Στύση, καταστροφές και συνομιλίες

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η τάπα ήταν αντικανονική. Δεν ήταν. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι έγινε φάουλ πάνω στον Τζέιμς. Έγινε. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Πελεκάνος ακούμπησε το διχτάκι, ενώ η μπάλα βρίσκεται πάνω από τη στεφάνη. Το ακούμπησε. Κι εγώ υποστηρίζω ότι η Αρειανάρα έχασε στα τελευταία δευτερόλεπτα δυο ελεύθερες βολές και έπαιξε στην τελευταία επίθεση του Ολυμπιακού κάκιστη προσωπική άμυνα στον Σπανούλη. Το να μιλάμε αποκλειστικά για την τελευταία φάση ή τα περιστατικά του πρώτου ημιχρόνου αποτελεί παγίδα ολκής. Πέρα από τα δεδομένα και χρόνια λάθη της διαιτησίας, οφείλουμε να σπεκουλάρουμε τις αδυναμίες μας και να τις βελτιώσουμε. Ωστόσο, δεν κατάλαβα πως γίνεται ο διαιτητής να παίρνει την (μη προβλεπόμενη εκ του κανονισμού) πρωτοβουλία να τσεκάρει το replay έξι και επτά φορές και να μην αντιλαμβάνεται το φάουλ και το διχτάκι. Τέλος πάντων. Επίσης, υποστηρίζω ότι μόλις παρακολούθησα το κάρφωμα του Κιρούς, απέκτησα ξαφνική, άμεση και διαρκής στύση. Τι έκανε ο άνθρωπος; Χρόνια είχα να δω παρόμοιο κάρφωμα. Αυτός ο παίχτης έχει πλούσια αθλητικά προσόντα και σαφέστατη άγνοια κινδύνου. Μπάσκετ, φυσικά, δεν ξέρει, αλλά τα προαναφερθέντα στοιχεία κρίνονται απαραίτητα. Προσδίδουν ενθουσιασμό. Το ρεζουμέ είναι ότι, παρά το γεγονός πως δεν ήμαστε εύστοχοι και αποτελεσματικοί, φανερώσαμε διάθεση, πίστη και ενέργεια. Επεδείξαμε την ανταγωνιστικότητά μας και απεδείξαμε ότι αυτή δεν έρχεται με την εμπειρία, αλλά με την ικανότητα και τη θέληση. Ο Κάνθαρος ευχαριστήθηκε.

Όπως, επίσης, ευχαριστήθηκα και το ματς της Ευρώπης. Παρέα με μια καζανούμπα γεμάτη (σπιτικό) ποπ κορν, παρακολούθησα τον αγώνα από τον υπέροχο καναπέ μου, σουηδικής κατασκευής, αξίας 99 ευρώ. Τι ωραία θα ήταν να βρισκόμουν Σαλονίκη και να έδινα το παρόν στο Παλέ. Ο αντίπαλος ήταν χαμηλής δυναμικότητας κι ως εκ τούτου δεν συναντήσαμε προβλήματα. Εντούτοις, επιμένω ότι πρέπει να βελτιωθούμε στα ριμπάουντ. Να δείξουμε μεγαλύτερη μαχητικότητα και να μην ξεχνιόμαστε να κάνουμε μπλοκ άουτ. Δεν είναι δυνατόν να χτυπάει η μπάλα στο σίδερο κι εμείς να την κοιτάμε σαν αερόστατο. Τα ριμπάουντ αποτελούν τη δικαίωση της καλής ομαδικής άμυνας. Το επιστέγασμα αυτής. Χρειαζόμαστε δουλειά και στην προσωπική άμυνα. Έχουμε παίχτες που διαθέτουν γρήγορα πλάγια βήματα, αλλά θα πρέπει να μην ψαρώνουν στις προσποιήσεις. Το ευχάριστο είναι ότι η ομάδα ανεβαίνει σταδιακά και χτίζει αυτοπεποίθηση. Υπενθυμίζω, ωστόσο, ότι θα έχουμε αρκετά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή μας. Επιπρόσθετα, ένα σημείο που απαιτεί επικέντρωση είναι το διοικητικό. Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το εγγύς μέλλον. Ας ελπίσουμε ότι θα λειτουργήσουμε με γνώμονα τον Άρη. Κλείνοντας, εύχομαι να ξεφύγουμε από τα στενά όρια του τυφλωμένου οπαδισμού, ο οποίος μπλοκάρει την καθαρή σκέψη και την ωμή πραγματικότητα. Δεν εννοώ τους Αρειανούς. Όπως απαντάνε οι Π.Α.Σ.Ο.Κ.τσήδες και οι Νεοδημοκράτες, όταν τους λέει κάποιος ότι κατέστρεψαν τη χώρα, τα ίδια ακριβώς αραδιάζουν και οι Παναθηναϊκοί με τους Ολυμπιακούς, όταν τους λένε ότι κατέστρεψαν το ελληνικό πρωτάθλημα. Και η απόδειξη της θεωρίας περί καταστροφής προέρχεται από το πως τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος ευθύνεται για την ισοπέδωση της χώρας και του μπάσκετ αντίστοιχα. Αφού πρώτα βγάλουν και οι δυο τις ουρές τους από έξω. Και φυσικά, ακριβώς το ίδιο γίνεται και στο ποδόσφαιρο. Τραγελαφικές καταστάσεις.

Και πάμε στον τζαμπιολίδικο Ολυμπιακό. Το ματς έχει τελειώσει, τα σουβλάκια χωνεύονται, η ξανθιά στο ποτήρι εξακολουθεί να με φλερτάρει και η συνομιλία με άνθρωπο γένους θηλυκού ξεκινάει:

- Πολύ χάρηκα με την νίκη του Ολυμπιακού.
- Νίκησε, αλλά δεν προκρίθηκε.
- Δεν προκρίθηκε; Τι εννοείς; Αφού νίκησε.
- Βρε, νίκησε, αλλά νίκησαν κι άλλοι. Δεν ήταν ο μόνος. Ως εκ τούτου, αποκλείστηκε από την επόμενη φάση.
-  Αποκλείστηκε; Δεν πειράζει. Εγώ πάλι το χάρηκα.
- Εκείνοι δεν το χάρηκαν.
- Θα έπρεπε. Αφού νίκησαν. 

 
Φυσικά, ο προπονητής, οι παίχτες και οι φίλοι της ομάδας δεν χάρηκαν τη νίκη, όσο η πρωταγωνίστρια της παραπάνω συνομιλίας. Είναι εξαιρετικά δυσάρεστο συναίσθημα να έχεις (εκ)πληρώσει το χρέος σου και να βασίζεσαι/εξαρτάσαι από τα θέλω τρίτων. Αυτοί οι τρίτοι, λοιπόν, στέρησαν από τον Ολυμπιακό μια πρόκριση στους 16 του τσου λου. Τις δηλώσεις του Τοροσίδη και του Φουστέρ, περί ύποπτου αποτελέσματος στο άλλο παιχνίδι του ομίλου, τις γράφω εκεί που δεν πιάνει μελάνι, δηλαδή στα καλαμπαλίκια μου και στο μαλαπέρδι μου. Απαράδεκτες. Φανερώνουν αξιοπερίεργη νοοτροπία. Δεν θα εκπλαγώ αν πέσει καμπάνα από την Ουέφα. Επί τούτου, ο Μιχάλης Τσαμπάς, αρχισυντάκτης του Gazzetta, γράφει: «Αν αυτή η εξέλιξη γινόταν σε κάποιον άλλο όμιλο το μόνο βέβαιο είναι ότι όλοι θα συμφωνούσαμε σε κάτι. Θα λέγαμε πως αυτή είναι η μαγεία του ποδοσφαίρου, πως ο βασιλιάς των σπορ είναι πάντα απρόβλεπτος και θα γίνονταν αναλύσεις επί αναλύσεων για την... ψυχή που έβγαλαν οι Γάλλοι και το πως την ''πάτησαν'' οι Γερμανοί». Αντίθετα, ο Βαλβέρδε, παρουσιάστηκε για μια ακόμη φορά σοβαρός στις δηλώσεις του. Μακάρι να παραμείνει ο Βάσκος στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά πολύ φοβάμαι ότι το καλοκαίρι θα αποτελέσει παρελθόν -θέλει να επιστρέψει στην Ισπανία. Ο Μαρινάκης, ο οποίος έδειξε χθες ότι μπορεί να φερθεί πολιτισμένα και λεβέντικα, πρέπει να τον πείσει για το όραμα του Ολυμπιακού. Ειδάλλως, θα ψάχνει για διάδοχο - δεν είναι εύκολο.

Όσο για το ματς, δεν χωράει ιδιαίτερη κριτική. Όπως η Ντόρτμουντ κατέρρευσε μετά το γκολ της Μαρσέιγ, άλλο τόσο αδιάφορη ήταν η Άρσεναλ. Αυτό, όμως, δεν μειώνει την νίκη του Ολυμπιακού που μπήκε για να πάρει το ματς και το πήρε. Πολύ καλά έκανε. Το γεγονός ότι ο Βενγκέρ υποχρεώθηκε να παίξει με κάποιο Playmobil κάτω από τα δοκάρια, δεν αποτελεί πρόβλημα του Ολυμπιακού. Το παιχνίδι είχε ανορθόδοξο ρυθμό, θυμίζοντας φιλικό αγώνα στο τελευταίο στάδιο προετοιμασίας. Μολαταύτα, υπήρχε ενδιαφέρον, υπήρχε σασπένς, ειδικά μετά το γκολ του Μπεναγιούν, υπήρχε πίστη και στο τέλος επικράτησε η πίκρα. Μήπως η τύπισσα της παραπάνω συνομιλίας έχει δίκιο; Η ομάδα μάζεψε εννιά βαθμούς, πάλεψε και έπεσε μαχόμενη, νικώντας την Άρσεναλ. Για ποια αποτυχία μιλάμε; Ο κόσμος αναγνώρισε την προσπάθεια. Εξάλλου, δεν αποκλείστηκε από την Ευρώπη. Συνεχίζει στο πρώην Ουέφα. Μια διοργάνωση που μπορεί να μην έχει την αίγλη, τα λεφτά και το κίνητρο του τσου λου, αλλά σίγουρα περιλαμβάνει συγκινήσεις και δύσκολα παιχνίδια. Προσωπικά χάρηκα την νίκη, χάρηκα το παιχνίδι, χάρηκα τη δίψα του κόσμου και χάρηκα την προσπάθεια του προπονητή και των παιχτών. Αυτό που δεν χαρώ θα είναι το πιθανολογούμενο σνομπάρισμα του πρώην Ουέφα.

Υ.Γ.1 Αρκετοί χάρηκαν με τον αποκλεισμό. Ένας από αυτός ενδέχεται να είναι ο Μαρινάκης. Ενδεχόμενη πρόκριση στους 16, θα δημιουργούσε νοητική κούραση και ψυχολογική φθορά, ειδικά αν κληρωνόταν με ''βατό αντίπαλο'', διότι θα υπήρχαν απαιτήσεις πρόκρισης. Για τον Μαρινάκη, όντας ιδιοκτήτης Π.Α.Ε., προηγείται η βιωσιμότητα της επιχείρησης, ήτοι η πρώτη θέση στο πρωτάθλημα και τα λεφτά του τσου λου. Δικαιολογημένη συμπεριφορά, αρκεί να το πετύχει με θεμιτά μέσα. Ποιοι άλλοι ενδέχεται να χάρηκαν με τον αποκλεισμό; Ορισμένοι οπαδοί του Παναθηναϊκού -οι λόγοι είναι ευνόητοι. Ποιοι στεναχωρήθηκαν με τον αποκλεισμό; Πάλι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού. Για τους λόγους που αναφέρω στην δεύτερη πρόταση του παρόντος υστερόγραφου: η νοητική κούραση και η ψυχολογική φθορά πιθανότατα θα είχε αντίκτυπο στο κυνήγι του πρωταθλήματος και θα έδινε θεωρητικό προβάδισμα στον Παναθηναϊκό. Επίσης, στεναχωρήθηκε ο Βαλβέρδε, ο οποίος μου θυμίζει τον Κούπερ που σάρωνε πέρυσι (σ)την Ευρώπη. Ο Βάσκος θέλει να φτιάξει όνομα και να ακουστεί στην πατρίδα του κι ο Αργεντινός ήθελε να αποδείξει ότι δεν είναι τελειωμένος -αμφότεροι τα κατάφεραν. Και φυσικά ο κόσμος του Ολυμπιακού που παρόλη την απογοήτευση χειροκρότησε και αναγνώρισε την προσπάθεια. Νομίζω ότι οι μόνοι που εξαιρούνται από την όλη διαδικασία είναι οι δημοσιογράφοι. Οι περισσότεροι εξ αυτών πρέπει να ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Πάνε, όπου φυσάει ο άνεμος. Κυριολεκτικά ανεμοδούρες.

