Το γεύμα της μέλισσας, το μέλι και η σύμπτωση

Είμαστε όλοι έτοιμοι; Ωραία. Ο θρυλικός Μπιλ Σάνκλι δίνει το δικό του στίγμα περί απλότητας: «Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι που στηρίζεται στο να δίνεις και να δέχεσαι πάσες, στο να κάνεις κοντρόλ και να είσαι διαθέσιμος για να πάρεις μπάλα. Είναι τρομακτικά απλό άθλημα». Έχει απόλυτο δίκιο. Η ουσία της δήλωσης είναι απαράλλαχτη. Διαχρονική. Απόλυτη. Στο ποδόσφαιρο του σήμερα, βέβαια, ελάχιστοι ενστερνίζονται την άνωθεν άποψη. Γιατί; Διότι, η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού αδυνατεί να κατανοήσει το ποδόσφαιρο. Νοητικά. Τακτικά. Έχω ετοιμάσει ένα κολοσσιαίο άρθρο επ' αυτού.  Όμως, για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε; Εδώ δεν μπορούμε να συλλάβουμε καθημερινά πράγματα που αφορούν την ίδια μας τη ζωή. Δεν έχουμε καταλάβει το νόημα της ζώνης και του κράνους. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουμε δικαίωμα να ρυπαίνουμε το περιβάλλον. Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι οι σκοταδόψυχοι θα παραμείνουν σκοταδόψυχοι σε αέναο επίπεδο. Επιπλέον, είμαστε καχύποπτοι σε βαθμό κακουργήματος. Όταν χαρακτηρίζεται κάτι ως απλό, τότε αμέσως προβληματιζόμαστε για το αν πράγματι είναι απλό κι αν θα μπορέσουμε να τα βγάλουμε εις πέρας. Αρχίζεις να έχεις αμφιβολίες. Σε πιάνει πανικός και μόνο στη σκέψη ότι δεν θα μπορέσεις να αποκρυπτογραφήσεις την απλότητα. Να την εφαρμόσεις. Να ανταποκριθείς. Αρνείσαι να δεχτείς την ενδεχόμενη αποτυχία κι ως εκ τούτου επιλέγεις να κολυμπήσεις σε δύσκολα/βαθιά/θολά νερά. Και να ''πνιγείς'' ουδείς θα σε κατηγορήσει. Πάρτε, για παράδειγμα, τα γεύματα που προετοιμάζονται στην Αφρική και την Ευρώπη. Ποιο γεύμα θεωρείται απλό; Ποιο θεωρείται τέλειο; Εξαρτάται υπό ποιο πρίσμα το εξετάζει κανείς. Στην Αφρική το απλό γεύμα συνάδει με το τέλειο. Εναρμονίζεται. Ταυτίζεται. Κάθε συστατικό είναι υψηλής ποιότητας, το γεύμα ολοκληρώνεται με λίγα συστατικά και συν τοις άλλοις εκπληρώνονται όλα τα κριτήρια που αφορούν το φαγητό: ικανοποίηση πείνας, υγεία, ευπεψία και καλή γεύση. Αντίθετα, στην Ευρώπη το απλό γεύμα αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, αλλά δεν θεωρείται τέλειο. Το τέλειο γεύμα υπόκειται σε διαφορετική κουλτούρα που υποδηλώνει τη χρησιμοποίηση πολλά συστατικών και την πολυπλοκότητα της προετοιμασίας. Λοιπόν, αυτή η κουλτούρα μας έχει κάψει τη γούνα. Προσωπικά, ψηφίζω την έκδοση της Αφρικής. Το απλό είναι τέλειο. Αυτό υποστήριζε, μεταξύ άλλων αθλητάνθρωπων, ο Γιάννης Ιωαννίδης. Αυτό υποστηρίζει κι ο Κάνθαρος. Ευτυχώς που υπάρχει η απλότητα της Μπαρτσελόνα και θυμόμαστε/μαθαίνουμε τι σημαίνει ποδόσφαιρο. Μακάρι να υπήρχε μια Μπαρτσελόνα που να αφορούσε την κοινωνία. Να μπορούσαμε να διδαχτούμε από αυτήν. Φευ!

