσιότητα το βίντεο για λόγους εντυπωσιασμού. Λες κι εμείς εντυπωσιαστήκαμε. Όσο για τον Καζίμ, πρέπει να πρόκειται για κοπανιστό αέρα πανικού, αφού ο πομπώδης Μαρινάκης λίγες μέρες πριν, είχε ενημερώσει τον κόσμο ότι η ομάδα δεν θα προβεί σε μεταγραφές. Και μάλλον ο Πρόεδρας δεν περίμενε τέτοια αντίδραση από τον κόσμο. Τι έγινε; Ξαφνικά κρίθηκε σκόπιμη η ενίσχυση της ομάδας; Δεν υπάρχουν δυο ισάξιες εντεκάδες;

Υ.Γ.5 Ο Ίβκοβιτς τώρα ανακάλυψε τον Σλούκα; Κρίμα. Και οι δημοσιογράφοι τώρα ανακάλυψαν τον Σλούκα; Δις κρίμα.

Υ.Γ.6 Τα περισσότερα είδη μουσικής συνδέονται μεταξύ τους. Για παράδειγμα, η country τηρεί πλείστα κοινά σημεία με το rock & roll. Δεν το βγάζω από το μυαλό μου. Η μουσική διαδρομή το αποδεικνύει. Όποιος θέλει, μπορεί να ακούσει τραγούδια του Chuck Berry, του Johnny Cash ή του Elvis Presley και θα καταλάβει τι εννοώ. Φυσικά, το rock & roll δεν επηρεάστηκε μόνο από την country. Στη μουσική συνταγή θα βρείτε ισχυρές πρέζες από jazz και gospel που με τη σειρά τους μετασχηματίστηκαν σε rythm & blues (r&b) και disco. Γενικώς, θα βρείτε έντονα στοιχεία του Αμερικανικού Νότου. Κι όπως ο τριχωτός πίθηκος εξελίχθηκε σε έναν γυμνό απόγονό του, έτσι και το rock & roll οδήγησε την μουσική σε νέα μουσικά μονοπάτια. Για παράδειγμα, classic rock, hard rock και heavy metal, τα οποία καλύπτονταν και καλύπτονται με έναν pop μανδύα. Εντούτοις, κάποια συγκροτήματα δηλώνουν προσκολλημένα στις ρίζες τους και αμετάπειστα ως προς το είδος τους. Όταν προσπαθώ να απαντήσω αυτήν την ερώτηση, σχετικά με το country rock, μου έρχονται συνειρμικά, σχεδόν μηχανικά, δυο απαντήσεις: Lynyrd Skynyrd και ZZ Top. Εν προκειμένω, (και) κατόπιν λαϊκής απαίτησης, θα επικεντρωθούμε στους πρώτους. Ανεβάστε το ποτενσιόμετρο στα ύψη και απολαύστε.

Λευτεριά στον Μισούνοφ!

Υ.Γ.1 Λευτεριά στον Μισούνοφ!

Διάρκεια και αναγνώριση

Και πάμε στην δεύτερη παρατήρηση που σχετίζεται με την Μπαρτσελόνα. Εν αρχή, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι μόνο σε αποτελέσματα και τίτλους. Η ετικέτα της Μπαρτσελόνα αναγράφει κι άλλα συστατικά που δεν έχουν την παραμικρή στατιστική σημασία. Για τους Καταλανούς έχω αφιερώσει αρκετά άρθρα. Το παρόν κείμενο ουδεμία σχέση (δια)τηρεί με τακτικά ζητήματα. Θα επικεντρωθεί και θα αφοσιωθεί σε ένα ποδοσφαιρικό ερώτημα που με ταλανίζει αρκετό καιρό: ονομάζεται διάρκεια. Για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί μια πετυχημένη ομάδα να κρατάει τα σκήπτρα; Το ρητό που υπογραμμίζει την ευκολία του να φτάσεις στην κορυφή, αλλά τη δυσκολία της μονιμοποίησης σε αυτή, με βρίσκει (απολύτως) σύμφωνο. Πόσα χρόνια πρωταγωνιστεί η Μπαρτσελόνα; Εν τέλει, ποιο είναι το μέγιστο χρονικό όριο που μπορεί να ''τρέξει'' μια ποδοσφαιρική μηχανή; Να πούμε τρία χρόνια; Ακούγεται ρεαλιστικό. Εξάλλου, δεν το προτείνω εγώ. Η ποδοσφαιρική πιάτσα το αφουγκράζεται ή, για να είμαι ακριβέστερος, η ποδοσφαιρική ιστορία. Μήπως, λέω μήπως, η Μπάρτσα έχει υπερβεί αυτό το όριο; Ναι, κατά την γνώμη μου, το έχει υπερβεί. Και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό; Απλά να συνεχίσουμε να τη θαυμάζουμε.