Υ.Γ.2 Παρακολούθησα ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού Α.Ε.Κ. - Κέρκυρα. Η ομάδα του Κωστένογλου έπαιξε πολύ καλά, αν και ορισμένες αδυναμίες βγάζουν μάτια. Για παράδειγμα, πρόβλημα στα κεντρικά χαφ, αργά πόδια στο κέντρο άμυνας, περιορισμένες αλληλοκαλύψεις. Δεν νομίζω ότι μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα, αλλά τη δεδομένη στιγμή είναι η μόνη ομάδα που μπορεί να κοντράρει, για όσο αντέξει, τον Π.Α.Ο. και τον Ο.Σ.Φ.Π. Κι όπως λέει ο Καρπετόπουλος: «Αν μάλιστα αποφασίσουν να τη στηρίξουν και οι οπαδοί της, μπορεί να κάνει ένα ηρωικό πρωτάθλημα».

Υ.Γ.3 Έρχεται το Σάββατο. Έρχεται το ποδοσφαιρικό νέκταρ: Ρεάλ - Μπάρτσα. 

Υ.Γ.4 Μπορεί κάποιος να μου πει πόσο μεγάλη κομματάρα είναι το τραγούδι που ακολουθεί;

Μεταλλική (παρα)ζάλη

Τα προεόρτια του αγώνα περιλάμβαναν έντονες αναφορές στον Σπάθα. Απίστευτα πράγματα. Αντί να σχολιάζουμε το πως θα κόψουμε μαχαίρι τις συνεργασίες των παιχτών του Π.Α.Ο., καθόμαστε και ασχολούμαστε με βούρτσες. Αντί να αφοσιωθούμε στα 22 άτομα που κυνηγούν μια στρογγυλή θεά, επιλέγουμε συνειδητά να δώσουμε προτεραιότητα σε εκείνον, στον έναν, που κρατάει το στραγάλι. Νοσηρή νοοτροπία. Κι όχι μόνον από τον Τσαλτίδη, του οποίου τα γραπτά (και λόγια) σε μεγάλο ποσοστό είναι του κώλου. Ένας Τσαλτίδης που δεν πρέπει να έχει σχέση με την Αρειανάρα μας. Κι όμως, είναι υπεύθυνος επικοινωνίας στην Π.Α.Ε. Ντρέπομαι και αισχύνομαι που αυτός ο άντρας κατέχει τέτοιο βήμα επικοινωνίας. Τέτοιοι άνθρωποι δεν εκφράζουν τον Κάνθαρο. Μεγάλη ευθύνη, όμως, έχουν και οι οπαδοί. Και δεν περιορίζομαι μόνο σε μερίδα των Αρειανών. Μακάρι να μέναμε μόνο στους Αρειανούς. Υπάρχουν μερίδες οπαδών από όλες τις ομάδες που ηδονίζονται για τέτοιες αναφορές και συζητήσεις. Κι αν δεν ηδονίζονται, πέφτουν σε παγίδες και τεχνάσματα αποπροσανατολισμού. Η πλάκα και η πίκρα απογειώνεται, όταν οι οπαδοί είναι οργανωμένοι. Θαρρείς ότι ο έχων την ιδιότητα του οργανωμένου, κυριεύει μια μαγική δύναμη που μεταλλάσσει την αλήθεια και την πραγματικότητα σε κάτι υποκειμενικό. Μια φανταστική ικανότητα που υποτάσσει την πληροφορία σε διαφορετική, ιδιόμορφη θα έλεγα, επεξεργασία. Αυτά έχουμε, αυτά μας αξίζουν.

Περίμενα να δω τον Καστίγιο εκτός ομάδας. Δεν εννοώ εντεκάδας. Εκτός αποστολής. Ο παίχτης δεν είναι απλά αρνητικός για τον Άρη, αλλά φτάνει πλήρως στο σημείο να γίνεται θετικός για τον αντίπαλο. Είμαστε ήδη μια αργή -στην ανάπτυξη- ομάδα και με τον Καστίγιο γινόμαστε επιτάφιος. Ψιτ, Νέρι, η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από σένα. Μολαταύτα, θα στρώσουν τα πράγματα. Ο Πρόμπιερζ, λένε τα ρεπορτάζ, τον μάλωσε. Σαν μια μάνα που βλέπει το αγοράκι της να κυκλοφορεί στους 310 βαθμούς Fahrenheit χωρίς το φουτεράκι του: «Βάλε κάτι αγόρι μου, θα κρυώσεις», λέει η μάνα. Και απαντά το παιδί: «Άσε με ρε μαμά, τώρα κάνω σουζίδια με το BMX». «Νέρι, θα σε παρακαλούσα να μην ξαναπείς τον Καζναφέρη πιθηκομούρη», λέει ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Με τον Νέρι να απαντά: «Εντάξει κόουτς, από εδώ και πέρα θα τον αποκαλώ κατσικομπίχτη». Εν τέλει, ο Καστίγιο, μάλλον, δεν θα ξεκινήσει βασικός. Τουλάχιστον, όταν μπαίνει ως αλλαγή, δείχνει ελαφρώς διαφορετική -προς το καλύτερο- αγωνιστική συμπεριφορά, ήτοι μένει αρνητικός για τον Άρη, αλλά όχι θετικός για τον αντίπαλο. Επιπλέον, θα ήθελα να δω τον Τόχα να καθαρίζει τον πάγκο. Έστω να μαζεύει τα ρολόχαρτα που πέφτουν από τις κερκίδες. Αν και τώρα τελευταία έχει μειωθεί η συχνότητα πτώσης αυτών. Πουτάνα κρίση. Έχει, όμως, αυξηθεί η θλίψη μου, όταν βλέπω τον Κολομβιανό να φοράει την φανέλα με το Θεό του Πολέμου στο στήθος. Γαμημένο σκάουτινγκ. Έχουμε και τον Μίτσελ που εξακολουθεί να μαρκάρει τον αντίπαλο από πίσω. Κι όταν δεν βλέπει την πλάτη του, τον κοιτάζει λες και είναι έκθεμα στο Μουσείο της Ακρόπολης. Τουλάχιστον, δεν προκαλεί. Είναι φιλότιμος, τρεχαλατζής, καλόπαιδο και προσπαθεί όσο του επιτρέπει η τακτική και τεχνική του (αν)επάρκεια. Και μάλιστα, χωρίς βοήθειες. Επί Κούπερ, ο Λαζαρίδης και το εκάστοτε αριστερό χαφ, δεν τον άφηναν από τα μάτια τους. Τον ντάντευαν μέχρι κι ο Βαγγέλι με τον Χαβίτο, ερχόμενοι από την απέναντι πλευρά. Η μισή ομάδα, λοιπόν, τον πρόσεχε, όπως ο Κέρβερος, παιδί του Τυφώνα και της Εχίδνας, αστυνόμευε τις πύλες του Άδη. Ο Τσιώλης, στα πλαίσια της νέας επιθετικής φιλοσοφίας, υποτίμησε το πρόβλημα. Και φτάνουμε στον Πολωνό Γκουαρντιόλα που δεν θα μου προξενήσει εντύπωση αν θεωρεί τον Μίτσελ σαν κλώνο του Αμπιντάλ ή έστω του Αντριάνο.

Και πάμε στον Φατί. Ο ρόλος του είναι κομβικός. Αποτελεί το πρακτικό βαρόμετρο της ομάδας. Μπορεί να αντεπεξέλθει στα καθήκοντά του. Ναι, κατά την γνώμη μου, μπορεί. Διαθέτει καλά στοιχεία. Μπορεί να τρέχει και για τον Τόχα; Η πρόσφατη ιστορία δείχνει ότι δεν μπορεί. Μπορεί να δίνει βοήθειες στα ακραία μπακ; Ναι, σε ικανοποιητικό βαθμό. Μπορεί να μετατραπεί σε τρίτο σέντερ μπακ, όταν είναι απαραίτητο; Ναι, αν και διακρίνω περιθώρια βελτίωσης. Μπορεί να παίξει κάθετα; Όχι, με συνέπεια. Παίρνει μέτρα στον άξονα; Νομίζω ότι μπορεί να πάρει -επί Κούπερ έπαιρνε. Μπορεί να απειλήσει; Όσες φορές έχει σουτάρει ή έχει πατήσει περιοχή έχει δείξει αξιόλογη συμπεριφορά. Μπορεί να κάνει όλα αυτά που ανέφερα μαζί; Συγχρόνως; Ταυτόχρονα; Όχι, όχι και όχι. Δεν είναι ηλεκτρονικός υπολογιστής. Ποδοσφαιριστής επαγγέλλεται. Άσχετα αν μου θυμίζει ανύπαντρη νοικοκυρά που μεγαλώνει δέκα παιδιά. Τι να πρωτοπρολάβει; Πρέπει να τα ταΐσει, ξεσκατίσει, παρηγορήσει, καθαρίσει, διδάξει, μεγαλώσει, ψυχαγωγήσει και λοιπά. Γίνονται αυτά τα πράγματα; Ποια είναι η λύση; Το έχω ξαναπεί στο πρόσφατο παρελθόν. Προκειμένου να μην καεί ο Φατί, πρέπει να το γυρίσουμε σε ρόμβο στο κέντρο. Αυτό που έκανε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Έναν ρόμβο, στον οποίο προφανώς δεν θα έχει θέση ο Τόχα. Κι εγώ διαβάζω ότι στο ερχόμενο ματς πάμε για 4-4-2 με δίδυμους πύργους Γιάκομπ και Τσέζαρεκ. Αυτούς δεν τους έριξε η Αλ Κάιντα, δηλαδή οι Αμερικανοί;  Δεν ρίχνουν και τον Τόχα που αναμένεται να ξεκινήσει πάλι βασικός; Μπούρου μπούρου στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Στην πρώτη παράγραφο ανέφερα την φράση ''νοσηρή νοοτροπία''. Ξεκινάμε με τον Πρόμπιερζ. Μέσα σε τρεις βδομάδες δεν μπορείς να ξεριζώσεις νοοτροπίες ετών. Και προφανώς, η πηγή του κακού δεν είναι ο Πρίττας. Πάμε στον Τσιώλη. Μέσα σε πέντε μήνες δεν μπορείς να ξεριζώσεις νοοτροπίες ετών. Πάμε στον Κούπερ. Μέσα σε έναν χρόνο δεν μπορείς να ξεριζώσεις νοοτροπίες ετών. Τα ίδια ισχύουν και για προηγούμενους προπονητές. Πλην των αναφορών περί Σπάθα, άκουγα και για ισοπεδώσεις παντός είδους. Το λειτουργικό πλαίσιο της ζωής μας, υποδηλώνει συνεχείς εναλλαγές μεταξύ ακατανόητης αποθέωσης και μίζερης καταστροφολογίας. Τι συμβολίζουν οι δυο έννοιες; Τα άκρα. Αυτοί είμαστε. Για μια ακόμη φορά δεν αναφέρομαι μόνο τους Αρειανούς, καθώς η συγκεκριμένη συμπεριφορά αποτελεί πάγιο γνώρισμα των Ελλήνων. Επί τούτου, έχω ετοιμάσει ένα χορταστικό άρθρο. Επανέρχομαι στην ισοπέδωση. Το υλικό του Άρη, ισχυρίζονται κάποιοι, είναι άσχημο, κακό, ανεπαρκές και λοιπά. Οσάκις ακούω την παραπάνω άποψη, ομολογώ ότι παραξενεύομαι. Δεν θα έπρεπε. Έχουμε μιλήσει περί άγνοιας. Είναι δεδομένη, υπαρκτή και επικίνδυνη. Θα πει τώρα κάποιος: «Κι εσύ ποιος είσαι, ο σχετικός; Ο γνώστης;». Δίκαια απορία. Σωστή. Εύλογη. Όποιος διερωτάται, γνωρίζει και την απάντηση. Το υλικό, λοιπόν, δεν είναι κακό. Κακή είναι η ανάπτυξη, η αλληλοκάλυψη, η πειθαρχία, η ψυχολογία. Αυτό το σύνολο πρέπει να γίνει ομάδα. Πρέπει να ρολάρει. Το υλικό δεν δικαιολογεί την βαθμολογική θέση της Αρειανάρας Δράττομαι της ευκαιρίας και δηλώνω ότι αν δεν ρολάρει μέχρι τον Γενάρη, το πρόβλημα θα είναι βαθύτερο από όσο μας παρουσιάζουν κάποιοι. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να (προ)ετοιμαστούμε ψυχολογικά για μάχες υπέρ βωμών και εστιών. Όλοι μας. Παίχτες, προπονητές, οπαδοί και διοίκηση. Ειδικά η τελευταία έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Ακούς Αθανασιάδη; Αν αρχίσει και καίγεται η Ρώμη, δεν θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να εξετάσουμε ποιος είχε/έχει δίκιο ή άδικο. Το θέμα έγκειται στο να μην πιάσει φωτιά. Αν χάσουμε απόψε, η Ρώμη θα πιάσει φωτιά; Εξαρτάται από την διαχείριση του αποτελέσματος και τις υπάρχουσες ψυχολογικές και επικοινωνιακές αντιστάσεις.