Υποθέτω ότι παρέκκλινα της πορείας μου. Επανέρχομαι πάραυτα στην πειθαρχημένη σκέψη. Λέγαμε, λοιπόν, για την απλότητα του ποδοσφαίρου. Δυστυχώς, στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπου δεσπόζει η Ε.Π.Ο.land, είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρουσιάσεις στο χόρτο τέτοιο εγχείρημα. Ωστόσο, οφείλεις να προσπαθήσεις. Η διοίκηση, σύμφωνα με τις μεταγραφικές εξελίξεις, αυτό ακριβώς επιχειρεί. Το ίδιο πράττει και ο Τσιώλης με τους παίχτες του. Εμείς; Ποια πορεία θα κανονίσουμε; Ο Κάνθαρος προτείνει το εξής δίπτυχο: ρεαλισμός και σύνεση. Το ρόστερ γέμισε. Παραγέμισε. Πρέπει να ελαφρύνει. Μολαταύτα, ο Τσιώλης έχει γεμάτη την φαρέτρα του. Συν τοις άλλοις, εντάθηκε ο ανταγωνισμός μεταξύ των παιχτών -είναι λίαν σημαντικό. Αυτό που απομένει είναι να (παρα)μείνουμε εκτός δωματίου και να αφήσουμε τον Σεφ να δουλέψει με την ησυχία του. Ας θυμηθούμε τον τέταρτο παράγοντα.

Σήμερα, όμως, έπρεπε να θέσουμε σε κίνηση και τον πρώτο παράγοντα. Δεν τον θέσαμε. Η Ξάνθη έχει δώσει δυνατά παιχνίδια με Ο.Σ.Φ.Π., Α.Ε.Κ. και Π.Α.Ο.Κ. Έπαιξε μεθοδευμένο ποδόσφαιρο και είχε πολύ καλή παρουσία. Μολαταύτα, δεν αποκόμισε ούτε ένα βαθμό. Ομολογώ ότι αυτό με προβλημάτιζε. Μήπως είχε έρθει η ώρα να μην παίξει καλά και να πάρει βαθμό ή βαθμούς; Εν τέλει, και καλά έπαιξε και βαθμό τσίμπησε. Και πάμε στις τέσσερις γραμμές του χόρτου. Το να βλέπεις τον Τόχα εκτός εντεκάδας αποτελεί ισάξια ικανοποίηση με το να σου ζητάει ραντεβού η Τζένη Μπότση (γυναικάρα). Ωστόσο, γρήγορα αυτό το συναίσθημα εξανεμίστηκε, μόλις είδα τον Καστίγιο να στολίζει το μπράτσο του με το περιβραχιόνιο. Δεν κατάλαβα τον λόγο. Ο Καστίγιο δεν εκφράζει τον Κάνθαρο ως αρχηγός του Άρη. Συν τοις άλλοις, έπρεπε να αντέξω το ψυχολογικό βάρος που μου προξενεί η παρουσία του Μίτσελ στο αριστερό άκρο της άμυνας. Τέλος πάντων. Ήταν δεδομένο ότι ένα γρήγορο γκολ θα μας απελευθέρωνε. Δεν το πετύχαμε. Ήταν δεδομένο ότι έπρεπε να εξαργυρώσουμε την ορμητικότητα που είχαμε στο πρώτο τέταρτο. Δεν την εξαργυρώσαμε. Το να βλέπεις, μόλις στο 3' λεπτό, τον Καπετάνο, όντας αμυντικό χαφ, να παίζει το ένα δύο με τον Γιάκομπ, εντός περιοχής, είναι όμορφο. Σου προξενεί ευθυμία. Το να διαπιστώνεις ότι ο Καπετάνος με το καλό του πόδι δεν μπορεί να βρει δίχτυα, ούτε καν εστία, σου προξενεί έναν εκνευρισμό. Το να λήγει το ματς κι εσύ ακόμα να περιμένεις να δεις μια ανάλογη φάση, σου προξενεί θυμό. Πίκρα. Αγανάκτηση. Ο Άρης είχε μια άκαρπη υπεροχή και μια ανούσια κατοχή. Η κατοχή, όμως, τέλειωσε τον Οκτώβριο του 1944, όχι του 2011. Ο Ουζουνίδης ακολούθησε την πεπατημένη. Μετά το αρχικό σοκ, έδωσε χώρο στον Άρη, έκλεισε τους διαδρόμους και έπαιζε άψογα το μαν το μαν και το ντουμπλάρισμα αντιπάλου (π.χ. Καστίγιο, Ούμπιντες). Κι όλα αυτά χωρίς να μπορεί να κυκλοφορήσει την μπάλα και με σχετικά άναρχο κέντρο, ελέω της απουσίας του Βασιλακάκη. Αντίθετα, την μπάλα την κυκλοφορούσε ο Άρης. Ωστόσο, στερούμαστε υπομονής και αγωνιστικής πειθαρχίας. Έβλεπα τον -μη εγκλιματισμένο- Ούμπιντες, πολλάκις, να αφήνει τη θέση του για να καλύψει τον Παπαζαχαρία. Υπενθυμίζω ότι στα χαρτιά έπαιζε ως επιτελικός μέσος. Να δεχτώ ότι είχε τέτοιες εντολές από τον Τσιώλη. Αν και ο Παπαζαχαρίας τα πήγε ικανοποιητικά. Ρε παιδιά, τον Μίτσελ ποιος τον κάλυπτε; Η Ξάνθη, έχοντας ως κύριο εκφραστή τον Πόι, έπαιζε και πίεζε αρκετά από εκείνη την πλευρά, προφανώς λόγω σαφών οδηγιών εκ μέρους Ουζουνίδη. Είχα δηλώσει ότι ο Κούπερ δεν υποτιμούσε το πρόβλημα που έχουμε στο αριστερό άκρο αμύνης και ήλπιζα να μην το υποτιμήσει κι ο Τσιώλης. Οι ελπίδες μου αποδείχτηκαν φρούδες. Ο Αργεντινός είχε δώσει ρητές εντολές στον Λαζαρίδη να καλύπτει τον Μίτσελ. Είναι φανερό ότι επί Τσιώλη κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ο Μίτσελ μοιραία αντικαταστάθηκε. Σπαταλήσαμε ένα ημίχρονο. Αυτό, όμως, είναι το υλικό μας. Και φυσικά αυτός είναι ο Καστίγιο. Ένας παίχτης που θεωρεί το μαρκάρισμα ποδοσφαιρική ταπείνωση και δεν μαρκάρει ούτε τον ίσκιο του, παρά μόνο αν τον προκαλέσει ο αντίπαλος παίχτης, προπονητής, βοηθός, φροντιστής, νερουλάς, πετσετάς. Ως εκ τούτου, ο Μίτσελ έχει ελαφρυντικά. Ο Τσιώλης όχι.

Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Ο Κάνθαρος παραλίγο να πάθει συγκοπή, μόλις είδε τις αλλαγές. Δεν σας κρύβω ότι μου πήρε αρκετή ώρα για να αποκρυπτογραφήσω ποιος παίζει που. Για παράδειγμα, ο Πορτίγια κι ο Τόχα. Τους τσάκωσα αρκετές φορές στην αριστερή πλευρά. Σαν ζευγαράκι. Από την άλλη πλευρά, είχαμε ένα παλικάρι με μπουκλίτσες και γαλανά ματάκια που ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Ο Βλαχοδήμος, στα λίγα λεπτά που τον αντιμετώπισε, είχε καλή παρουσία και είναι άξιος αναφοράς. Επιπλέον, πώς γίνεται ο Καστίγιο να έχει πατήσει το δεξί του πόδι τρεις φορές και την περιοχή καμία; Και ποιος ήταν ο ρόλος του Γιάκομπ; Απαντώ μόνος μου: να σπάει την μπάλα. Ποια μπάλα; Πόσες φορές την ακούμπησε; Πόσες φορές είδε τι χρώμα έχει; Είναι φανερό ότι έχουμε σοβαρό πρόβλημα στις ομάδες που κλείνονται και παίζουν την κόντρα. Η Ξάνθη το κάνει καλά και μαγκιά της. Κι ας είχε αριστερό μπακ τον Εντιμάρ και τον Μαρσελίνιο εξαφανισμένο. Το αποτέλεσμα είναι να ''αναπτυσσόμαστε'' οριζόντια και με μακρινές μπαλιές που κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Γιατί; Ρε παιδιά, βάλτε κάτω την μπάλα. Ευτυχώς, ο Φατί έχει μεγάλα αποθέματα βενζίνης στο ρεζερβουάρ του. Μακάρι να μπορούσαμε να τον κλωνοποιήσουμε και να προσθέσουμε στους κλώνους του ένα γονίδιο που θα υπαγορεύει να τρέχει για τρία άτομα και να αγωνίζεται σε πέντε θέσεις. Όσο για τον Βελλίδη, είχα δηλώσει ότι δεν είναι έτοιμος για πρώτος τερματάς. Έχει ικανότητες και φαίνεται ότι δουλεύει, αλλά δεν αρκεί. Το να είσαι πρώτη επιλογή συνοδεύεται με το αντίστοιχο ψυχολογικό φορτίο. Πιστεύω ότι σε δυο χρόνια θα είναι μάχιμος και πανέτοιμος. 