Επιπλέον, αναδύεται ένα αλληλένδετο ερώτημα: ποιος είναι ο ρόλος του προπονητή; Είναι σαφές ότι μια σπουδαία ομάδα χρειάζεται έναν σπουδαίο τεχνικό. Είναι γνωστό, άλλωστε, το ακόλουθο ποδοσφαιρικό ρητό: «Οι παίχτες φτιάχνουν τον προπονητή και ο προπονητής την ομάδα». Για να δούμε τι γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος: «Γιατί, όμως, ο Πεπ δεν πιστώνεται τη συμβολή του στα κατορθώματα  της Μπάρτσα; Καλύτερη εξήγηση  από αυτή που δίνει ο Γκρέιαμ Σούνες και να ήθελα δεν θα έβρισκα». Πριν περάσουμε, όμως, στον Σούνες, ας προσπαθήσουμε να έρθουμε στη θέση του Γκουαρντιόλα. Έστω, λοιπόν, ότι είσαι ο προπονητής της Μπάρτσα. Προέρχεσαι από τα φυτώρια αυτής και φόρεσες τη φανέλα της επί 18 συναπτά έτη. Γνωρίζεις την ψυχοσύνθεση της ομάδας, την εταιρική της κουλτούρα, τα θέλω των οπαδών. Είσαι νέος και ορεξάτος. Διακατέχεσαι από την δική σου αγωνιστική φιλοσοφία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχεις επηρεαστεί από τον Κρόιφ και τον Μπιέλσα ή δεν έχεις μελετήσει το στυλ παιχνιδιού της ομάδας επί Ράικαρντ. Έχεις την τιμή και την χαρά να κοουτσάρεις πραγματικούς επαγγελματίες που τυγχάνει να γνωρίζουν μπάλα και ποδόσφαιρο. Παίχτες που λάμπουν με το αντισταριλίκι τους, εντός και εκτός γηπέδου. Και πάνω από όλα, (ανα)γνωρίζεις τις δυνατότητες και διακρίνεις τα όρια.

Τι θέλω να πω; Ο Γκουαρντιόλα δεν αποτελεί μια συνηθισμένη μορφή προπονητή, όπως τουλάχιστον την γνωρίζουμε ή, έστω, όπως επιβάλλει το ποδοσφαιρικό μάρκετινγκ. Οι παίχτες της ομάδας δεν αντικατοπτρίζουν το συμβατικό μοντέλο που ακολουθεί τους -αγωνιζόμενους σε υψηλό επίπεδο- ποδοσφαιριστές. Η ίδια η Μπάρτσα, ως σύστημα, ως οργανισμός, παρουσιάζεται διαφορετική, εναλλακτική, χωρίς, όμως, να παύει να σε ελκύει, να σε γοητεύει. Αγνοώ αν υπάρχει ανάλογο παράδειγμα στην ποδοσφαιρική ιστορία και δεν γνωρίζω για πόσο ακόμα θα ιντριγκάρεται ο Πεπ (και οι παίχτες) από το μεγαλείο των Μπλαουγκράνα. Ίσως το αντιληφθούμε όταν ο Γκουαρντιόλα κρίνει ότι τα ψωμιά του στο Καμπ Νου φαγώθηκαν. Αν κρίνω από την σπουδή με την οποία περιεργάζεται το καταλανικό του συμβόλαιο, αυτή η μέρα μπορεί να μην είναι μακριά. Είμαι σίγουρος ότι και ο ίδιος συνειδητοποιεί πλήρως το ζήτημα της διάρκειας και τον απασχολεί σφόδρα. Ας  δώσουμε, όμως, την σκυτάλη στον Σούνες: «Όταν στη Λίβερπουλ κερδίσαμε σε μία πενταετία  από το 1976 μέχρι το 1981, τέσσερα Πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών και ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ όλοι έλεγαν πως η ομάδα είναι του Μπιλ Σάνκλι, που είχε σταματήσει από το 1974, και πως με τέτοιους παίκτες δεν χρειαζόμασταν προπονητή. Ήταν άδικο για τον Μπομπ Πέισλι επειδή είχε φτιάξει το  δικό του δημιούργημα, αλλά δεν το φώναζε τόσο πολύ όπως ο Μπράιαν Κλαφ. Το ίδιο συμβαίνει τώρα και με τον Γκουαρντιόλα. Ωστόσο, όποιος ξέρει ποδόσφαιρο καταλαβαίνει». Κι εμείς καταλαβαίνουμε. Εν κατακλείδι, η ομάδα της Καταλονίας, κατά την γνώμη μου, μόνο με έναν τρόπο μπορεί να χάσει τη λάμψη της: τη θέληση. Είτε τη δικιά της, είτε του χρόνου. 