Και πάμε στον Παναθηναϊκό. Έχει πειθαρχημένη διάταξη και καλή κυκλοφορία. Μια κυκλοφορία που πηγάζει από την κίνηση χωρίς μπάλα, η οποία του επιτρέπει να βγάζει παίχτες από πίσω, χρησιμοποιώντας την ταχύτητα του Κουίνσι και την τεχνική του Λέτο ως αντιστάθμισμα των αμυντικών αντισωμάτων της αντίπαλης ομάδας. Υπενθυμίζω ότι η κίνηση χωρίς μπάλα συγκαταλέγεται στις θεμελιώδεις αρχές του ποδοσφαίρου. Ο Φερέιρα, λοιπόν, έχει απλώσει την αγωνιστική του φιλοσοφία και έχει βρει τους παίχτες για να την εφαρμόσουν στην πράξη. Ουσιαστικά αυτό που αλλάζει είναι οι κούρσες των πλάγιων μπακ. Στο Καραϊσκάκη, για παράδειγμα, δεν ανέβαιναν, ενώ στο εντός έδρας ματς με τον Ο.Φ.Η. πήραν πολλά μέτρα. Επιπλέον, ο Σιμάο έχει απελευθερώσει τον Κατσουράνη, ο οποίος προσπαθεί να φτιάξει παιχνίδι από πίσω, με το ρεζερβουάρ να έχει αποθέματα, αφού δεν καταναλώνει δυνάμεις για μαρκάρισματα και γρήγορες επιστροφές. Τώρα που το σκέφτομαι κι ο Ζέκα έχει απελευθέρωσει τον Κατσουράνη. Ο Πορτογάλος είναι αεικίνητος με κίνηση σε οριζόντιο και κάθετο επίπεδο. Προϊόν των πορτογαλικών κονέ του ''μυρωδιά'' Φερέιρα, για να μην ξεχνιόμαστε. Το πρόβλημα, ωστόσο, εντοπίζεται στην αμυντική γραμμή κι όχι τόσο πολύ στην άμυνα. Η άμυνα του Παναθηναϊκού ξεκινά από την καλή κυκλοφορία και την ικανοποιητική κατοχή. Ο αντίπαλος κυνηγά τόπι και παίχτες και μοιραία κουράζεται. Τι γίνεται, όμως, όταν χαθεί η μπάλα; Αναλαμβάνει δράση το πρώτο φράγμα που ακούει στο όνομα Σιμάο και κατόπιν το δεύτερο φράγμα που στήνει ο Μπουμσόνγκ. Αν ήμουν Φερέιρα θα ζητούσα και θα έπαιρνα έναν ταχύ και ευέλικτο επιθετικό, αντί του Κλέιτον. Στο ματς με τον Άρη, λένε τα ρεπορτάζ, χρόνο συμμετοχής θα πάρει κι ο Γκέργκελι. Ίδωμεν. Μην φωνάζετε. Το ξέρω ότι η ομάδα αντιμετωπίζει δυσκολίες στα ακραία μπακ, τα οποία δεν μπορούν να καλύψουν διαγώνια και είναι αδύναμα στο ένας εναντίον ενός -εξαιρείται ο Βύντρα. Από τη στιγμή, όμως, που η ομάδα δεν αγωνίζεται στην Ευρώπη, παρά μόνο στο χαμηλής ταχύτητας ελληνικό πρωτάθλημα, δεν χρειάζεται να πάρει ακραίους αμυντικούς. Οι υπάρχοντες, κουτσά στραβά, την βγάζουν τη δουλειά. Το ίδιο ισχύει και για τον Βάσκο γίγαντα. Με λίγα λόγια ο Π.Α.Ο. παίζει πολύ χωρίς την μπάλα και υπάρχει εναλλαγή ρόλων, κυρίως όταν πιέζεται ο Λέτο, που κάνει στην άκρη και ανοίγει διαδρόμους για Κουίνσι ή Ζέκα, ακόμα και Κατσουράνη.

Έγραψα Λέτο; Συνεχίζουμε με αυτόν. Είχα χλευάσει τα γραπτά ορισμένων δημοσιογράφων που υποστήριζαν ότι ο νέος ηγέτης του Π.Α.Ο. είναι ο Λέτο. Μέχρι στιγμής διαψεύδομαι πανηγυρικά. Έκανα λάθος. Φροντίζει ο Λέτο για αυτό. Ένας Λέτο που με τη φυγή του Σισέ απελευθερώθηκε, πρωτίστως με δική του πρωτοβουλία και κατόπιν έχοντας την άδεια του Φερέιρα. Ο Αργεντινός, λοιπόν, διασκεδάζει τα μάλα με τον νέο του ρόλο. Δεν χαραμίζεται στην πτέρυγα, σπαταλώντας δυνάμεις για να κυνηγά το αντίπαλο ακραίο μπακ, δεν κουράζει τόσο την μπάλα και τον θεατή, αλλά σίγουρα εξακολουθεί να ταλαιπωρεί τον αντίπαλο. Επιπλέον, μετριάστηκε και το αμυντικό πρόβλημα του αριστερού ασβέστη. Ο Σπυρόπουλος δεν έχει πια τον Λέτο μπροστά του για να εκτίθεται με τις ποζεριές του συμπαίχτη του. Φυσικά ο Αργεντινός ακόμα θεωρεί το μαρκάρισμα ποδοσφαιρική ταπείνωση και πρέπει να μάθει να πασάρει ακριβέστερα και γρηγορότερα, αλλά τουλάχιστον αποδίδει πολύ καλά στον αναπτυξιακό και επιθετικό τομέα, χωρίς να γίνεται φλύαρος. Ο παίχτης γνώρισε ποδοσφαιρική ωρίμανση; Δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Αλλά σίγουρα βγήκε μπροστά, ίσως, επειδή, έτσι ένιωθε. Εντούτοις, χρειάζεται ακόμα χρόνος για να διαπιστώσουμε πλήρως το είδος ηγεσίας του Λέτο και -το κυριότερο- τη διάρκεια αυτής. Κι όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν θα πιάσεις τον Λέτο, αλλά θα μαρκάρεις τους πομπούς που εκπέμπουν πάσες. Θα το καταφέρουμε; Δύσκολα πράγματα.

Εν κατακλείδι, ο Άρης θέλει νίκη, ώστε να πάρει βαθμολογική και ψυχολογική ένεση και ο Παναθηναϊκός για να επιδείξει δύναμη και να αποδείξει ότι δεν βρίσκεται τυχαία στην κορυφή. Δεν θεωρώ ορόσημο το ματς. Ούτε τελικό. Αναφέρομαι στην Αρειανάρα. Αν αρχίσουμε από τώρα να βαφτίζουμε τα ματς ως τελικούς και χωρίς αύριο και μεθαύριο, πάει το χάσαμε το κορμί. Ας μην ξεχνάμε ότι κάπου πρέπει να ξεσπάσουμε κι εμείς. Ειδικά εντός έδρας. Ας ελπίσουμε ότι οι πτέρυγές μας θα μπορέσουν να πλαγιοκοπήσουν και να παίξουν το ένας εναντίον ενός, κυρίως από την πλευρά του Σπυρόπουλου. Για ακριβώς αυτόν τον λόγο θα πρότεινα να ξεκινήσει ο Νέτο κι όχι ο Παπαστεριανός. Χρειάζεται και λίγο ρίσκο η υπόθεση. Θα χτυπήσουμε στην κόντρα; Θα έπρεπε. Είχα την εντύπωση ότι οι αντεπιθέσεις θα αποτελούσαν ισχυρό όπλο. Κι όμως, δεν μπορούμε να χτυπήσουμε ούτε χταπόδι. Μακάρι να προκύψει ένα αποτέλεσμα γεμάτο μέλι. Σε αντίθετη περίπτωση οφείλουμε να κοντρολάρουμε τις συνέπειες της μέλισσας και να καταλάβουμε ότι δεν αξίζει τέτοιο μίσος προς το συμπαθές έντομο. Και κλείνω με τον Π.Α.Ο. Οι παίχτες και ο προπονητής δεν θα παρατήσουν τα όπλα. Εδώ που έχουν φτάσει και απλήρωτοι να μείνουν θα το παλέψουν. Και ο Τσάκας να προκύψει ''Πρίγκιπας'', δεν θα το αφήσουν το κυνήγι του πρωταθλήματος. Και Πρωτοδικείο να πάνε, θα μοχθήσουν. Και η γη να γυρίσει ανάποδα, θα παλέψουν. Μια παρατημένη ομάδα από μετόχους, δημοσιογράφους και οπαδούς και βρίσκεται με το σπαθί της στην κορυφή. Οι μόνοι που δεν παράτησαν το παιχνίδι ήταν οι παίχτες και ο προπονητής. Ο ποδοσφαιρικός εγωισμός τους. Κι αν κατακτήσουν το πρωτάθλημα, η εκδίκηση θα είναι όλη δική τους. Η επιτυχία θα είναι όλη δική τους. Μην ξεχνάμε ότι στον δεύτερο γύρο τους Άρη, Π.Α.Ο.Κ., Α.Ε.Κ. και Ο.Σ.Φ.Π. τους έχει εντός έδρας. Και φυσικά, το κατσαρόλι δεν κρίνεται στο αποψινό ματς.

Υ.Γ.1 Η Εθνική κληρώθηκε με Πολωνία (συνδιοργανώτρια), Ρωσία και Τσεχία. Ο όμιλος είναι βατός (κλισέ). Μπορούμε να περάσουμε.

Υ.Γ.2 Η μπασκετική Αρειανάρα παίζει με τον Ολυμπιακό. Θα φτιάξω σπιτικό ποπ κορν και θα τιμήσω τον αγώνα. Ο Αλεξανδρής έκανε λόγο για ανταγωνιστικότητα. Για να είσαι ανταγωνιστικός πρέπει να έχεις διάθεση, πάθος και ενέργεια. Για να δούμε.

Υ.Γ.3 Αλίευσα ένα σχόλιο συνοπαδού, αναφερόμενο στον Άρη, από αθλητική ιστοσελίδα: «Όποιος το έφτιαξε αυτό το δημιούργημα είναι Θεούλης. Ούτε ο χειρότερος εχθρός μας δεν θα τα κατάφερνε καλύτερα».

Υ.Γ.4 Θα γράψω πολύ σύντομα ένα άρθρο που θα λειτουργήσει ως ένα είδος Αρειανής ανασκόπησης. Επιπλέον, ετοιμάζω δυο άρθρα, τα οποία ευελπιστώ ότι θα προκύψουν θαυμάσια. Αν και δεν έχει σημασία η γνώμη του αρθρογράφου περί των κειμένων του. Εσείς είστε ο κριτής.

Υ.Γ.5 Δεν θυμάμαι πότε τους άκουσα για πρώτη φορά. Πρέπει να ήμουν 12 χρονών. Μπορεί και 13. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι με το που τους άκουσα, χαράχτηκαν στην μνήμη μου με πυρωμένο σίδερο. Κάθε φορά που πατούσα play, το σπίτι ανατινασσόταν. Έκτοτε, πέρασαν πολλά χρόνια. Και περνάνε γρήγορα τα άτιμα. Ωστόσο, σας εγγυώμαι ότι ακόμα έχουμε ανατινάξεις. Η αντοχή του ηχοσυστήματος είναι αξιοθαύμαστη. Μπράβο στους κατασκευαστές. Το πρώτο βίντεο, λοιπόν, μας δείχνει τον Karl Logan στην κιθάρα και τον Scott Columbus στα τύμπανα. Στο δεύτερο βίντεο τον ρόλο του κιθαρίστα αναλαμβάνει ο Ross the Boss, ενώ τις μπαγκέτες κρατάει ο Donnie Hamzik. Οι Eric Adams και Joey DeMaio παραμένουν ακλόνητοι. Δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιο από τα δυο βίντεο είναι καλύτερο. Εσείς διαλέξτε. Εξαιρετικά αφιερωμένα στον Μπαλαντέρ.

I hear the sound in a metal way, I feel the power rolling on the stage, 'Cause only one thing really sets me free, Heavy metal loud as it can be...

Πουρνάρια, λύκοι και πυρ!