Όπως είπε ένας φίλος Αρειανός με το πέρας του αγώνα: «Πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που πήραμε το Χ». 'Εχει απόλυτο δίκιο. Πού πήγε, όμως, η απλότητα που εννοούσε ο Μπιλ Σάνκλι; Πού πήγε η -εκ μέρους όλων- προσπάθεια; Ο Κάνθαρος είναι εγκρατής άνθρωπος και δεν θα προβεί σε αφορισμούς. Ούτε σε μηδενισμούς μήτε σε απαξιώσεις. Έχω πίστη στο ρολάρισμα της ομάδας. Έχω πίστη στον προπονητή. Εξάλλου, ο Άρης για μένα είναι κάτι παραπάνω από μια ομάδα που ''πρέπει'' να κερδίζει. Δυστυχώς, όμως, οι περισσότεροι δεν λειτουργούν με αυτό το σκεπτικό. Αντιθέτως, διακατέχονται από ωφελιμιστικά και οπορτουνιστικά κριτήρια. Ο Άρης υπάρχει για να γεμίζουμε τις Κυριακές μας. Για να γεμίζει εμάς τους ίδιους. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και κάθε φορά που βλέπω την Αρειανάρα να πατάει το χόρτο γεύομαι ικανοποίηση, ιδίως σήμερα που είχα να την παρακολουθήσω είκοσι ολόκληρες μέρες. Έστω κι αν σε αυτήν παίζει ο Μίτσελ κι ο Τόχα. Έστω κι αν πρέπει να ανεχτώ τις γκρίνιες και τη μιζέρια κάποιων. Έστω κι αν χρειάζεται ενέσεις ψυχολογίας. Έστω κι αν δεν μπορεί να κερδίσει την Ξάνθη. Όλοι αγαπάνε το μέλι, λίγοι την μέλισσα. Πολλοί γουστάρουν τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, λίγοι δέχονται πως υπάρχει η ήττα και η ισοπαλία μέσα στο πρόγραμμα. Η μέρα του δαίμονα θα έρθει.

Να πούμε και δυο πράγματα για το Ατρόμητος - Παναιτωλικός. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Το ότι μένει ανενόχλητος ο Μήτρογλου, μου δείχνει ότι ουδείς αντίπαλος προπονητής τον υπολογίζει. Μολοταύτα, θα έπρεπε, διότι όλη η ομάδα αγωνίζεται για εκείνον. Ακλόνητο παράδειγμα συνιστούν οι στημένες φάσεις. Έγινε με τον Άρη. Έγινε με τον Π.Α.Ο. Έγινε με τον Παναιτωλικό. Το να ξεμαρκάρεται μόνος του δεν το λογίζω ως πιθανό ενδεχόμενο για τον απλό λόγο ότι κάνει κίνηση πίσω από το σέντερ μπακ, αγνοεί την ύπαρξη του οφσάιντ και δεν μπορεί να πασάρει με ακρίβεια σε ακτίνα τριών μέτρων ή να υποδεχτεί σωστά την μπάλα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να παίξει το ένα δύο. Επιπλέον, είναι απείθαρχος, αργός και δεν έχει ιδιαίτερη διάθεση για μαρκάρισμα. Για αυτό, άλλωστε, δεν τον θέλει ο Βάσκος. Μολονότι οι αδυναμίες του είναι πολλές και τρανταχτές, εκείνος σκοράρει -απόδειξη ότι δεν έχει δουλέψει και δεν έχει δουλευτεί. Χθες, ωστόσο, απέδωσε ικανοποιητικά σε τακτικό επίπεδο. Κι όλα αυτά, απέναντι σε έναν Παναιτωλικό που παρά τη δεδομένη τεχνική ανεπάρκεια αρκετών παιχτών, προσπαθεί να παίξει στρωτό ποδόσφαιρο με όπλο την ταχύτητα, τις αντεπιθέσεις και τον ενθουσιασμό. Έργο Τεννέ. Ωστόσο, οι αλληλοκαλύψεις παραμένουν σε μέτριο επίπεδο. Κι αυτό έργο Τεννέ. Κάθε φορά που ανέβαινε ο Κουτρουμάνος, το χωρικό διάστημα που έμενε ακάλυπτο, ήταν ισόποσο των συνόρων στον Έβρο. Και ποιος να καλύψει το κενό; Ο Καμαρά δεν φημίζεται για τα ανασταλτικά του καθήκοντα. Τα σέντερ μπακ δεν μπορούν. Η ομάδα χρειάζεται μπομπάτο κεντρικό οπισθοφύλακα (Ντολεζάι;). Επίσης, απαιτείται η προσθήκη κάποιου αμυντικού μέσου που να λειτουργεί σαν κυμματοθραύστης μπροστά από το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Οι Σιόντης και Μουμίν είναι ντελικάτοι για αυτή τη δουλειά. Μόνο έτσι θα απελευθερωθεί η υποτιμημένη μπαλαδόφατσα που ακούει στο όνομα Θεοδωρίδης. Έχουμε και έναν Χαριστέα να τροφοδοτήσουμε. Τουλάχιστον, ο Άντι, όντας αριστερό μπακ, στέκεται αξιοπρεπώς και δείχνει ότι πρόκειται για εξελίξιμο παίχτη. Αντίθετα, ο Ατρόμητος έχει τον Ζουέλα που λειτουργεί σαν σύρτης μπροστά από Τόμας και Φυτανίδη. Άμα λάχει, μετατρέπεται και σε τρίτο σέντερ μπακ. Χθες, ωστόσο, είχε ανέβει αρκετά μέτρα στον άξονα, παίζοντας ελάχιστα πίσω από τον Τάτο, για να επανέλθει στην περιοχή ευθύνης του κατόπιν της επίτευξης του πρώτου γκολ. Ένα γκολ που προήλθε από στημένη φάση. Όπως και το δεύτερο. Είναι προφανές ότι ο Δώνης έχει δουλέψει σε αυτόν τον τομέα. Επιπλέον, έχει δουλέψει πολύ με τα άκρα του. Όχι μόνο στις αλληλοκαλύψεις και στο ντουμπλάρισμα αντιπάλων, αλλά και στην επιθετική ανάπτυξη. Τα όβερλαπ συνιστούν πάγιο κομμάτι του επιθετικού ξεδιπλώματος, καθώς και οι μακρινές διαγώνιες πάσες με τον Τάτο να οπισθοχωρεί, να μαζεύει την μπάλα και να σημαδεύει τους προωθημένους Σκόνδρα και Γιαννούλη. Κι όλα αυτά, χωρίς την ουσιαστική συμβολή του Πίτου Γκαρσία στο χθεσινό ματς. Ο Δώνης, πάντως, έχει ωριμάσει αρκετά. Φαίνεται στο παιχνίδι του. Περιμένω περαιτέρω βελτίωση. Περιμένω (κι άλλες) κηδείες.