Υ.Γ.1 Νομίζω ότι αν ο Γκουαρντιόλα μπορούσε να πάρει τάιμ άουτ από το πρώτο λεπτό, θα το έπαιρνε δίχως σκέψη. Η είδηση δεν συνοψίζεται στην ορμητικότητα και στο υψηλό κίνητρο των Μαδριλένων. Επαφίεται στα αβίαστα λάθη των γηπεδούχων. Επαναλαμβάνω τη λέξη ''αβίαστα''. Σας έχω υποσχεθεί ότι κάποια στιγμή θα διαχωρίσουμε τις έννοιες. Το αντίδοτο της Μπάρτσα στην ψυχολογική και αγωνιστική πίεση της Ρεάλ, ονομαζόταν ''λάθος αντιδράσεις''. Η Μπάρτσα ξύπνησε από το 35' λεπτό και έπειτα, πέτυχαίνοντας δυο γκολ κόντρα στη ροή του παιχνιδιού, μόνο και μόνο για να ξανακοιμηθεί στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου. Η πρόκριση, πάντως, βγήκε ραντεβού με τους Καταλανούς. Κι ας πέτυχαν οι φιλοξενούμενοι μια ηθική νίκη. Όχι, δεν υπερβάλλω: το γεγονός ότι η Ρεάλ δεν διασύρθηκε αποτελεί για μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού σημαντική επιτυχία. Θα έχουμε, όμως, κι άλλα επεισόδια. Τέλος, παραθέτω ένα σχόλιο που διάβασα σε αθλητική ιστοσελίδα: «Πώς σε κατάντησαν έτσι, ρε Ρεάλ. Όλοι μιλούσαν για το επιθετικό σου ποδόσφαιρο και το πρεστίζ που έβγαζες προς τα έξω. Τώρα ασχολούνται με τον Μουρίνιο, τον Πέπε και τον Ρονάλντο (ιμιτασιόν) και κάπου στο βάθος υπάρχει και μια Ρεάλ». Κι όμως, η Ρεάλ θα είναι για πάντα (η) Βασίλισσα. Όπως είπε, μεταξύ άλλων, ο Τσάβι: «Στο τέλος αντέξαμε και πήραμε την πρόκριση. Ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται απόλυτα πόσο δύσκολο είναι να κερδίζεις μία ομάδα σαν τη Ρεάλ». Έχει άδικο;

Υ.Γ.2 Γράφει ο Νίκος Παπαδογιάννης: «Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είναι ο τελευταίος που ευθύνεται για την κατρακύλα, αλλά μπορεί να γίνει ο πρώτος που θα την πληρώσει». Έχω αρκετά παράπονα για ορισμένα γραπτά του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι σωστός. Δαμιανίδη, κανόνισε την πορεία σου.

Υ.Γ.3 Οι Ιερολοχίτες έβγαλαν μια αιχμηρή ανακοίνωση κατά όλων εκείνων που ''έπαιξαν'' και εξακολουθούν να ''παίζουν'' με το μέλλον του συλλόγου. Με βρίσκει σύμφωνο. Το νου σας, ρεμάλια.

Υ.Γ.4 Έχουν περάσει τόσες ώρες από τον αποκλεισμό κι ακόμα η Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ. δεν έχει προβεί σε ανακοίνωση κατά του αέρα. Ο αέρας δεν έφταιγε; Κάνω λάθος; Να μας πει ο ''εκκωφαντικός'', κύριος Ζαγοράκης.

Υ.Γ.5 Ρε Αδαμίδη, κουράστηκα. Βαρέθηκα. Κορέστηκα. Δεν μπορώ άλλο τόσο ενδιαφέρον για μια χρεωμένη εταιρία. Ειλικρινά δεν μπορώ. Εσύ, πώς το αντέχεις;

Υ.Γ.6 Το μυαλό μου πήγε στους Megadeth. Δεν ήξερα, όμως, ποιο τραγούδι να τσοντάρω. Με μια αυθόρμητη κίνηση κατέληξα στο ακόλουθο. Ελπίζω να σας αρέσει.

Όνειρα, ανεμοδούρες, βροχές, προθέρμανση και Μπιέλσα!

Ο Κατσαβάκης γνωρίζει άριστα πως να καλύπτει χώρους και ανταποκρίνεται ικανοποιητικά χωρίς κατοχή μπάλας. Οι ομάδες του έχουν πολύ καλή αμυντική συμπεριφορά, αλλά στερούνται επιθετικών ικανοτήτων. Αγωνίζεται με δέκα παίχτες πίσω από σέντρα και μπάλα και κατόπιν, περίπου στο 60' λεπτό, αν το σκορ βρίσκεται ακόμα σε εύθραυστη ισορροπία, ενσωματώνει στο παιχνίδι του τις αντεπιθέσεις, παρά την ποιοτική ανεπάρκεια του ρόστερ, προκειμένου να κλέψει το ματς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το εντός έδρας ματς με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Είναι προφανές ότι η Δόξα, στο χθεσινό ματς, παρουσίασε πιο επιθετικό πρόσωπο. Αυτό δείχνει ότι ο Κατσαβάκης πίστεψε την νίκη. Καλά έκανε. Ουδείς μπορεί να στερήσει το όνειρο. Ίσως ο πρόσφατος αγώνας μεταξύ των δυο ομάδων να ενίσχυσε την πίστη του. Στην πράξη, ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ομαλά. Ο Άρης εκμεταλλεύτηκε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Καστίγιο, που προσέδιδε κινητικότητα στην επίθεση, φόρτωσε την δεξιά πλευρά της Δόξας και δημιούργησε κραχτές ευκαιρίες, έστω κι αν δεν έπαιξε ποδόσφαιρο κατοχής ή, αν θέλετε, πρωτοβουλίας. Κι όπως υποδηλώνει ο άγραφος κανόνας του ποδοσφαίρου: «Εκείνος που χάνει τις ευκαιρίες, τρώει τα γκολ». Ευτυχώς, για εμάς, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Σε αυτό το σημείο οφείλω να αναφέρω την πολύ καλή παρουσία του Ακόστα. Σε αντίθεση με το προηγούμενο ματς που έπαιζε ως αριστερό εσωτερικό χαφ, πήρε μέτρα, πάτησε περιοχή, έδειξε ορμητική διάθεση και συνέβαλε στην καλή επιθετική λειτουργία. Είναι πιθανό να είχε λάβει διαφορετικές εντολές από τον πάγκο. Επιπλέον, δεν αμέλησε τα ανασταλτικά του καθήκοντα και κάλυπτε σε επαρκή βαθμό τον Μίτσελ. Ένας Μίτσελ που είναι ''καθαρός'' παίχτης, τρεχαλατζής, φιλότιμος, αλλά έχει μετριότατη αμυντική συμπεριφορά και είναι ιδιαίτερα αδύναμος στο ένας εναντίον ενός. Τέλος, όσο έχουμε μαθηματικές πιθανότητες, ελπίζουμε. Μπροστά μας βρίσκονται ακόμα δώδεκα παιχνίδια που σημαίνει ότι υπάρχουν 36 διαθέσιμοι βαθμοί. Ας προσπαθήσουμε να μαζέψουμε όσους περισσότερους μπορούμε. Μπορείς να σκοτώσεις των ονειροπόλο, αλλά όχι το όνειρο. Η έξοδος στην Ευρώπη κρίνεται απαραίτητη για την βιωσιμότητα της ομάδας. Κι αν είναι δυνατόν, χωρίς να απολεσθεί η όποια ανταγωνιστικότητά μας.