Οι φίλοι του Π.Α.Ο.Κ. είναι ιδιαίτερα θερμοί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αδυνατούν να μείνουν ήσυχοι, προς τιμήν του Γκάρι Σπιντ, για ένα λεπτό. Για ένα γαμημένο λεπτό. Και τι τραγουδούσαν; Συνθήματα κατά της Βουλής. Ωραίος συγχρονισμός. Τέλος πάντων. Μόλις είδα τις εντεκάδες των δυο ομάδων, σκέφτηκα ότι η αριστερή πλευρά του Π.Α.Ο.Κ., ελέω των απόντων Βιερίνια και Λίνο, θα υπολειτουργήσει, ενώ η δεξιά πλευρά θα έπρεπε να σηκώσει όλο το επιθετικό βάρος. Φαπ στον Κάνθαρο! Ο Φωτάκης έκλεψε την μπάλα και μοίρασε διαγώνια στον Γεωργιάδη, οποίος σημάδεψε με διαβήτη το μπιφτεκοκέφαλο του Σάλπι που άφησε την δεξιά πλευρά και συνέκλινε προς το κέντρο της περιοχής. Και εγένετο γκολ. Σωστή τακτική συμπεριφορά από τον Σάλπι. Ο Γκαλάς πήγε για πουρνάρια. Για την κλάση και την εμπειρία του, κρίνεται Α.Α. (αδικαιολογήτως απών). Η Τότεναμ προσπαθούσε να αντιδράσει και το κατάφερνε με ανορθόδοξο, όμως, τρόπο. Η ομαδικότητα και η τακτική συνέπεια των παιχτών του Μπολόνι, εξανέμιζε οποιοδήποτε τεχνικό πλεονέκτημα των Άγγλων. Επιπλέον, οι Ρόουζ και Τσόρλουκα ήταν εκτός αγώνα, κλίματος και πραγματικότητας. Και ξαφνικά, δέχομαι εκ νέου φαπ! Ο Γκαρσία (επαναστάτης) βγάζει πανέμορφη διαγώνια πάσα, μήκους περίπου δεκαπέντε μέτρων, προς τον Γεωργιάδη, ο οποίος σεντράρει παράλληλα και συρτά προς τον Αθανασιάδη. Τα πουρνάρια εξακολουθούσαν να φαντάζουν ιδανικός προορισμός για την αμυντική γραμμή των ''Πετεινών''. Το 2-0 υπέρ του Π.Α.Ο.Κ. είναι γεγονός. Απίστευτο. Κι όλα αυτά με τους γηπεδούχους σε ρόλο κομπάρσου.

Η αρχική πίεση στα 3/4 του γηπέδου, μετατράπηκε σε μερική συσπείρωση γραμμών και οπισθοχώρηση αυτών κατά δώδεκα (περίπου) μέτρα. Η άμυνα, ωστόσο, παρέμενε πιεστική και τολμώ να πω επιθετική. Όπως οι Σπαρτιάτες οπλίτες που υποχωρούσαν με αξιοθαύμαστη πειθαρχία και κατόπιν (αντ)επιτίθεντο σαν κουτάλα για φακές. Οι παίχτες του Χάρι Ρέντναπ, όντας πλέον τρομοκρατημένοι, φερόντουσαν σαν πρόβατα που τους κυνηγούσαν λύκοι. Δεν μπορούσαν καν, να θέσουν σε κίνηση τους δεδομένους αυτοματισμούς τους. Επιπλέον, το τέμπο είχε χαμηλώσει, με τον Γκαρσία να δίνει το μοτίβο. Ένας Γκαρσία, του οποίου οι αντιδράσεις, όντας πιεζόμενος, είναι αξιοζήλευτες. Μεγάλο προσόν να μην πανικοβάλλεται ο ποδοσφαιριστής και το κυριότερο να μην το δείχνει. Οι Λονδρέζοι, λοιπόν, απέκτησαν κατοχή, καθώς οι Έλληνες (sic!) τους έδωσαν συνειδητά γήπεδο, ωστόσο, παρέμεναν ακίνδυνοι. Οι προσωπικές ενέργειες των ''Πετεινών'', έπεφταν σε αδιέξοδο. Και φτάνουμε στο 36' λεπτό. Ο διαιτητής βλέπει χέρι του Σταφυλίδη, τον οποίο αποβάλλει, δίνοντας μάλιστα και πέναλτι. Αδιανόητα πράγματα. Τι να κάνει; Να το κόψει; Οι γηπεδούχοι μείωσαν το σκορ και αναθάρρησαν. Απέκτησαν ψυχολογία και δικαιολογημένη φλυαρία.

Το ερώτημα που αναδύθηκε, φτάνοντας στην ανάπαυλα (κλισέ), ήταν το εξής: θα μπορούσαν οι παίχτες του Π.Α.Ο.Κ. να αντέξουν στο δεύτερο ημίχρονο, παίζοντας με παίχτη λιγότερο; Ο Σάλπι ήταν αεικίνητος, ο Λαζάρ κάλυπτε πολλά τετραγωνικά κι ο Γκαρσία έτρεχε όσο πιο ποιοτικά μπορούσε. Θα είχαν τις (ψυχικές και σωματικές) δυνάμεις, για να υπομείνουν το δεδομένο σφυροκόπημα των γηπεδούχων; Να τρέχουν, να καλύπτουν, να αλληλοκαλύπτουν και να ντουμπλάρουν αντιπάλους; Το δεύτερο μέρος, λοιπόν, ξεκίνησε όπως τελείωσε το πρώτο. Ο Μπολόνι, προκειμένου να καλύψει το χάσμα του Σταφυλίδη, τοποθέτησε τον Φωτάκη ως αριστερό μπακ, αλλά το κενό στη θέση δέκα ήταν ολοφάνερο. Ο Κλάους γυρνούσε πολλά μέτρα πίσω, (παρα)σέρνοντας μονίμως κάποιον αντίπαλο μαζί του, για να πάρει μπάλα ή να ανοίξει χώρους για τον Γεωργιάδη και τον Σάλπι, όμως, ήταν φανερό ότι το σχήμα ήθελε ένα μικρό ρεκτιφιέ.

Ο Μπολόνι θυσιάζει τον Γεωργιάδη και περνάει στη θέση του τον Σνάουτσερ που λαμβάνει αμέσως πόστο στο αριστερό άκρο αμύνης. Ο Π.Α.Ο.Κ. έψαχνε τις διαγώνιες πάσες και τις συνεργασίες με τους ακραίους, όπως άλλωστε συνέβη στο πρώτο 45έπτο, ώστε να απεγκλωβιστεί από την άμυνα, αλλά ο Μόντριτς ήταν εκείνος που μοίραζε παιχνίδι στις αδύνατες πλευρές και ανάγκαζε την άμυνα του Π.Α.Ο.Κ. σε αδιάκοπο τρέξιμο. Ο Μπέιλ πέρασε στο παιχνίδι (στη θέση του κακού Ρόουζ), ο Ντεφό σκεφτόταν τα πουρνάρια, ο Λίβερμορ κατασκήνωσε στην περιοχή του Χαλκιά και η αμυντική γραμμή των Άγγλων ανέβηκε έως τη σέντρα, αλλά οι φιλοξενούμενοι είχαν την οξυδέρκεια και την ψυχραιμία να απομακρύνουν με αυτοθυσία την μπάλα και να βγαίνουν από την άμυνά τους. Συν τοις άλλοις, δεν προδόθηκαν από τις πτέρυγες, καθώς έστηναν στα ''Σπιρούνια'' συνεχώς παγίδες. Οι Λένον, Πιέναρ και μετέπειτα ο Γουόκερ δεν μπορούσαν να πλαγιοκοπήσουν, δεν έδωσαν το απαιτούμενο πλάτος και προσπάθησαν να συγκλίνουν ανεπιτυχώς προς τον άξονα. Μολαταύτα, οφείλω να δηλώσω ότι η ομάδα του Μπολόνι δεν φάνηκε να έχει εκπαιδευτεί σε καθεστώς αριθμητικής ανισορροπίας. Η απαιτούμενη συσπείρωση προήλθε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, λόγω επιβίωσης και ποδοσφαιρικού ενστίκτου. Δεν διέκρινα ασφαλή έξοδο κινδύνου της μπάλας και τακτικό πλάνο αντεπίθεσης. Ίσως επειδή δεν υπήρχαν. Εντούτοις, κατανοώ πλήρως ότι πρόκειται για αυστηρότατη διαπίστωση και προφανώς δεν μειώνει την υπερπροσπάθεια των παιχτών. Σε καμία περίπτωση. Ο Π.Α.Ο.Κ. κατόρθωσε να βραχυκυκλώσει τους αντιπάλους του σε τέτοιο βαθμό που στο τέλος οι Άγγλοι έκαναν καθυστερήσεις μόνοι τους. Εντυπωσιακό.

Η ελληνική ομάδα (sic!) πέτυχε μια πολύ μεγάλη νίκη, έχουσα πολλαπλά οφέλη, απέναντι σε έναν αντίπαλο που ήταν φορμαρισμένος και ποιοτικότερος. Δεν νομίζω ότι οι Άγγλοι υποτίμησαν τον Π.Α.Ο.Κ. Ο Ρεντναπ, άλλωστε, δήλωσε: «Δεν μπορούσαμε να τους λυγίσουμε». Η αναγνώριση του αντιπάλου συνιστά παράσημο. Ένας Π.Α.Ο.Κ., από τον οποίο ουδείς υστέρησε. Άκυρο. Υπήρχε ένας. Αυτός ο Χαλκιάς είναι δυο μέτρα άντρας και δεν μπορούσε να πιάσει την μπάλα. Δεν μπορούσε να διώξει με το αριστερό πόδι -αντίστοιχα κι ο Γκαρσία με το δεξί. Δεν μπορούσε να καθοδηγήσει την άμυνα. Δεν είχε καθαρό μυαλό, φαινόταν αγχωμένος και δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη. Οι συμπαίχτες του, πάντως, παρέμειναν ψύχραιμοι. Κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στην περιοχή, οι Π.Α.Ο.Κ.τσήδες σκούπιζαν τον ιδρώτα από το μέτωπο τους. Το γεγονός ότι οι  αμυντικοί της ομάδας (π.χ. Σταφυλίδης ή Κοντρέρας)  έσπευδαν να καλύψουν την εστία, δείχνει γνώση επί του θέματος. Ο Κρέσιτς που είναι; Τέλος πάντων. Μετά τη νίκη του Ολυμπιακού ήρθε η άλωση του Λονδίνου. Μακάρι να κερδίσει και η Α.Ε.Κ. Δεν σας κρύβω ότι ζηλεύω. Όχι τόσο τις νίκες, όσο τους ίδιους τους αγώνες. Την ατμόσφαιρα. Την προσμονή. Τη δίψα. Το γόητρο. Θα έρθει πάλι η σειρά μας. Κλείνω με τον Μπολόνι: ο μπαγάσας το πίστευε. Μαγκιά του. Και τώρα μπορείτε να τον αποθεώσετε. Κωλοτούμπες: άρξατε πυρ! 

Υ.Γ.1 Η Αρειανάρα κέρδισε και στην Ολλανδία. Βρίσκεται στην δεύτερη θέση του ομίλου του, έχοντας μάλιστα την καλύτερη άμυνα στο Eurocup, και ατενίζει το εγγύς μέλλον με διαφορετική ψυχολογία. Την Κυριακή παίζουμε με τον Ολυμπιακό. Δεν με νοιάζει το αποτέλεσμα, αλλά η διάθεση που θα δείξουν οι Ινδιάνοι. Πάμε μωρή αρρώστια. Όσο για τα διοικητικά, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, διότι είμαι ακόμα μπερδεμένος. Προσπαθώ να βγάλω μια άκρη. Δεν είναι εύκολο.

Υ.Γ.2 Τι τρέχει με τον Πρίττα; Οι ρεπόρτερ δεν ξέρουν τι συμβαίνει με την περίπτωση του; Ξέρουν, αλλά δεν μιλάνε. Μπάσταρδοι. Το ίδιο και οι δημοσιογράφοι. Και το μόνο που απαντάνε, όταν τους ρωτάς, είναι ''επιλογή προπονητή''. Το ίδιο πάει να γίνει και με τον Καπετάνο. Υποθέτω και με τον Πορτίγια. Κι όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που ο Τόχα ξεκινά βασικός. Σκάνδαλο. Ο Κολομβιανός πρέπει να εκσφενδονίζει απειλές ότι θα τους πνίξει με το μαλαπέρδι του. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Ωραίος, πάντως, ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Εκείνος δεν ήταν που έλεγε ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν γρήγορα; Σκεφτείτε να άλλαζαν και γρήγορα. Μήπως τον μπερδεύω με τον Ισπανό Γκουαρντιόλα;

Υ.Γ.3 Το να γκρινιάζει ο Π.Α.Ο. για την επιστροφή Καλόπουλου είναι αναμενόμενο, αλλά όχι και τόσο λογικό. Διότι, ξέρω αρκετές ομάδες, αγωνιζόμενες κατά του Π.Α.Ο., που έχουν γνωρίσει αρκετούς κλώνους του Καλόπουλου. Δεν διέκρινα σε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια  παρόμοια ευαισθητοποίηση. Εντούτοις, το έχουμε πει: όταν αδικείσαι με τον ίδιο τρόπο που αδικείς, ουρλιάζεις και μιλάς για σφαγές. Γαμημένη υποκρισία. Και πάμε στον Ολυμπιακό. Το να εκφράζουν κύκλοι της διοίκησης την έντονη δυσαρέσκεια τους για την ανακοίνωση του Παναθηναϊκού είναι προκλητικό. Υποδηλώνει θράσος. Επέστρεψε κι ο Σάββας. Άντε, καλώς να ορίσουν ο Γκαγκάτσης κι ο Θωμάς. Η παράγκα του Γόντικα πρέπει να γκρεμιστεί συθέμελα. Τι μου δείχνουν όλα αυτά; Η απάντηση είναι μία και μοναδική: φόβος. Φόβος μήπως και χαθεί το πρωτάθλημα. Από ποιον; Από μια ομάδα που μέχρι πρότινος ήταν παρατημένη από όλους. Φόβος, λοιπόν, για τον Παναθηναϊκό. Η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός πληρώνει την μεγαλομανία του γυμνού βασιλιά. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τα υπόλοιπα είναι για λαϊκή κατανάλωση.