Υ.Γ.1 Η κατάρα της γριάς ξεκίνησε με τη δύση (;) του Αστέρα. Από τον Άρη Ασβεστά.

Υ.Γ.2 Μην ξεχάσετε να τιμήσετε την ψηφοφορία.

Υ.Γ.3 Είναι Γερμανοί, παίζουν metal και δηλώνουν οργισμένοι.

Ράγες υπό τη συνοδεία πιάνου

Έχει αναφερθεί από ορισμένους αναγνώστες του παρόντος blog ότι ανήκω σε λάθος εποχή. Διαφωνώ. Μια χαρά είναι η εποχή. Το πρόβλημα βρίσκεται στους ανθρώπους. Η ιστορία ακολουθεί την νοητή ευθεία που διαγράφουν οι πράξεις των ανθρώπων. Δεν τσουλάει μόνη της. Όπως τα τρένα. Για να ρολάρουν τα ογκώδη βαγόνια απαιτούνται ράγες. Ο άνθρωπος παίζει το ρόλο της ράγας. Μέσα στο μυαλό μου, πάντως, θα ήθελα να ζω σε κάποια άλλη εποχή. Να ανήκω σε διαφορετικό χωροχρόνο.

Θα ήθελα να ζω τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Για την ακρίβεια, θα ήθελα να βρίσκομαι δίπλα στον στρατηλάτη. Να ζήσω τις προετοιμασίες. Τις ετοιμασίες. Την αποχώρηση του στρατεύματος. Την προέλαση αυτού. Τις νίκες σε Γρανικό, Ισσό και Γαυγάμηλα. Να αντιμετωπίσω τις κακουχίες. Τα διλήμματα. Τους προβληματισμούς. Να γνωρίσω το αξιόλογο επιτελείο του Αλέξανδρου. Τον ίδιο τον Αλέξανδρο. Να διαπιστώσω το χαρακτήρα του. Την προσωπικότητά του. Τις γνώσεις του. Την γνώση του. Να εξακριβώσω την επίδραση που είχε στην κοσμοθεωρία του, ο υποτιμημένος Φίλιππος Β' και ο τεράστιος Αριστοτέλης. Ωστόσο, δεν θα ήθελα να είμαι μονάχα παρατηρητής. Θα επιζητούσα το κάτι παραπάνω. Για παράδειγμα, να τον συμβουλεύσω για κάποιο κρίσιμο ζήτημα. Να προτείνω το σχέδιο μάχης. Την τακτική. Την στρατηγική.

Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι εξ υμών θεωρείτε ότι γράφω ανοησίες. Θεμιτό, αναμενόμενο και λογικό. Εδώ έχουμε, μεταξύ άλλων, τσου λου, πρώην Ουέφα, Αρειανάρα και Τζέφρυ. Κυρίως, όμως, έχουμε ζωή. Μην ξεχνάτε, εξάλλου, ότι πρόκειται για όνειρο. Φαντασίωση. Ουτοπία. Επομένως, θα σας παρακαλούσα να μου επιτρέψετε να βαυκαλίζομαι ότι κάποια στιγμή μπορεί να περπατήσω τις πέτρινες πλάκες του συγκεκριμένου μονοπατιού. Με κάθε πλάκα να συμβολίζει ξεχωριστό στάδιο. Ξεχωριστό βαγόνι. Κλείνοντας, οφείλω να πω ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε στις 10 Ιουνίου του 323 π.Χ. Ο Κάνθαρος γεννήθηκε πολύ αργότερα. Το πολύ αργότερα αντιπροσωπεύει έναν χρονικό ορίζοντα 2305 ετών. Για την ιστορία αποτελεί αμελητέα ποσότητα. Για τον Κάνθαρο το χάσμα. Και φτάνουμε στο σήμερα. Ακριβώς μια μέρα ως αυτή. Χρόνια μου πολλά.