Και πάμε στον Π.Α.Ο.Κ. Ή μάλλον στον Κόλκα. Τα γραπτά του είναι ισάξια με αυτά που έγραφε ο Κάνθαρος όταν ήταν πέντε χρονών. Είναι τρομερό -σε θλιβερό βαθμό- να παρατηρείς σε βάθος χρόνου πως μεταλλάσσονται. Κι όταν λέω βάθος χρόνου, μην νομίζετε ότι αναφέρομαι σε έτη. Όχι, βέβαια. Για τον Σέρτζιο Κονσεϊσάο χρειάστηκε μόνο μια μέρα (!). Για τον Ζαγοράκη έχει αφιερώσει περισσότερο χρόνο. Τα κείμενα που αφορούν τον Πρόεδρο του Π.Α.Ο.Κ. λαμβάνουν αποθεωτικό, συμβουλευτικό, στηρικτικό, κριτικό ακόμα και εμπαθή χαρακτήρα. Για παράδειγμα, όταν είχε βουίξει η Θεσσαλονίκη ότι ο Κόλκας τα έχει συμφωνήσει με τους Φλωρίδη και Σαχπατζίδη, ο ''έγκυρος'' δημοσιογράφος του Π.Α.Ο.Κ., πραγματοποιούσε ανελέητη αντιπολίτευση στην διοίκηση της ομάδας. Μόλις οι Φλωρίδης και Σαχπατζίδης έφυγαν για την Κόπα Καμπάνα, τα κείμενα του απέκτησαν έναν αποθεωτικό χαρακτήρα. Πλέον, έχουμε περάσει στο συμβουλευτικό στάδιο με μερικές πινελιές εμπάθειας να κάνουν την εμφάνισή τους. Τελευταίο του θύμα ο Μπολόνι. Κάποτε ήταν με το ένα πόδι εκτός Π.Α.Ο.Κ., επειδή ''δεν καταλάβαινε την δομή και τα θέλω της ομάδας'', και τώρα ο Ρουμάνος τεχνικός ''τα κάνει όλα και συμφέρει''. Τα γραπτά του είναι ασύνδετα, χωρίς συνέπεια και διακρίνονται από επιλεκτική διατύπωση αληθειών και ορισμένων μπηχτών προς πάσα κατεύθυνση. Ο Κόλκας, λοιπόν, αποτελεί μια γνήσια ανεμοδούρα. Όπου φυσάει ο άνεμος.

Σειρά έχει ο Ολυμπιακός. Είδα μόνο το πρώτο 45λεπτο κι ως εκ τούτου δεν δύναμαι να προβώ σε οποιαδήποτε τακτική διαπίστωση. Μπορώ, όμως, να εκφράσω  μια απορία και μια παρατήρηση. Η απορία είναι σύντομη: αυτοί οι περίφημοι ''κύκλοι της διοίκησης'' ποιοι είναι; Τον τελευταίο καιρό πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από πέντε φορές. Ονόματα δεν έχουν αυτοί οι κύκλοι; Τέλος πάντων. Και περνάμε στην παρατήρηση. Έστω ότι είσαι ο Σάββας Θεοδωρίδης. Κάθεσαι στον καναπέ του σπιτιού σου, αράζεις με τον ''Γαύρο'' αγκαλιά και χτυπάει το τηλέφωνό σου. Το σηκώνεις και μαζί του σηκώνεσαι κι εσύ από τον καναπέ σε στάση προσοχής. Στην άλλη γραμμή είναι ο Μαρινάκης. Με το που ακούς την μελιστάλαχτη φωνή του, βρέχεις το βρακάκι σου. Καθώς μιλάτε, σε προσκαλεί στην επική μάχη κατά της ''παράγκας του Γόντικα''. Με το που το ακούς, βρέχεις και το παντελονάκι σου. Και για να δείξεις την ευγνωμοσύνη και τη χαρά σου, όπου βρεθείς κι όπου σταθείς, μιλάς για τα ''διαιτητικά εγκλήματα'' κατά του Ολυμπιακού.