Υ.Γ.4 Δεν ξέρω πως το καταφέρνουν. Ειλικρινά δεν ξέρω. Μόνο εκείνοι ξέρουν.

Άγιος Βασίλης, F-16 και μαοϊστικό λιοντάρι

Ο Πανιώνιος δεν είναι κακή ομάδα. Τουλάχιστον στον βαθμό που του προσάπτουν. Και φυσικά το ματς δεν ήταν εύκολο. Άλλαξε προπονητή, συσπειρώθηκε και ατενίζει το μέλλον με διαφορετική ψυχολογία. Κι ας αποτελεί παρελθόν ο Εστογιανόφ (παιχταράς). Δεν νομίζω, πάντως, ότι πέσαμε στην παγίδα του ''διαλυμένου'' Πανιωνίου. Πολύ απλά ο αντίπαλος ήταν πιο ομοιογενής και πιο αποτελεσματικός. Έχω δηλώσει ότι χρειαζόμαστε ακόμα -τουλάχιστον- ένα μήνα. Το ρολάρισμα θα έρθει, ασχέτως αν στον πάγκο κάθεται ο καλύτερος Έλληνας προπονητής ή ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Πριν ξεκινήσω, οφείλω να αναφέρω ότι, πρέπει να σταματήσει η θριαμβολογία που κυριεύει τον Γιαννώτα. Ο παίχτης έχει παίξει δυο ματς. Όχι είκοσι ματς. Ούτε εκατό. Δύο. Το καταλαβαίνετε; Έλεος πια. Βυθιζόμαστε στην υπερβολή και για να σωθούμε, πιανόμαστε από σανίδες υπερβολής. Και προφανώς δεν αναφέρομαι μόνο στους Αρειανούς. Μακάρι να αναφερόμουν μόνο σε αυτούς. Και πάμε στο τρακάρισμα του Ντίκο. Δεν ξέρω την ένταση του ατυχήματος, αλλά είναι προφανές ότι τα ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκαν ήταν του κώλου. Τι υποδήλωναν; Απουσία δυο βδομάδων. Και μετά από ακριβώς μια μέρα συμπεριλήφθηκε στην αποστολή και μάλιστα ξεκίνησε βασικός. Απίστευτα πράγματα. Τέλος πάντων. Απέναντι, λοιπόν, σε έναν ενθουσιασμένο Πανιώνιο, έπρεπε να καταλάβουμε το κέντρο και να χτυπήσουμε σαν κόμπρες στην κόντρα. Δεν το καταφέραμε.

Ο Καζναφέρης διακατέχεται από υπέρμετρο πάθος, το οποίο δεν μπορεί σε απόλυτο βαθμό να αναπληρώσει και να υπερκαλύψει την τακτική του ανεπάρκεια. Χάθηκε στις αλληλοκαλύψεις και δεν πήρε αρκετά μέτρα στην πλευρά. Ο Φατί κλήθηκε να τον καλύψει -δυστυχώς. Από την άλλη πλευρά ο Μίτσελ βρέθηκε σε αξιοπερίεργη βραδιά. Στο πρώτο γκολ δεν παίζει σωστά το τεχνητό οφσάιντ -δείγμα σαφούς έλλειψης αμυντικής προσήλωσης. Οι Εγγλέζοι το ονομάζουν defensive awareness. Το δεύτερο γκολ το δεχόμαστε από την πλευρά του. Να είναι καλά ο Τόχα που εκθέτει όλη την άμυνα. Μπορεί ο Μίτσελ κι ο κάθε Μίτσελ να διορθώνει συνεχώς τα λάθη του Τόχα; Είναι φύσει αδύνατο. Επομένως, από που προήλθε το γκολ; Από τον άξονα. Όπως και το πρώτο. Πρόκειται για σημαντική διαπίστωση, καθώς σπάνια συναντάμε προβλήματα από τον άξονα. Ο Μίτσελ, όμως, πρέπει να σημειώσω ότι, κέρδισε πολλές μονομαχίες και είχε ικανοποιητικές επιστροφές, παρά την έλλειψη στηρίγματος από τον Σολτάνι. Ένας Σολτάνι που δεν διαθέτει την απαιτούμενη τακτική παιδεία και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει ικανοποιητικά στη θέση του αριστερού εξτρέμ. Ως κρυφός επιθετικός λειτουργεί σαφώς καλύτερα. Επιπλέον, ο Μίτσελ δεν έπαιρνε βοήθειες ούτε από τον Τόχα, παρά μόνο από τον εαυτό του. Ο Κολομβιανός, μετά την έκλαμψη που είχε στο ματς με τον Ολυμπιακό, επανήλθε στα γνωστά επίπεδα. Δεν μπορεί, δεν μπορεί και δεν μπορεί. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου. Δεν ξέρω πως αλλιώς μπορώ να το καταστήσω σαφές. Κόβει την ομάδα στα δύο. Ρε, τον αντίπαλο κόψε! Επιπρόσθετα, αναγκάζει τον Φατί να τρέχει σαν τον Βέγγο (τεράστιος) και αναπόφευκτα τον συμπαρασύρει σε μετριότητα. Ο Τόχα, τελικά, αντικαταστάθηκε από τον Κατίδη στο 65' λεπτό. Τσάμπα αλλαγή. Για μια ακόμη φορά. Θα είχε τρομακτικό ενδιαφέρον να μετρήσουμε πόσες φορές έχει βγει αλλαγή, έχοντας ξεκινήσει στη βασική εντεκάδα. Ως εκ τούτου, ο Πανιώνιος πήρε το κέντρο και με μπροστάρη τον Σκέμπρι, ύψωσε την κυανέρυθρη σημαία. Άξιος συμπαραστάτης του Μαλτέζου ο Σάμαρης που έπαιξε και για τον Κουμορτζί -είχε μέτρια απόδοση. Ο Σκέμπρι έτρεχε, πάσαρε, δημιουργούσε και σκόραρε. Ουσιαστικά. Πειθαρχημένα. Ακριβώς το αντίθετο από τον Καστίγιο. Ο Νέρι αποτελεί το θεωρητικό βαρόμετρο του Άρη. Το πρακτικό βαρόμετρο αντανακλά στην παρουσία του Φατί, για τον οποίο είπαμε ότι δεν μπορεί να καλύπτει τριάντα και σαράντα μέτρα μόνος του. Σαν τις γερμανικές μεραρχίες, οι οποίες στο ανατολικό μέτωπο, το 1944, κάλυπταν με λίγες χιλιάδες άνδρες, ένα χωρικό διάστημα πενήντα, εκατό, ακόμα και διακοσίων χιλιομέτρων. Η αγωνιστική άνοδος, λοιπόν, του Νέρι κρίνεται επιβεβλημένη. Κάποιοι κάνουν λόγο για απόλυση του παίχτη. Είναι ξεκάθαρο, πάντως, ότι ο Καστίγιο δεν μπορεί να πάρει την ομάδα στις πλάτες του. Περιμένουμε τον (καλό) Καστίγιο, όπως τα παιδάκια τον Άγιο Βασίλη. Κι αν είσαι καλό παιδί, ο Άγιος Βασίλης έρχεται. Ο Καστίγιο είναι καλό παιδί; Ρητορικό το ερώτημα. Και καλύτερα να κόψει τις μαλακίες, διότι θα τον πάρει και θα τον σηκώσει. Απαράδεκτη συμπεριφορά. Τον επόμενο αγώνα (πρέπει) να τον δει από την εξέδρα. Κι ας παίρνει μισό μύριο.

Και πάμε στον Τσέζαρεκ. Ο Κροάτης δεν είναι τόσο άσχετος, όσο φωνάζουν οι συνοπαδοί μου. Βρίσκεται στις φάσεις, παίρνει καλή τοποθέτηση και είναι διψασμένος, αλλά έχει ένα μικρό πρόβλημα στο τελείωμα. Εντούτοις, παρά την αξιοζήλευτη εκτίναξη του Ελευθερόπουλου, το στρούμφισε στο 73' λεπτό και έδωσε νέο ενδιαφέρον στο ματς. Ο Άρης, έχοντας τραυματίες τους Καζναφέρη και Κατίδη, πάλεψε στα τελευταίο 20λεπτο και κυνήγησε την ισοπαλία. Εντούτοις, μπορεί κάποιος να μου πει που βρισκόταν στα υπόλοιπα εβδομήντα λεπτά του παιχνιδιού; Γιατί δεν κάναμε παιχνίδι από την πλευρά του Γιόνσον; Γιατί δεν εκμεταλλευτήκαμε τα γρήγορα ποδάρια των ακραίων μας; Γιατί παίζει ο Τόχα στην Αρειανάρα; Όσο για τον Τριανταφυλλάκο, νταξ, το ρίσκο του Πολωνού δεν βγήκε. Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Δεν θα τον κρεμάσουμε. Να πω και δυο κουβέντες για τον Βελλίδη. Έχει δείξει πάρα πολύ καλά στοιχεία, αλλά επαναλαμβάνω ότι δεν μπορεί να αντέξει το ψυχολογικό βάρος του πρώτου τερματά. Πρέπει να συνεχίσει και να συνεχίσουμε τη δουλειά. Ωστόσο, δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι για μια ακόμη φορά συγκαταλέγεται στους κορυφαίους. Δώστε έμφαση στο ''για μια ακόμη φορά''. Πρόκειται για σημαντική διαπίστωση. Από την μια χαίρομαι για τον παίχτη κι από την άλλη λυπάμαι για την ομάδα. Και κλείνω με τα γκολ του Πανιωνίου. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Ριέρα προσδίδει απρόβλεπτη επιθετικότητα στην ομάδα. Ουσιαστικά και τα δυο γκολ ξεκινούν από τον Ισπανό. Ο παίχτης, ο οποίος στα χαρτιά έπαιζε δεξιά, ήταν ιδιαίτερα κινητικός στον οριζόντιο άξονα, έπαιξε ως μοντέρνος περιφερειακός επιθετικός και προξένησε αρκετά προβλήματα. Ελευθερία κινήσεων του έδωσαν οι χαμένες μονομαχίες που είχαμε στη μεσαία γραμμή. Τον έπιανε κανείς μαν του μαν; Δεν περιμένω απάντηση. Στο πρώτο γκολ, λοιπόν, η φάση εξελίχθηκε τόσο γρήγορα που νόμιζα ότι κάποιος έριξε υγρό τσιμέντο ταχείας πήξης στα πόδια και στο μυαλό των παιχτών μας. Όμορφο τέρμα. Στο δεύτερο γκολ, ειδική μνεία αξίζει ο Κούκι, ο οποίος, ενώ φαίνεται άχαρος και άτεχνος, γνωρίζει πολύ καλά τα βασικά της θέσης. Είναι ικανότατος στην κίνηση χωρίς μπάλα, σουτάρει με την μία, έχει αξιόλογο τελείωμα και φαίνεται και καλό παιδί. Συνεργασία και ομαδικότητα οι Πανιώνιοι, ανομοιογένεια και έλλειψη επικοινωνίας οι Αρειανοί.  Και ανεβαίνουμε Σαλονίκη.