Υ.Γ.1 Από τους Journey.



Υ.Γ.2 Αυστηρώς κατάλληλο για όσους αισθάνονται και νοιώθουν παιδιά. Οι υπόλοιποι αποχωρήστε πάραυτα.



Υ.Γ.3 Όποιος επιθυμεί μπορεί να καταγράψει τα δικά του όνειρα και το δικό του χωροχρόνο.

To (αυθεντικό) τιραμισού

Το αγαπημένο μου γλυκό είναι το τιραμισού. Προσοχή: το αυθεντικό τιραμισού. Καλώς ή κακώς, το παρασκευάζω σπάνια. Ένας από τους λόγους είναι ότι τσακίζω όλο το ταψί μόνος μου και μετά πρέπει να τρέχω δέκα ώρες για να τα κάψω. Βλέπετε, έχουμε και μια σιλουέτα να (δια)τηρήσουμε. Αρκετές φορές με πιάνουν τα διαόλια μου, όταν βλέπω εναλλακτικές συνταγές για ορισμένα γλυκά ή φαγητά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το εναλλακτικό δεν ισχύει για τα πάντα όλα. Για παράδειγμα, ισχύει για τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας ή τον εναλλακτικό τουρισμό. Εναλλακτικό τιραμισού δεν υπάρχει. Η συνταγή, μεταξύ άλλων, απαιτεί μασκαρπόνε, σαβουαγιάρ, (ωμά) αυγά και πασπάλισμα με κουβερτούρα. Δεν γίνεται να αντικαθιστάς το μασκαρπόνε με τυρί φιλαδέλφεια (!), τα σαβουαγιάρ με πτι μπερ (!), τα (ωμά) αυγά με σκόνη, γάλα ή κρέμα γάλακτος (!) και το πασπάλισμα κουβερτούρας με κακάο που θυμίζει άμμο από την κόκκινη παραλία της Σαντορίνης (!). Τότε δεν τρως τιραμισού, αλλά κάτι σαν τιραμισού. Στην Ιταλία, πάντως, ουδεπόποτε μου σέρβιραν εναλλακτικό τιραμισού. Το ίδιο και σε όσα ιταλικά εστιατόρια βρίσκονται εν Αθήναις. Λέτε να κάνουν κάποιο λάθος; Δεν νομίζω.

Έτσι είναι και το ποδόσφαιρο. Η σωστή και ορθολογική εφαρμογή του εκάστοτε αγωνιστικού πλάνου βασίζεται σε κάποιες απαράλλαχτες αρχές του ποδοσφαίρου. Για να τιθασεύσεις τις αρχές απαιτείται υπομονή και προσπάθεια. Όπως ακριβώς το κέικ σοκολάτας που παρασκεύασα με τα ίδια μου τα χεράκια και σάρωσα με τα ίδια μου τα δοντάκια. Όταν, όμως, λέμε προσπάθεια, εννοούμε αμέτρητες ώρες προπόνησης σε νοητικό και πρακτικό επίπεδο. Επειδή, κάτι τέτοιο μας φαίνεται εξωπραγματικό, έχουμε ακριβώς την τάση να δίνουμε εξωπραγματικούς χαρακτηρισμούς. Για παράδειγμα, την Μπαρτσελόνα την βαφτίζουμε ως playstation. Γιατί; Διότι, αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι η ομάδα διακρίνεται από έναν κοινό κώδικα. Ότι όλα αυτά που βλέπουμε στο γήπεδο προέρχονται από αδιάκοπη προπόνηση και άκρατο επαγγελματισμό. Δεν σας αρέσει ο όρος ''κοινός κώδικας''; Αντικαταστήστε τον με τον όρο ''ομοιόγενεια'' σε αγωνιστικό και εξωαγωνιστικό επίπεδο -πρωτίστως σε εξωαγωνιστικό. Το ενδιαφέρον στοιχείο έγκειται στο ότι φανερώνουμε την ίδια ακριβώς υπερβολή, έστω από το άλλο άκρο, όταν μια ομάδα δεν τσουλάει καλά στο χόρτο. Και φυσικά οι αντιθέσεις, εκφρασμένες σε υπερθετικό βαθμό, δεν αφορούν μόνο το ποδόσφαιρο. Όχι, βέβαια. Όποια πτυχή της ζωής και να εξετάσεις διακατέχεται από άκρατη, ανούσια και ανεξήγητη υπερβολή. Υπερβολικά υπερβολική. Μέση λύση δεν υπάρχει.