Και πάμε στο Ο.Α.Κ.Α. Κυριολεκτικά πήγαμε στο Ο.Α.Κ.Α. Βρίσκω μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθώ τις προθερμάνσεις των ομάδων. Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο και υπερβολικό, αλλά μπορείς να προβείς σε πλήθος συμπερασμάτων. 'Εβλεπα, λοιπόν, τον Κατσουράνη και (χαμο)γελούσα χαριτωμένα. Μεγάλος παραμυθάς. Πιο εντατική προθέρμανση έκανε ο πιτσιρικάς που πηδούσε το πλεξιγκλάς για να βρει τα φιλαράκια του. Ο τραυματισμός του ήταν τυχαίος; Μπορεί. Τέλος πάντων. Να πω και δυο κουβέντες για την οπαδική συμπεριφορά. Δεν αναφέρομαι μόνο στους φίλους του Π.Α.Ο. -η μπάλα τους παίρνει όλους. Μπορεί να φταίω εγώ, μπορεί να έχω μεγαλώσει, μπορεί να μην καταλαβαίνω όσα πρέπει, αλλά το γήπεδο είναι η αποθέωση της μαλακίας. Είσαι από παντού περικυκλωμένος. Το τι ακούγεται είναι για σεμινάριο παπαριάς. Θα το αναλύσουμε κάποια στιγμή. Ο Π.Α.Ο., λοιπόν, είχε μεγάλο πλάτος, με τα ακραία μπακ να ανεβαίνουν σχεδόν στη σέντρα, τον Κατσουράνη να βρίσκεται πέντε μέτρα πιο ψηλά από τον Σιμάο και τον Λέτο να έχει ξεκάθαρα έναν ελεύθερο ρόλο. Ο Ατρόμητος προσπάθησε να εφαρμόσει το παιχνίδι του, αλλά δεν έδειχνε επικίνδυνος. Μόλις, μάλιστα, τραυματίστηκε ο Κατσουράνης, κατέστη φανερό ότι ο Δώνης κοιτούσε τον κώλο του (το ντουμπλάρισμα στον Λέτο έβγαζε μάτια). Οι γηπεδούχοι, χωρίς τον δημιουργικό μέσο είχαν πρόβλημα στην ανάπτυξη, μολαταύτα βρήκαν στο πρόσωπο του Σιμάο τον ηγέτη της μεσαίας γραμμής. Πραγματικά ανέλπιστο. Ένας Σιμάο που στην προθέρμανση έκανε πλασέ με το εσωτερικό του γόνατου και κου(ν)τεπιέ με τον αστράγαλο. Στο δεύτερο μέρος, ο Βιτόλο έτρεχε οριζόντια, απωθώντας από την περιοχή τους επιθετικογενείς παίχτες του αντιπάλου, ο Ζέκα -ελέω Φερέιρα- ανέλαβε τα ηνία του άξονα και ανέβασε αισθητά την απόδοσή του, οι ατομικές ενέργειες έλαβαν υψηλή προτεραιότητα κι ο Κουίνσι το παστέλωσε. Και μόλις ο Π.Α.Ο. πήρε προβάδισμα, οπισθοχώρησε περίπου δέκα μέτρα, δίνοντας χώρο στον αντίπαλο που δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί. Και για να μην το ξεχάσω: το γήπεδο ανακοίνωσε ότι M.V.P. ήταν ο Κουίνσι. Δίκιο έχει. Ο M.O.M, όμως, ήταν από κοινού οι Σιμάο και Ζέκα.

Τελευταίος αγώνας της ημέρας: Ρεάλ - Μπιλμπάο. Το τελικό σκορ ήρθε 4-1 υπέρ των γηπεδούχων, αλλά επιτρέψτε μου να γράψω δυο λόγια για τους Βάσκους. Δεν συνηθίζεται να υπάρχει αναφορά στον ηττημένο, πόσω μάλλον όταν δέχεται τεσσάρα, έστω και πλασματική, αλλά το συγκρότημα του Μπιέλσα είναι αυτό που λέμε ''ομάδα''. Δουλεμένη ομάδα. Τι σημαίνει, όμως, ο όρος ''δουλεμένη ομάδα''; Σημαίνει ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο. Πειθαρχημένο σύστημα. Αλληλοκαλύψεις. Αυτοματισμούς. Πολύ καλή φυσική κατάσταση. Κανονικό προπονητή στον πάγκο. Παίχτες που λειτουργούν υπό το κράτος ενός κοινού κώδικα. Όπως ακριβώς και η Μπαρτσελόνα. Σημαίνει ότι χαίρεσαι να την παρακολουθείς. Σας προτρέπω να της δώσετε την προσοχή που της αρμόζει. Όπως υποστηρίζει κι ο Σωτηρακόπουλος: «Στην Αθλέτικ Μπιλμπάο, φέτος, ο Αργεντινός τεχνικός χρησιμοποιεί πότε 3-3-2-2 ή 3-3-1-3 εντός έδρας μετατρέποντας και πάλι το «Σαν Μαμές» σε αληθινό κάστρο. Όπως γράφουν οι ισπανικές εφημερίδες, ο Μπιέλσα κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία παικτών αλλά και οπαδών της Αθλέτικ, επειδή το στυλ του είναι πραγματικά επιθετικό χωρίς να εγκαταλείπει την τακτική πληρότητα!». Όσο για τον Μουρίνιο, ήτο αναμενόμενο ότι εκτός από τους δαίμονές του, θα είχε να αντιμετωπίσει τις γιούχες του κοινού και τις τριβές στο εσωτερικό της ομάδας. Οι παίχτες της Ρεάλ λένε το αυτονόητο: «Δεν γίνεται κάθε φορά που αγωνιζόμαστε με την Μπαρτσελόνα να παίζουμε άμυνα». Όμως, το αυτονόητο, αλλάζει, μεταλλάσσεται, εννοείται, ανάλογα με τα βιώματα του καθενός. Κι ο Μουρίνιο έχει διαφορετικά βιώματα. Όπως είπε κι ο Ράμος στον προπονητή του: «Όχι, αλλά ανάλογα με τις συνθήκες του παιχνιδιού, κάποιες φορές αλλάζουν τα ατομικά μαρκαρίσματα. Αλλά, αφού εσείς δεν φορέσατε ποτέ σας κοντό παντελονάκι, δεν γνωρίζετε ότι αυτά συμβαίνουν μέσα στο γήπεδο!».