Δεν ξέρω αν ο Μπολόνι περιμένει να πάρει αποτέλεσμα στο Λονδίνο. Το White Heart Lane, η έδρα της της Τότεναμ, είναι κατηφορικό γήπεδο. Ακριβώς το αντίθετο της σαββατιάτικης Τούμπας. Ο Π.Α.Ο.Κ. είχε συντριπτική κατοχή, πενταπλάσιες πάσες, αλλά εγκλωβίστηκε στην τακτική του προπονητή του, στα F-16 της Κέρκυρας και στον Οσμάν. Ο Μπολόνι προσπάθησε να παίξει από τα άκρα, αλλά δεν πετύχαιναν οι συνεργασίες και δεν μπορούσε, όταν έβγαιναν οι σέντρες, να συρρικνώσει ξαφνικά το πλάτος. Σέντρες; Ναι, σέντρες. Πολλές σέντρες. Για ποιον ρε παιδιά; Τον Παπάζογλου που βάζει το κεφάλι σαν φοίνικας; Τον Κλάους που ναι μεν χώνεται στις φάσεις, αλλά δεν είναι κεφαλοσφαιριστής; Τον Σάλπι που ίσως έχει ψυχολογικά, αλλά σίγουρα όχι ύψος; Τον Γεωργιάδη που ώρες ώρες δείχνει ότι φοβάται και τον ίσκιο του; Τον Βιερίνια που άλλαζε πλευρές λες και ήταν λεπρός; Το ίδιο λάθος το έχει ξανακάνει ο Π.Α.Ο.Κ., επί Δερμιτζάκη, αν θυμάμαι καλά, που αγωνιζόντουσαν ως επιθετικοί Σάλπι, Βιερίνια και Ελ Ζαρ και παίζανε με σεντρούλες. Δυστυχώς, για τον Μπολόνι, ο άξονας απαιτεί ενέσεις ποιότητας. Η ομάδα θέλει τουρμπάτο επιθετικό. Ο Κοντρέρας (κλώνος του Χάρρυ Κλυνν) τα πήγε αρκετά καλά και είχε πληθωρική παρουσία ως αμυντικό χαφ, αλλά ο Μπαλάφας δεν μπορεί. Δεν έχει πάσα, δεν έχει ψυχραιμία, δεν ξέρει μπάλα. Μόνο κεφάλι διαθέτει και φιλότιμο. Επιπλέον, αυτός ο Σπαντάτσιο, που μάλιστα διαμαρτυρόταν κιόλας επειδή δεν αγωνίζεται συχνά, δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Πού είναι ο Ίβιτς με εκείνη την θαυμάσια σεζόν που κατέγραψε πριν δυο χρόνια; Είναι ξεκάθαρο, κατά την γνώμη μου, πως ο Μπολόνι στο συγκεκριμένο ματς, το οποίο πίστευε ότι θα κέρδιζε εύκολα ή δύσκολα, είχε σκοπό να ξεδιπλώσει κάποιες σκέψεις του και να τις αποτυπώσει στο χόρτο. Για παράδειγμα, ο Κοντρέρας ως αμυντικό χαφ, ο Φωτάκης ως δεξί μπακ, κι ο Αθανασιάδης ως δεξί χαφ. Περί αλλαγής θέσεως, όμως, ενός ποδοσφαιριστή, θα τα πούμε σε ανύποπτη στιγμή. Έκανα και ρίμα. Περίπου.

Υπήρχε, όμως, και αντίπαλος. Τα F-16 που ανέφερα παραπάνω λέγονται Μαϊστόροβιτς και Γκαλίνοβιτς. Ο πρώτος κυριάρχησε στον αέρα κι ο δεύτερος κατέρριπτε ότι έφτανε στις γροθιές του. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι ο τερματοφύλακας της ομάδας σου θα βγει και θα ισοπεδώσει συμπαίχτες και αντιπάλους. Ο επιθετικός το σκέφτεται διπλά πριν πηδήξει για τη διεκδίκηση της μπάλας. Ο κορυφαίος, όμως, του γηπέδου, κατά την γνώμη μου, ήταν ο Οσμάν. Μονοδιάστατο αμυντικό χαφ με ξεκάθαρο σκοπό να καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου. Και το κατέστρεψε ιδανικά, τρέχοντας αμέτρητα χιλιόμετρα στον άξονα. Επίσης, έδειξε διάθεση να πάρει μέτρα, αλλά δεν πήρε όσα θα ήθελε ή έστω όσα μπορούσε. Οι λόγοι (υποθέτω ότι) είναι δύο: κούραση και προπονητικές οδηγίες. Άκυρο. Τρεις είναι οι λόγοι. Αν έπαιρνε μέτρα ο Οσμάν, ο Χαμπλ θα έκανε πάρτι. Ποιος είναι ο Χαμπλ; Ο παρτενέρ του Οσμάν. Και τι έκανε; Μα, το είπα προηγουμένως: πάρτι! Υποθέτω ότι ο Ισπανός προπονητής της Κέρκυρας είχε δώσει σαφή εντολή για φάουλ στο χώρο της μεσαίας γραμμής, προκειμένου να κόβεται ο ρυθμός του αγώνα. Ο Χαμπλ το παραξήλωσε. Υπερβάλλων ζήλος. Έκανε ό,τι μπορούσε για να αποσυντονίσει τον Π.Α.Ο.Κ., αλλά και την ομάδα του. Τα φάουλ, βλέπετε, τα έκανε λίγα μέτρα έξω από τη μεγάλη περιοχή του Γκαλίνοβιτς. Και ήταν πολλά τα άτιμα. Τουλάχιστον, προσπάθησε επιθετικά. Όπως κι ο Αγρίτης που έπαιζε συνεχώς στο όριο του οφσάιντ. Η Κέρκυρα έψαχνε εμφανώς την κόντρα, κυρίως με μακρινές μπαλιές, αλλά όσο περνούσαν τα λεπτά, τόσο περισσότερο μαζευόταν στο καβούκι της. Η απόδοση της Κέρκυρας, χωρίς την μπάλα στα πόδια της, ήταν αξιοζήλευτη για την ποιότητα της ομάδας. Το μοναδικό λάθος ήταν ότι οι παίχτες της μαζευόντουσαν σαν σαρδέλες στην περιοχή τους κι ως εκ τούτου η μπάλα, μόλις την απέκρουαν, κατέληγε πάντα σε Π.Α.Ο.Κ.τσήδες. Η Κέρκυρα, λοιπόν, δεν μάζευε τα ριμπάουντ, αλλά πήρε, μάλλον δίκαια, το Χ. Έκλεισε τους διαδρόμους στη μεσαία γραμμή, σήκωσε τα F-16 και μόλις έβαλε σε λειτουργία την σκοπιμότητα, το αποτέλεσμα κλείδωσε. Ο Π.Α.Ο.Κ. προσπάθησε, προσπάθησε και προσπάθησε. Εντούτοις, θυμάμαι ελάχιστες ευκαιρίες. Δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει την δεδομένη υπεροχή του και να την μετουσιώσει σε γκολ. Ο Μπολόνι είναι (κανονικός) προπονητής και χρειάζεται στήριξη, αλλά πολύ φοβάμαι ότι τα εξωαγωνιστικά προβλήματα του Π.Α.Ο.Κ. θα επηρεάσουν την απόδοση του ιδίου και κατ' επέκταση της ομάδας. Δεδομένου και των τάσεων φυγής που έχει δείξει στην καριέρα του, νομίζω ότι ο χρόνος κυλάει αντίστροφα. Και πάμε στη Γαλλία.

Η Μαρσέιγ έχει δώσει προτεραιότητα στην Ευρώπη. Επ' αυτού, υποθέτω ότι ο Ντεσάμπ, ένας πρακτικός και ρεαλιστής προπονητής, ήρθε σε συνεννόηση με την διοίκηση του συλλόγου. Βλέπετε, η Μαρσέιγ, έχει οικονομικά βάρη -ανακαινίζει το γήπεδό της- και χρειάζεται ενέσεις ρευστού. Το αποτέλεσμα στο Καραϊσκάκη σήμανε το έναυσμα και έπεισε τους Γάλλους για την ορθότητα του ρίσκου που ακούει στο όνομα ''Ευρώπη''. Ενδεχομένως να οδήγησε και σε υποτίμηση του Ολυμπιακού. Το επιθυμητό αποτέλεσμα στο επερχόμενο ματς με την Ντόρντουντ (ελπίζουν ότι) θα φέρει θετική ψυχολογία, ενθουσιασμό, χρήμα και απελευθέρωση από τα δεσμά της Ευρώπης. Εδώ, όμως, έχουμε να αντιμετώπισουμε διαφορετικές παραμέτρους.  Το ματς με την Παρί είναι κάτι περισσότερο από ένα ντέρμπι. Είναι πόλεμος. Σύμφωνα με τον Μάο Τσε Τουνγκ: «Η στρατηγική λέει να μισείς τον εχθρό σου, αλλά η τακτική λέει να τον παίρνεις στα σοβαρά». Αυτό έκανε ο Ντεσάμπ. Εξού και η νωχελική απόδοση της Μαρσέιγ στο πρόσφατο ματς με τον Ολυμπιακό. Οι παίχτες της έπαιζαν λες και ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους. Εξού και η αντίδραση της γαλλικής ομάδας μετά το γκολ του Ολυμπιακού. Ο Ντεσάμπ πίστευε ότι δεν θα έχανε. Το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρε ήταν η ελαχιστοποίηση των ρίσκων. Δεν δίστασε να το πάρει και απέτυχε. Καλά να πάθει. Ο Βαλβέρδε κοίταξε την δουλειά του και σωστά έπραξε. Η διαχείριση του Ντεσάμπ δεν μειώνει τη μεγάλη -σε παν επίπεδο- νίκη του Ολυμπιακού. Σε καμία περίπτωση. Όπως και δεν υποβαθμίζει την ένταση του ντέρμπι με την Παρί. Μια Παρί που την προηγούμενη αγωνιστική γνώρισε εντός έδρας ήττα από τη Νανσί. Έκπληξη ή μήπως όχι; Αν εξετάσεις το παιχνίδι μεμονωμένα, ναι, είναι έκπληξη. Επειδή, όμως, ένα πρωτάθλημα χαρακτηρίζεται από αλλοπρόσαλλη συνέχεια, όχι, δεν συνιστά έκπληξη. Το κίνητρο για επικράτηση στο Le Classique, επισκιάζει τα πάντα ή έστω τα πλείστα. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θεωρείτε πως είμαι υπερβολικός. Έχοντας δει αρκετά ματς μεταξύ των δυο ομάδων, σας πληροφορώ ότι ουδόλως είμαι υπερβολικός. Αντίθετα, μάλλον, είμαι φειδωλός.

Ο Ντεσάμπ, λοιπόν, ξεκίνησε με όλα του τα όπλα. Εξαιρείται ο Ζινιάκ που τα έκανε όλα ταναπού και δύσκολα θα ξαναδεί αποστολή. Έβαλε τον Λούτσο, ώστε να λειτουργήσει ως το αντίπαλο δέος του Παστόρε. Τοποθέτησε στα άκρα της άμυνας τα γρήγορα ποδάρια των Μορέλ και Αθπιλικουέτα, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Μενέζ και Νένε αντίστοιχα. Έταξε, στη μεσαία γραμμή, ως παρτενέρ του Ντιαρά,  τον Εμπιά, προκειμένου να παραθέσει μαχητικότητα, πάθος και κλωτσιά. Και η Παρί είχε αλλαγές. Ο Κομπουαρέ (τσιχλάκιας) προτίμησε τον -περισσότερο πειθαρχημένο- Ζαλέ, αντί του Σεαρά και τον πολεμιστή Λουγκάνο, έναντι των Καμαρά και Μπίσεβατς. Ορθώς δεν ξεκίνησε ο Σέρβος. Μου θυμίζει μια άσχημη εκδοχή του Σαριέγκι. Για να καταλάβουμε το πως εκτυλίχθηκε ο αγώνας ας αναφέρουμε κάποια πραγματάκια. Το πρώτο φάουλ σφυρίχτηκε στο δεύτερο δευτερόλεπτο (!). Ναι, σωστά διαβάσατε. Το πρώτο γκολ μπήκε στο 9' λεπτό. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη επίσκεψη των γηπεδούχων στα καρέ του αντιπάλου (κλισέ). Η πρώτη κίτρινη κάρτα δόθηκε στο 12' λεπτό. Ο πρώτος τσαμπουκάς συνέβη στο 19' λεπτό. Οι γηπεδούχοι φανέρωσαν τάσεις για ισχυρό πρέσινγκ στα 2/4 του γηπέδου, αλλά η μετάβαση Παριζιάνων και μπάλας από τη φίλια περιοχή στη αντίπαλη, το λεγόμενο transition game, εφαρμόζεται ταχύτατα. Αυτή η κατάσταση συνέχισε να ισχύει ακόμα και μετά το γκολ του Ρεμί -κατόπιν τραυματίστηκε και αντικαταστάθηκε κλαίγοντας. Η Παρί (συνηθίζει να) δίνει, ελέω του επιθετικού τριγώνου Μενέζ-Νένε-Παστόρε, υψηλό τέμπο στο παιχνίδι της και εμφανίζει μεγάλο πλάτος στο χόρτο. Η αμυντική της τακτική επικεντρώνεται στα κλεψίματα, προκειμένου να βγει γρήγορα στην κόντρα και να πιάσει απροετοίμαστο τον αντίπαλο. Το πρώτο μέρος, δηλαδή, κύλισε με την Μαρσέιγ να είναι (υπερ)ευχαριστημένη με το γκολ και την Παρί να πέφτει πάνω σε ανθρώπινες ασπίδες και δοκάρια. Ήταν αναμενόμενο το ψυχολογικό φορτίο του προβαδίσματος, να αναγκάσει τους Μαρσεγέζους σε ολιγόμετρη οπισθοχώρηση.