Υποθέτω ότι ξέφυγα. Συγχωρέστε με. Τον τελευταίο καιρό το παθαίνω συχνά. Είχαμε μείνει στο αυθεντικό τιραμισού και στις απαράλλαχτες αρχές του ποδοσφαίρου. Ποιες είναι αυτές; Στον πρώτο σύνδεσμο του παρόντος κειμένου, περί υλικού του Άρη, αναλύω αρκετές από αυτές. Επιγραμματικά, αναφέρω ότι ως βασικές αρχές σημειώνονται οι εξής: σουτ, πάσα, κίνηση άνευ μπάλας, κάθετο ποδόσφαιρο, αλληλοκάλυψη. Εννοείται ότι η μπάλα πρέπει να βρίσκεται κάτω και το κεφάλι πάνω. Έτσι γίνονται οι αυτοματισμοί. Και φυσικά, απαιτείται συνεχές τρέξιμο. Πώς αλλιώς θα αλληλοκαλύπτεις και θα έχεις κοντά τις γραμμές; Έχουμε πει, όμως, ότι η ζαχαροπλαστική δεν είναι μπάλα. Αν πραγματικά θελήσεις να φτιάξεις (αυθεντικό) τιραμισού, θα το φτιάξεις. Θα προμηθευτείς τα κατάλληλα υλικά και θα προσέξεις την ποιότητά τους και την ημερομηνία λήξης. Η επιτυχία είναι δεδομένη και σίγουρη, έστω κι αν η αρχή προκύψει ιδιαίτερη. Στο ποδόσφαιρο μπορεί να δουλεύεις με τα ίδια υλικά κι όμως να προκύπτει διαφορετικό αποτέλεσμα. Εντούτοις, ο προπονητής παίζει το ρόλο του Σεφ. Οφείλει να μιξάρει όσο το δυνατόν καλύτερα τα υπάρχοντα υλικά και να παρουσιάσει μια ελκυστική εικόνα. Οφείλει να προσπαθήσει. Ωστόσο, στο ελληνικό ποδόσφαιρο για να πάρεις στα σοβαρά έναν προπονητή πρέπει να φέρει αποτελέσματα. Αυτά τον στηρίζουν. Ούτε οι οπαδοί μήτε οι Πρόεδροι. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Δεν υπάρχει όραμα. Δεν υπάρχει πίστωση χρόνου. Πού θέλω να καταλήξω; Όπως δεν νοείται τιραμισού, χωρίς σαβουαγιάρ, μασκαρπόνε, (ωμά) αυγά και πασπάλισμα με τριμμένη κουβερτούρα, έτσι ακριβώς δεν νοείται ποδόσφαιρο, χωρίς σουτ, πάσα, κίνηση άνευ μπάλας, κάθετη ανάπτυξη και αλληλοκάλυψη. Όπως υπάρχουν κάποιοι που για τον άλφα ή βήτα λόγο προτιμούν το εναλλακτικό τιραμισού, έτσι ακριβώς υπάρχουν και στο ποδόσφαιρο κάποιοι που για τον άλφα ή βήτα λόγο προτιμούν να παίζουν με καμινάδες ή να μην κινούνται χωρίς την μπάλα. Το ζήτημα δεν είναι να αποτύχεις ή να μην μπορείς -ένεκα περιορισμένων ικανοτήτων, δυνατοτήτων και δεξιοτήτων- να φέρεις εις πέρας την αποστολή σου. Το ζήτημα έγκειται στο να προσπαθήσεις.