Υ.Γ.1 Καστίγιο, σε παρακαλώ να πασάρεις περισσότερο. Γίνε πιο ουσιαστικός. Παίξε ποδόσφαιρο. Εντάξει, αγόρι μου; 

Υ.Γ.2 Οι φήμες λένε ότι ο Μουρίνιο φεύγει το καλοκαίρι. Οι ίδιες φήμες επιμένουν ότι το Παρίσι τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, ενώ την ίδια στιγμή η αυθεντική Μάντσεστερ ψάχνει τον διάδοχο του Σερ Άλεξ.

Υ.Γ.3 Οι περισσότεροι εξ ημών ψάχνουμε το νόημα της ζωής. Ο Ιταλός τενόρος το ανακάλυψε στα 2:42 λεπτά. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, σας παρουσιάζω τον Λουτσιάνο Παβαρότι. Αφιερωμένο στην Αστροφεγγιά.

Τα όπλα

Αντιμετωπίσαμε έναν ανώτερο, ποιοτικότερο αντίπαλο. Παρά το κάκιστο ξεκίνημα, στο δεύτερο δεκάλεπτο γυρίσαμε το ματς και το παλέψαμε με όλες μας τις δυνάμεις. Δυστυχώς, στα μέσα του τρίτου δεκαλέπτου η μπαταρία άδειασε. Τα επιθετικά ατού βρισκόντουσαν εκτός κλίματος και τολμώ να πω ότι διέκρινα άγχος. Οι Ρώσοι είχαν δυνατή περιφέρεια και έπαιζαν λίαν αποτελεσματική άμυνα εντός και εκτός ζωγραφιστού. Εντούτοις, τίποτα δεν χάθηκε. Στην πρόκριση τίθεται μια εξαρτημένη μεταβλητή: η Κίμκι να τερματίσει πρώτη και μάλιστα χωρίς να γνωρίσει την ήττα από Γάλλους και Ουκρανούς. Θα τα καταφέρει; Τα δεδομένα γνέφουν καταφατικά. Ωστόσο, δεν αρκεί μόνο αυτό. Πρέπει να κυνηγήσουμε τα ματς με Βιλερμπάν και Ντόνετσκ. Μπορούμε να περάσουμε ως δεύτεροι. Δεν θα παρατήσουμε τα όπλα.

Και πάμε στη Λιβαδειά. Ο Παράσχος δεν είναι άπειρος προπονητής. Γνωρίζει πως να παρέχει χώρο και να χτυπά στην κόντρα. Αυτό έκανε και χθες. Ο Λεβαδειακός παραχώρησε συνειδητά χώρο στον αντίπαλό του και περίμενε την ανταπόκρισή του. Ο Άρης αντέδρασε κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά. Ο Λαζαρίδης, όντας αριστερός κεντρικός οπισθοφύλακας, έδινε βάθος στην άμυνα, πιέζαμε ψηλά, είχαμε αξιοποιήσιμη κατοχή μπάλας κι ο Ούμπιντες με τον Γιαννώτα έψαχναν τρόπους να ανοίξουν την σφιχτή άμυνα του Λεβαδειακού. Συν τοις άλλοις, ο Πρίττας με τον Καπετάνο ήλεγχαν τη μεσαία γραμμή, τοποθετημένοι μάλιστα σε διάταξη λοξής φάλαγγας (ο Καπετάνος έπαιζε περίπου πέντε μέτρα ψηλότερα από τον Σάκαρο) και κάλυπταν ικανοποιητικά τους χώρους. Δυστυχώς, όμως, οι Ούμπιντες και Γιαννώτας στερούνταν της απαιτούμενης τρίτης πλευράς, προκειμένου να σχηματιστεί το επιθετικό τρίγωνο. Ο Ακόστα παίζει σαν φοβισμένο γατάκι, αρνείται πεισματικά να πάρει πρωτοβουλίες, δεν μπορούσε να παίξει το όβερλαπ με τον Μίτσελ και δεν διαθέτει επιθετικές και αναπτυξιακές αρετές. Ωστόσο, ανταποκρίνεται θετικά στο ανασταλτικό κομμάτι που του αναλογεί. Πάλι καλά. Το σίγουρο είναι ότι με τον Ακόστα στην εντεκάδα χαραμίζουμε μία θέση. Πού ήταν ο Κατίδης, ο οποίος στο προηγούμενο ματς είχε βγάλει μάτια; Θα απαντήσουμε αργότερα. Πάντως, όσο παθητικός προσδιορίζεται ο Ακόστα, άλλο τόσο -και έτι περισσότερο- ερωτευμένος φέρεται ο Καζναφέρης με τις κίτρινες κάρτες. Το έχουμε πει: απαιτείται ποδοσφαιρική ωρίμανση. Και το πρώτο μέρος λήγει με την Αρειανάρα να προηγείται.