Το δεύτερο ημίχρονο έκρυβε εκπλήξεις. Η Μαρσέιγ, προφανώς λόγω προπονητικών οδηγιών, αύξησε  την ένταση στα μαρκαρίσματα, ντούμπλαρε συνεχώς τους αντιπάλους και ανέβασε περίπου πέντε μέτρα τις γραμμές της. Πολλά φάουλ από πλευράς γηπεδούχων, αφενός μεν για να κόψουν τον ρυθμό, αφετέρου δε για να εκνευρίσουν τους αντιπάλους. -εν πολλοίς, το πέτυχαν με τον Νένε. Ο Κομπουαρέ, στην προσπάθειά του να βρει λύσεις, βγάζει τον Γκαμέιρο -ακούμπησε ελάχιστες φορές μπάλα- και βάζει τον φινετσάτο Μποντμέρ. Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα την αλλαγή, αλλά ήταν δεδομένο ότι κάτι έπρεπε να αλλάξει. Και άλλαξε. Εις βάρος της Παρί. Ο Ντεσάμπ, σε μια κίνηση τακτικής, στο 64' λεπτό, βγάζει τον Λούτσο, που από την στιγμή που η ομάδα προηγούταν στο σκορ δεν θεωρείτο απαραίτητος, και πετάει στο χόρτο τον Σεϊρού. Οι προθέσεις του Ντεσάμπ ήταν πασιφανείς. Ήθελε να κατεβάσει κάποια μέτρα τον Ντιαρά, δίνοντας του ρόλο ''σκούπα'' μπροστά από τα σέντερ μπακ, προκειμένου να μπλοκάρει διαδρόμους, να δώσει την καθοδήγηση του άξονα στον ξεκούραστο Σεϊρού και να παίξει την κόντρα με αιχμές τα αδελφάκια Αγιού και τον Αλμαφιτανό. Ο τελευταίος, ακριβώς ένα λεπτό μετά την αλλαγή, έκανε το 2-0. Η ισχυρή πίεση των Φωκέων στους Ματουιντί και Σισοκό είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Κι όλα αυτά με τον Παστόρε να μοιάζει σαν μπριζόλα που προσφέρεται σε πεινασμένο λιοντάρι. Ο Εμπιά έριξε πολλή δουλειά και κλωτσιά. Οι γηπεδούχοι, μετά το γκολ, χαλύβδωσαν έτι περισσότερο, ενώ οι Πρωτευουσιάνοι ήταν αποδιοργανωμένοι. Το 3-0, με σκόρερ τον Αντρέ Αγιού, ήταν το επιστέγασμα της δίψας που έδειξαν οι παίχτες του Ντεσάμπ. Η Παρί έχει κερδίσει Τουλούζ, Μονπελιέ και Λιόν, αλλά στο Βελοντρόμ μπήκε άνω τελεία. Μια νίκη στην έδρα της Μαρσέιγ θα συνιστούσε επίδειξη δύναμης, ωστόσο με τέτοιες εμφανίσεις δεν μπορείς να ελπίζεις σε πολλά. Ο Κομπουαρέ, παρά το γεγονός ότι κάνει καλή δουλειά και έχει την ομάδα δεύτερη, εργάζεται σε ένα πλαίσιο έντονης αμφισβήτησης. Η προπονητολογία δεν τον αφήνει σε ηρεμία. Θεωρώ ότι η θητεία του στην ομάδα έχει οριοθετημένη ημερομηνία λήξης. Θα φροντίσει ο Λεονάρντο για αυτό. Από την άλλη πλευρά, η Μαρσέιγ τσαλάκωσε το πρεστίζ του αντιπάλου και πέτυχε μια επιβλητική νίκη με πειθαρχημένη εμφάνιση και μαχητικό πνεύμα. Ωστόσο, η Παρί άξιζε ένα γκολ. Οι γηπεδούχοι, απέναντι στην ταχύτητα και στην τεχνική κατάρτιση των αντιπάλων τους, αντιπαρέταξαν δύναμη και πάθος. Είχε δίκιο ο Μάο.

Υ.Γ.1 Πόλη: Θεσσαλονίκη. Ομάδα: Άρης. Η ανεπίσημη και επίσημη αντιπολίτευση του ποδοσφαιρικού σωματείου φαίνεται ότι ταυτίζονται. Κάτι μου λέει ότι δεν θα έχουμε το τέλος των παραμυθιών. Κι ας θυμίζει παραμύθι η όλη υπόθεση. Το πράγμα αρχίζει και ξεφεύγει επικίνδυνα. Πού βρίσκονται οι δικλείδες ασφαλείας; Ποιος είναι ο κυμματοθραύστης; Εν τέλει, ποιος είναι ο εχθρός;

Υ.Γ.2 Emalaith. Από τους Virgin Steele.

Κόντρα στο πλάνο

Η Μαρσέιγ την επόμενη αγωνιστική του γαλλικού πρωταθλήματος αντιμετωπίζει την Παρί. Για όσους δεν γνωρίζουν, το συγκεκριμένο ματς αποτελεί τον ορισμό του ντέρμπι. Κυριολεκτικά πέφτουν κορμιά. Ως εκ τούτου, ο Ντεσάμπ κράτησε τα μπόσικα. Αυτό φυσικά ουδόλως απασχόλησε τον Βάσκο. Άλλωστε, δεν θα έπρεπε. Ο προπονητής του Ολυμπιακού έχει ξεκάθαρο σχέδιο μέσα στο κεφάλι του. Το εν λόγω σχέδιο το προσάρμοσε στο παιχνίδι της ομάδας και ζητάει από τους παίκτες να το τηρήσουν πιστά. Και το κυριότερο: τους πείθει να το εφαρμόσουν. Νταξ, δεν το καταφέρνει με όλους τους παίχτες, αλλά αυτό δεν μειώνει το εγχείρημά του. Χθες, στην Μασσαλία, ο Βάσκος κλήθηκε να παρουσιάσει μια ομάδα με αμυντικογενή αμυντικά χαφ. Ο Μοδέστο και ο Μανιάτης έχουν διαφορετικό στυλ από τους Ορμπάιθ, Μακούν και Ιμπαγάσα. Ως εκ τούτου, ο Βάσκος δεν μπορούσε να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Από ό,τι κατάλαβα, ούτω ή άλλως, δεν ήθελε. Ήταν ξεκάθαρο πως έψαχνε την κόντρα. Η άμυνα διαδραματιζόταν στα 2/4 του γηπέδου και η πίεση ήταν σχετικά χαλαρή. Όταν, όμως, ο Σεϊρού προσπαθούσε να φτιάξει παιχνίδι, ψάχνοντας, την κάθετη πάσα, η πίεση αυξανόταν αισθητά. Μέχρι κι ο Τζιμπούρ μάρκαρε. Από τη διάταξη του Αλγερινού καταλάβαινες και τον αγωνιστικό προσανατολισμό της ομάδας. Μοναδική παραφωνία αποτελούσε ο Μιραλάς. Ο Βέλγος στα χαρτιά έπαιζε δεξιά. Στο χόρτο έπαιζε αριστερά. Και ο σπίκερ έλεγε ότι του έχει ανατεθεί ελεύθερος ρόλος. Τρίχες κατσαρές. Ο παίχτης είναι άτακτος. Ως εκ τούτου, το μονοπώλιο των επιθέσεων εντοπιζόταν στον αριστερό ασβέστη.

Μολαταύτα, η πλευρά του Μαρκάνο συναντούσε αρκετά προβλήματα. Διέκρινα έντονο πρόβλημα στις διαγώνιες αλληλοκαλύψεις -συνέβη και στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό. Ο Βαλμπουενά, αν είχε μεγαλύτερη υπομονή και δεν άλλαζε συνεχώς πλευρές, θα μπορούσε να κάνει τη ζημιά. Σε αυτό ευθύνεται ο Ντεσάμπ. Επιπλέον, ο Μαρκάνο έχει σοβαρότατο πρόβλημα στις απομακρύνσεις. Τις ελάχιστες φορές που η διαγώνια αλληλοκάλυψη επετεύχθη, δεν έδιωχνε την μπάλα στον διαγώνιο άξονα, αλλά στον κάθετο. Εγκληματικό λάθος που πήγε να εκμεταλλευτεί ο Ντιαρά. Αυτά τα πράγματα τα μαθαίνει κανείς από τα μπαμπίνο. Ένας Ντιαρά, που σε αντίθεση με το πρώτο ματς, έπαιζε στην ίδια ευθεία με τον Σεϊρού. Τολμώ, μάλιστα, να πω ότι έπαιζε κάποια μέτρα ψηλότερα από τον παρτενέρ του. Πάτησε πολλές φορές περιοχή και είχε ορισμένες καλές ευκαιρίες για να σκοράρει. Και κάτι ακόμα για την αριστερή πτέρυγα των φιλοξενούμενων: ο Καμπορέ, δεδομένου ότι είχε να αντιμετωπίσει δυο και τρεις αντιπάλους, τα πήγε θαυμάσια. Είχε γρήγορες επιστροφές και μπλόκαρε σχεδόν όλες τις επιθέσεις του Ολυμπιακού.

Επανέρχομαι στα χαφ του Ολυμπιακού. Ο Μοδέστο για μια ακόμη φορά ίδρωσε την φανέλα. Ο Γάλλος είναι εργάτης. Αυτός, όμως, που έκλεψε την παράσταση ήταν ο Μανιάτης. Κυριάρχησε στο κέντρο, προσπάθησε να βγάλει την μπάλα μπροστά, μετατρεπόταν, όποτε ήταν απαραίτητο, σε τρίτο στόπερ και συγχρόνως κάλυπτε τα πλάγια μπακ, ειδικά τον Τοροσίδη, αφού αριστερά γυρνούσε κι ο  Χολέμπας. Σημειωτέον, όταν ο Μιραλάς ερχόταν αριστερά, ο Χολέμπας μετατρεπόταν σε τρίτο χαφ. Αυτό είδα, αλλά δεν έχω ιδέα αν το τακτικό πλάνο υποδήλωνε τέτοια προσαρμογή. Ο Ρεμί και τα δυο αδελφάκια, πάντως, εγκλωβίστηκαν στην συσπείρωση των γραμμών του Ολυμπιακού. Ο Μανιάτης, λοιπόν, ήταν ο απόλυτος M.O.M (Man of the Match). Ο Φετφατζίδης, τότε, τι ήταν; Ο M.V.P., ήτοι ο πολυτιμότερος παίχτης. Πέτυχε το γκολ σε πολύ κρίσιμο σημείο του παιχνιδιού και έδειξε όρεξη. Ένα γκολ που προήλθε από ωραία μπαλιά -με το εξωτερικό- του Γέστε. Ο Ισπανός βλέπει γήπεδο, έχει την κάθετη πάσα, αλλά είναι πολύ soft παίχτης και δεν έχει αντοχές. Πιθανολογώ ότι ως αλλαγή αποδίδει καλύτερα. Ποιον αντικατέστησε ο Γέστε; Τον Φουστέρ. Υπερτιμημένος παίχτης. Όταν λείπει ο Ιμπαγάσα, ο Φουστέρ πίνει το φίλτρο της εξαφάνισης. Ο Αργεντινός είναι εκείνος που τον κάνει μάγκα, διότι του δίνει ελευθερία κινήσεων.

Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, πήρε μια μεγάλη νίκη και μάλιστα εκτός έδρας. Ο Βάσκος πόνταρε στην νωθρότητα των γηπεδούχων και στην ταχύτητα του Μιραλάς και δικαιώθηκε. Βέβαια, όπως, είπαμε παραπάνω, είχε έναν άξιο και ανέλπιστο συμπαραραστάτη -τον Μανιάτη. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα ματς που υπερφόρτωνε τον άξονα καθόλη τη διάρκεια του αγώνα, χθες, στο πρώτο ημίχρονο, προτίμησε να καβατζάρει την αριστερή πτέρυγα και κατόπιν, στο δεύτερο μέρος, τοποθέτησε τον Μιραλάς στην κορυφή και τον Γέστε πίσω του, προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα αργά ποδάρια του Εν Κουλού και του Ντιαβαρά. Ο Ντεσάμπ πέταξε μέσα τον Λούτσο, μήπως γίνει πάλι Road Runner, αλλά ο τελευταίος αναλώθηκε σε σέντρες, έχοντας ως προφανή στόχο τον Ζινιάκ, που απέκρουε ψύχραιμα -συνήθως- η αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού. Οι λιγότερες πάσες και η μικρότερη κατοχή, σε σχέση με τον αντίπαλό του, μετά το τέλος του παιχνιδιού, φανέρωσαν πλήρως τις οξυδερκείς σκέψεις του Βάσκου. Η πρόκριση είναι εφικτή.