Σε αυτό το σημείο θέλω να εκφράσω μια ένσταση υπό μορφή απορίας. Έχουμε παίξει με επιθετικό περιοχής και οι γραμμές μεταξύ κέντρου και επίθεσης ήταν μεγαλύτερες από το μαλαπέρδι του Τόχα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Τσέζαρεκ που κατέστη συνώνυμο της προσπάθειας. Πώς να σκοράρει, όταν δεν παίρνει μπάλα; Με τηλεπάθεια; Το αποτέλεσμα ήταν να τραβιέται μακριά από την αντίπαλη περιοχή για να δεχτεί πάσα. Κι εμείς χλευάζαμε τον Κροάτη. Όχι τους προπονητές που δεν φρόντισαν να ορίσουν έναν συνδετικό κρίκο μεταξύ των γραμμών, είτε ποσοτικά, είτε ποιοτικά, είτε με φυσική κατάσταση, είτε με ταχύτητα. Για παράδειγμα, ο Ρεχάγκελ ποντάρει στην ποσότητα. Ο Ρέντναπ στην ποιότητα. Ο Κούπερ στην φυσική κατάσταση. Ο Κομπουαρέ (τον διαδέχτηκε ο Αντσελότι) στην ταχύτητα. Ο Γκουαρντιόλα σε όλα. Εμείς σε τι ποντάρουμε; Και συνεχίζω. Χθες, όπως και στο τελευταίο ματς πρωταθλήματος, παίξαμε με ψευτοεννιάρια. Είναι δεδομένο ότι ο Γιαννώτας, παρά το γκολ που πέτυχε, δεν μπορεί να παίξει το ρόλο του Τότι, του Ρούνεϊ, του Φάμπρεγας ή του Μέσι. Δεν ευθύνεται ο Γιαννώτας για αυτό, αλλά η αγωνιστική δομή της ομάδας και τα τεχνικά χαρακτηριστικά πολλών παιχτών. Για παράδειγμα, του Πρίττα ως αμυντικό χαφ και του Ακόστα ως αριστερό χαφ. Εξάλλου, το καλοκαίρι, η ομάδα δούλεψε πάνω σε τελείως διαφορετικό πλάνο και σχήμα. Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι κομπουτεράκια για να θέτεις δεδομένα και να παράγουν άμεσο και σωστό αποτέλεσμα. Τέλος πάντων.

Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Για τα πρώτα δέκα λεπτά του παιχνιδιού, λυπάμαι, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη. Οι φιλοξενούμενοι δεν εμφανίστηκαν στο χόρτο κι ως εκ τούτου ο Λεβαδειακός έκανε ό,τι ήθελε. Ήλπιζα να μην οπισθοχωρήσουμε, αλλά διαψεύστηκα πανηγυρικά. Εν προκειμένω, ποιο γενεσιουργό αίτιο σε ωθεί προς την περιοχή σου; Εξαιρετικά δύσκολο ερώτημα. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει δεδομένη απάντηση. Σίγουρα, πάντως, παίζει ρόλο η ψυχολογία. Εν πάση περιπτώσει, ο Λεβαδειακός ισοφάρισε το ματς στο 54' λεπτό και έδωσε νέο ενδιαφέρον στο παιχνίδι. Πλήγμα η απουσία του Φατί. Και ξαφνικά, στο 60' λεπτό, έξι λεπτά μετά το τεμάχιο που δεχτήκαμε, οι μηχανές πήραν μπρος. Έπρεπε να φάμε γκολ για να ανοιχτούμε; Γιατί, όμως, κλειστήκαμε; Πάλι το ίδιο ερώτημα. Ησυχία δεν βρίσκω. Εντούτοις, ο Ούμπιντες ήταν συνεχώς ντουμπλαρισμένος, οι Πρίττας και Καπετάνος έχασαν τον έλεγχο του κέντρου, ο Νέτο, όντας οπισθοχωρημένος στο δεξί άκρο άμυνας, κινήθηκε πολλές φορές χωρίς την μπάλα, αλλά δεν τον αξιοποιήσαμε, ενώ η αντίπαλη περιοχή απαιτούσε την παρουσία μπομπάτων επιθετικών που δεν διαθέταμε. Κι από το 65' λεπτό και έπειτα, οι μεσαίες γραμμές εξαφανίστηκαν, το παιχνίδι άνοιξε επικίνδυνα και τα στροφόμετρα χτύπησαν κόφτη. Η αποβολή του Λαζαρίδη, στο 74' λεπτό, δεν άλλαξε ιδιαίτερα την κατάσταση, μέχρι να φτάσουμε στα τελευταία  τρία λεπτά του παιχνιδιού, οπότε οι φιλοξενούμενοι είχαν κραχτές ευκαιρίες για το νικηφόρο γκολ.