Υ.Γ.1 Μεθεόρτια Ο.Φ.Η. - Άρη. Μέγιστο φάουλ του Ολυμπιακού. Για μια ακόμη φορά. Το να παραθέτεις μονοδιάστατα και επιλεκτικά (τα) γεγονότα είναι λίαν επικίνδυνο και ανήθικο. Αν ο Ολυμπιακός θέλει να κερδίσει αντιπάθειες ας συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο. Το πετυχαίνει. Ούτε τη διαιτησία εκθέτει μήτε τον Π.Α.Ο. Τον ίδιο του τον εαυτό μειώνει.

Υ.Γ.2 Τσάκα, είσαι απολαυστικός, αλλά σήκωσε χειρόφρενο. Σε παίρνει η κατηφόρα.

Υ.Γ.3 Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον το come back του Λάμπρου Σκόρδα. Για να δούμε τι θα δούμε.

Υ.Γ.4 Τα σέβη μου στην αρμάδα του Έμερι. Η Βαλένθια, είτε χάνει είτε κερδίζει, είναι απολαυστική ομάδα.

Υ.Γ.5 Το ''Face the Heat'' των Σκορπιών -κυκλοφόρησε το 1993- αποτελεί, αν θυμάμαι καλά, το δεύτερο cd της συλλογής μου. Η παρακάτω τραγουδάρα ορίζει την έναρξη του άλμπουμ.

Μαθηματικά και φρίκη

Το ξέρω ότι οι περισσότεροι θα διαφωνήσετε μαζί μου, αλλά οφείλω να το δηλώσω, έστω και συνοπτικά. Δεν φοβάμαι να λέω/γράφω την γνώμη μου. Δεν φοβάμαι την αντιπαράθεση. Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου αποτελεί ντροπή για τη χώρα. Ντροπή για εκείνους που έχουν γνώση και γνώσεις. Τι είναι ο εορτασμός του Πολυτεχνείου; Πανηγυράκι. Προπαγανδιστικό εργαλείο. Μέρα χαράς για τους μαθητές που χάνουν μαθήματα. Το Πολυτεχνείο πρέπει να υπάρχει για να μαθαίνουν/θυμούνται/ξέρουν όλοι ποιοι έχουν τα κουμάντα. Το μέγιστο κακό της ελληνικής Χούντας, της πιο ήπιας -επί Παπαδόπουλου- δικτατορίας στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία, ήταν ότι έπεσε, προκειμένου να αντικατασταθεί από την so called γενιά του Πολυτεχνείου. Πώς έπεσε; Η πτώση, αφού σημειωθεί ότι υπήρχε η βούληση και το πλάνο, προς ομαλή επαναφορά των δημοκρατικών διαδικασιών, δηλαδή επρόκειτο για ένα δικτατορικό καθεστώς με σαφής ημερομηνία λήξης, επήλθε με εξωτερική βοήθεια, λόγω οικονομικών και διπλωματικών συγκυριών.

Ο πρώτος λόγος αφορά την άρνηση του Παπαδόπουλου να προσφέρει αεροπορικές βάσεις της Κρήτης στους Αμερικανούς, προκειμένου οι τελευταίοι να βοηθήσουν λόγω του Γιομ Κιπούρ, το 1973, τους Εβραίους, ενώ ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την άρνηση των Αμερικανών να εγκρίνουν, δίχως ιδία συμμετοχή, ήτοι οικονομικό όφελος, την άντληση πετρελαίου στη Θάσο και την εξόρυξη πολύτιμων μετάλλων στη Θράκη και στη Μακεδονία, προς ιδιοτελές συμφέρον της Ελλάδας. Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι, όπως η άρνηση του Παπαδόπουλου να ανατρέψει τον Μακάριο, η προτίμηση της Γαλλίας για τις αγορές στρατιωτικού υλικού και η χρηματοδότηση της Εθνικής Άμυνας εξ ιδίων πόρων, αγνοώντας παράλληλα την Αμερική. Επομένως, δεν την έριξε το Πολυτεχνείο. Ας είμαστε σοβαροί. Ο Παπαδόπουλος, άλλωστε, προ των γεγονότων του Πολυτεχνείου, είχε ανακοινώσει εκλογές που δεν έγιναν ποτέ. Κάποιοι βιαζόντουσαν. Ποιοι δεν ήθελαν να πραγματοποιηθούν οι εκλογές; Να μας πει η κυρία Δαμανάκη, ο κύριος Λαλιώτης, ο κύριος Τζουμάκας, ο κύριος Μπίστης, ο κύριος Ανδρουλάκης, ο κύριος Παπουτσής, ο κύριος Ρέππας, ο κύριος Ευθυμίου και η ''φανταστική'' γενιά τους. Αλήθεια, τι απέγιναν όλοι αυτοί; Νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε τον τρόπο που επιβραβεύτηκαν. Πόσοι, άραγε, είχαν ξεβολευτεί και πόσοι θέλανε να βολευτούν; Βασανιστικό ερώτημα, αλλά θεωρώ ότι τα τεκταινόμενα των τελευταίων 37 ετών, προβάλλουν την πραγματική απάντηση. Το κρίμα είναι ότι υπήρχαν και κάποιοι που διακατεχόντουσαν από υγιή κίνητρα. Που έμειναν στην αφάνεια. Συνειδητά. Προφανώς δεν βολεύτηκαν, αλλά κάποιοι πάτησαν πάνω στα πτώματά τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Τι έγινε τελικά με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου; Έπεσε η Χούντα; Όχι. Ανέβηκε η πολυπόθητη Δημοκρατία; Όχι. Λοιπόν; Ανετράπη ο Παπαδόπουλος από τον Ιωαννίδη. Ε, τότε, τι σκατά γιορτάζουμε; Την ανατροπή; Θεέ και Κύριε. Η κατευθυνόμενη εξέγερση του Πολυτεχνείου έφερε δυο πράγματα: σκληρότερη δικτατορική Κυβέρνηση υπό τον Ιωαννίδη και ματαίωση των αναγγελθέντων εκλογών. Το Πολυτεχνείο, ο Ιωαννίδης και ο Αττίλας της Κύπρου ήταν τα αντίποινα του εβραϊκού λόμπι. Εβραϊκό λόμπι; Ναι. Θυμηθείτε τις αιτίες της πτώσης. Ο Μοσέ Νταγιάν γνωρίζει πάρα πολλά για το Πολυτεχνείο. Ο Χένρι Κίσσινγκερ γνωρίζει πάρα πολλά για την Κύπρο. Και οι δυο γνωρίζουν πάρα πολλά για την Χούντα και τον Ιωαννίδη. Και φυσικά η C.I.A. γνωρίζει τα πάντα για τους πάντες. Γιατί, αλήθεια, οι μεταπολιτευτικοί ''Δημοκράτες'', δεν άφησαν ποτέ τον Ιωαννίδη να μιλήσει; Τι φοβόντουσαν; Κι ας μην αναφέρω καλύτερα τον αισχρό και ανήθικο μεταπολιτευτικό μύθο για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Νεκροί υπήρχαν, αλλά όχι εντός Πολυτεχνείου. Να είναι καλά η εκπαίδευση Αμερικανών ελεύθερων σκοπευτών (ή Εβραίων κομάντο;) και το καθαρό οπτικό πεδίο που παρέχεται από τις ταράτσες. Κάποιοι προσπάθησαν να βεβηλώσουν μνήμες. Να εκμεταλλευτούν γεγονότα. Να παραποιήσουν καταστάσεις. Ντροπή τους. Το λυπηρό είναι τα κατάφεραν. Με τη δική μας βοήθεια. Με την ψήφο μας. Εμείς ανυψώσαμε την ''περίφημη'' γενιά του Πολυτεχνείου. Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τωρινή κατάσταση που ταλανίζει την Ελλάδα μας. Η μεταπολιτευτική διαχείριση της χώρας συνιστά υπόδειγμα ανηθικότητας, απληστίας, σπατάλης και ψεύδους. Συνιστά παράδειγμα προς αποφυγήν.

Η μεταπολίτευση, λοιπόν, ήρθε πολλούς μήνες μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Η αναστήλωση της Δημοκρατίας. Η εγκαθίδρυσή της. Υπό από τον μανδύα της συγκεκριμένης ''Δημοκρατίας'', επικρατεί η χείριστη μορφή Χούντας. Κάτω από το τραπέζι. Ανεπίσημα. Τι σχέση έχει η συγκεκριμένη Δημοκρατία με το αντίστοιχο πολίτευμα της Αθήνας του Περικλή ή έστω του Σόλωνα; Να εξισώσω τα δεδομένα με το παρόν; Να τα εξισώσω. Τι σχέση έχει η τωρινή Δημοκρατία που βιώνουμε με την αντίστοιχη της Ελβετίας; Απαντώ μόνος μου. Ουδεμία σχέση. Κι όμως, μόλις, πρόσφατα ''αγανακτήσαμε''. Όσοι είναι πλήρως συνειδητοποιημένοι γνωρίζουν πολύ καλά τι εννοώ, αλλά, δυστυχώς για όλους μας, η συνείδηση, η τιμή και το ήθος, την σήμερον ημέραν, συνιστούν σπάνια εφόδια. Όσοι αποφεύγουν την ατομική ευθύνη και βαυκαλίζονται ότι όλα βαίνουν καλώς, είναι εκείνοι που υποστηρίζουν διαφορετική άποψη. Μια άποψη που συνήθως πηγάζει μέσα από τις κομματικές ιδεολογίες και τη μάσα. Τα κόμματα και η μάσα μας έχουν κάψει τη γούνα. Μιλήστε και λίγο για πατρίδα. Αναφερθείτε στο κοινό συμφέρον. Δεν βλάπτει. Κι αφήστε τους ''φιλελεύθερους'' και τους ''Δημοκράτες'' να μεταφράζουν τις αναφορές για πατρίδα ως εθνικισμό και ρατσισμό. Μην πτοήστε. Τον Κάνθαρο, πάντως, θα τον βρουν μπροστά τους.

Θλίβομαι όταν βλέπω τους Έλληνες να μην ανοίγουν ελληνικά λεξικά. Θλίβομαι όταν βλέπω τους Έλληνες να αγνοούν ή να παρερμηνεύουν επιδεικτικά και εσκεμμένα την ιστορία τους. Θλίβομαι όταν βλέπω τις λέξεις να αλλάζουν νοήματα με το έτσι θέλω. Και για να έχουμε καλό ερώτημα: πόσα λεφτά έκλεψαν οι Χουντικοί; Ούτε δραχμή. Μια δραχμή που εκείνη την επταετία ισχυροποιήθηκε σε υπερθετικό βαθμό. Πόσα λεφτά έκλεψαν και εξακολουθούν να κλέβουν οι (σοσια)ληστές και οι ομοϊδεάτες τους; Κάντε εσείς τα μαθηματικά. Ούτε τους βουλευτικούς τους μισθούς δεν μειώνουν. Και κάτι τελευταίο: οι υπεύθυνοι της ελληνικής Χούντας δικάστηκαν και φυλακίστηκαν δίκαια (;) και παραδειγματικά (;). Να μας πει ο κύριος Καραμανλής τους λόγους που δικάστηκε ο Παπαδόπουλος και κατ' επέκταση οι συνεργάτες του. Και συνεχίζουμε: πόσοι Έλληνες βουλευτές και πολιτικοί δικάστηκαν και φυλακίστηκαν τα τελευταία 37 χρόνια; Απαντώ μόνος μου: ουδείς. Ούτε ένας. Το απόλυτο μηδέν. Πουτάνα ειρωνεία. Πόσοι Έλληνες ψηφοφόροι και πολίτες δικάστηκαν και φυλακίστηκαν τα τελευταία 37 χρόνια; Ελάχιστοι. Δεν μιλάμε για ένα και δυο χρόνια. Ούτε για επτά χρόνια που διήρκησε η Χούντα. Το φαγοπότι που έστησαν πολιτικοί και ψηφοφόροι μετράει 37 ολόκληρα χρόνια ζωής. Το καταλαβαίνετε; Μπορείτε να το συνειδητοποιήσετε; Γαμημένη υποκρισία. Επομένως, οι αφελείς πιστεύουν ότι γιορτάζουμε την επάνοδο της Δημοκρατίας. Οι καλεσμένοι του πάρτι γιορτάζουν την μάσα. Και οι συνειδητοποιημένοι φρίττουν με την ωμή πραγματικότητα. Για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

Υ.Γ.1 Οι Jeff Loomis και Van Williams αποτελούν παρελθόν, αλλά ο Warrel Dane δηλώνει ότι οι Nevermore θα συνεχίσουν την μουσική τους διαδρομή.

Inside four walls I live my life, doesn't matter what I've done, the government's always right, they tell us what to be, they tell us what to believe...