Θα μπορούσα να γράψω αρκετά για τα μεθεόρτια του αγώνα και το εγγύς μέλλον, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη. Θα αρκεστώ μονάχα στην αλλαγή του Κατίδη. Άκυρο. Θα αρκεστώ στην συμπεριφορά του Κατίδη. Αγόρι μου, είσαι μικρός σε ηλικία και έχεις όλο το μέλλον μπροστά σου. Μην μαγαρίζεις και μην ταλαιπωρείς τον εαυτό σου, την ομάδα κι εμάς με τέτοιες αντιδράσεις. Ο ποδοσφαιριστής οφείλει να ζητήσει συγγνώμη από τους συμπαίχτες του και τον προπονητή του, ενώ η διοίκηση πρέπει να εκτελέσει το πειθαρχικό καθήκον της. Κανείς δεν είναι πάνω από τον Άρη. Ελπίζω τα μυαλά των μικρών να μην έχουν πάρει αέρα. Αν έχουν πάρει, να κοπεί πάραυτα. Αναφορικά με τον στόχο, όσο έχουμε μαθηματικές ελπίδες, θα παλεύουμε. Δεν θα παρατήσουμε τα όπλα.

Και φτάνουμε Μαδρίτη. Δεν θα προβώ σε τακτική ανάλυση. Θέλω να πιστεύω ότι το παρόν ιστολόγιο έχει προσελκύσει αυθεντικούς ποδοσφαιρόφιλους κι ως εκ τούτου όποιος επιθυμεί μπορεί να αναρτήσει σχόλιο και να καταγράψει την άποψή του. Δεν ξέρω, άλλωστε, τι άλλο μπορώ να γράψω για αυτήν την Μπαρτσελόνα. Φοβάμαι ότι στο τέλος θα καταντήσω πιο κουραστικός από τον Τόχα, πιο γραφικός από το Πήλιο και πιο εκνευριστικός από τον Πάγκαλο. Επομένως, όποιος θέλει να διαβάσει για τους Καταλανούς, μπορεί να ψάξει στο ιστολόγιο και να βρει τις τακτικές αναλύσεις. Με αφορμή, λοιπόν, το πρώτο ''πόδι'' του ισπανικού κυπέλλου, παραθέτω δυο παρατηρήσεις. Η πρώτη αφορά τον Πέπε, ενώ η δεύτερη θα παρουσιαστεί σε ξεχωριστή ανάρτηση. Είναι εξαιρετικά δυσάρεστο να βλέπεις έναν τόσο ανήθικο και αντιαθλητικό ποδοσφαιριστή να αγωνίζεται σε ένα κλαμπ τέτοιας εμβέλειας. Δεν είναι, βέβαια, ο μοναδικός -έπονται (κι) άλλοι. Επιτρέψτε μου να δανειστώ μια φράση του Γιώργου Γεωργίου, την οποία, όμως, είχε ξεστομίσει για τον Έλληνα ποδοσφαιριστή -εν προκειμένω, ταιριάζει γάντι: «Είναι τόσο άτεχνος που και με σαγιονάρες να παίξει θα πατήσει τα κορδόνια του». Μυρουδιάς. Παίρνει το όπλο του, βάζει μπρος τον ανιχνευτή αντίπαλης σάρκας και βουρ στο ψαχνό. Το πρόβλημα δεν είναι ότι βρίσκεται απλώς στο ρόστερ της Ρεάλ, αλλά το ότι αγωνίζεται και μάλιστα βασικός. Ελπίζω κάποια στιγμή η διοικητική και τεχνική ηγεσία των Μαδριλένων να καταλάβει ότι δεν βλάπτει τους αντιπάλους -τη Ρεάλ υπονομεύει. Τίθεται, λοιπόν, θέμα εταιρικής κουλτούρας. Θα ταίριαζε περισσότερο σε μια αιματηρή ομάδα του ιταλικού νότου,  παρά στο ντελικάτο ποδοσφαιρικό σύλλογο της Μαδρίτης. Δεν γουστάρετε Ιταλία; Να γυρνούσαμε τότε τον χρόνο πίσω και να τον τοποθετούσαμε στα ''Bad Boys'' των Detroit Pistons. Έτσι για να κάνει παρέα με τον Bill Lambeer. Υπάρχει και εναλλακτική: να δηλώσει συμμετοχή σε κάποιον πλανόδιο θεατρικό θίασο. Το υποκριτικό του ταλέντο βγάζει μάτια. Κυριολεκτικά. Θλίβομαι κάθε φορά που τον βλέπω. Ελπίζω κι εσείς.

Υ.Γ.1 Η έλευση Μασάδο αντικατοπτρίζει την λατινοποίηση του ρόστερ;

Υ.Γ.2 Κάθονται στο ίδιο τραπέζι και συζητάνε. Η συμφωνία έχει κλείσει. Επέστρεψαν. Το 1984 κυκλοφορούν το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ της καριέρας τους και δηλώνουν βροντερό παρόν. Η live εκτέλεση που ακολουθεί συγκαταλέγεται στην συλλογή Nobody's Perfect του 1988. Και ναι, είναι θαυμάσια.