Είχαμε κάνει λόγο για τους παράγοντες του Άρη. Έχω δηλώσει, κατά κόρον, ότι ο σημαντικότερος παράγοντας είναι ο τέταρτος. Σκεφτείτε, λοιπόν, ότι βρίσκονται στην κουζίνα του Σεφ δέκα νοματαίοι που έχουν όρεξη για κράξιμο. Κι ο Σεφ να θέλει να φτιάξει (αυθεντικό) τιραμισού. Οι νοματαίοι, όμως, δεν μασάνε. Θεωρούν ότι από τη στιγμή που τρώνε τιραμισού έχουν το κάθε δικαίωμα να απαξιώνουν κι ας μην το έχουν, εν τέλει, στο βαθμό που πιστεύουν. Κι αρχίζει το σόου. Ουρλιάζουν για τα σαβουαγιάρ. Λέει ο τάδε: «Δεν έχουν επικάλυψη σοκολάτας». Λέει ο δείνα: «Προτιμώ τα πτι μπερ». Γκρινιάζουν για το μασκαρπόνε. Αρχίζει ο ένας: «Πολύ ακριβό υλικό, δεν το θέλω». Τον αντικρούει ο άλλος: «Ναι, αλλά το φιλαδέλφεια είναι πολύ soft, δεν κάνει». Συνεχίζουμε με τα αυγά. Ξεκινά ο πρώτος: Τιραμισού, χωρίς αυγά δεν υπάρχει». Συνεχίζει ο δεύτερος: «Ναι, αλλά ποιος έχει τα καλύτερα; Η λαϊκή, η υπεραγορά ή ο μπακάλης;». Ο Σεφ προσπαθεί να βάλει μια τάξη, αλλά δεν τα καταφέρνει. Οι νοματαίοι ακάθεκτοι. Σαν το Πάγκαλο ένα πράγμα. Σειρά έχει το πασπάλισμα. Ξαφνικά, μέσα στη παραζάλη και στον πανικό ξεσηκώνονται και οι νηφάλιοι: «Ρε Σεφ, βάλε παραπάνω σοκολάτα». Τον ακούει ο διπλανός του και λέει: «Κάτσε ρε αλάνι, αν βάλει παραπάνω σοκολάτα θα χαθεί η ισορροπία γεύσεων». Ο Σεφ τα έχει βρει μπαστούνια. Είναι μόνος σε ένα δωμάτιο, αγωνία για το πως θα μπλεντάρει τα υλικά, προσπαθεί να φτιάξει αυθεντικό τιραμισού και έχει τον όχλο να τον κυγηγάει με τα μίξερ και τις σπάτουλες. Επιπλέον, από το πουθενά αναδύονται κάτι περίεργοι τύποι. Ήρθαν, δήθεν, να ενημερώσουν το κοινό για την εξέλιξη του τιραμισού και να κρίνουν την παραγωγική διαδικασία και το (τελικό) αποτέλεσμα. Η κριτική τους περιορίζεται αυστηρώς σε οριοθετημένα σημεία, αγνοώντας προκλητικά το πλαίσιο που εργάζεται ο Σεφ και παραλείποντας εντέχνως ορισμένες κρίσιμες λεπτομέρειες. Κάποια στιγμή, οι κριτές, σε απροσδιόριστη χρονική στιγμή, θα συμπεριλάβουν στην κριτική όλα αυτά που αγνοούσαν και απέκρυβαν. Εν τέλει, θα αποφανθούν ότι ο Σεφ δεν ταιριάζει για την παρασκευή του συγκεκριμένου γλυκού και οι οπαδοί θα δηλώνουν με ''δικαιωμένο'' ύφος: «Εμείς τα λέγαμε».

Σε αυτό το σημείο η φανταστική περιγραφή λαμβάνει τέλος, αν και μεταξύ μας δεν είναι και τόσο φανταστική. Βρείτε, λοιπόν, ποιος είναι ο Σεφ, ο όχλος και οι κριτές. Ανακαλύψτε σε ποιο στάδιο της παραγωγικής διαδικασίας βρισκόμαστε. Και αποφασίστε αν θέλετε να φάτε αυθεντικό τιραμισού. Σε τοιαύτη περίπτωση, αποχωρήστε από το δωμάτιο, αφήστε μόνο το Σεφ, δείξτε σύνεση, βάλτε μπρος τη μηχανή της υπομονής και περιμένετε το (τελικό) αποτέλεσμα. Πού ξέρετε; Μπορεί να προκύψει εύγευστο και ελκυστικό. Όπως το δικό μου τιραμισού.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης αγωνιστικής είναι ο ένας και μοναδικός, ο ανυπέρβλητος, ο αξεπέραστος, Στηβ Γιατζόγλου. Μέγας ατακαδόρος. Τα σέβη μου στον Κωνσταντίνο, στον Air Ιωάννη και στον Δημήτρη.

Υ.Γ.2 Περαστικά στο Μιχάλη Σηφάκη. Μην μασάς αγόραρε. Δράττομαι της ευκαιρίας και σημειώνω ότι ο Βελλίδης δεν είναι έτοιμος για πρώτος τερματοφύλακας. Δεν έχει ακόμα τα προσόντα για να υπερασπιστεί την εστία της ομάδας και τολμώ να πω ότι την δεδομένη στιγμή στερείται ψυχολογίας. Ας προσέξουμε όλοι μας, να μην τον κάψουμε. Επιπλέον, οφείλω να αναγνωρίσω τα αντανακλαστικά που έδειξε η διοίκηση στο θέμα Γιακούποβιτς. Και πάλι περαστικά στον Μιχάλη. Γερός και σιδερένιος.

Υ.Γ.3 Καρπετόπουλος speaking: «Αυτή τη στιγμή υπάρχουν έξι ομάδες που διεκδικούν δύο θέσεις: είναι ο Ολυμπιακός Βόλου και η Καβάλα (που δεν έχουν πιστοποιητικό από την Ε.Ε.Α.), η Δράμα και ο Λεβαδειακός (που πλέον διώκονται για συμμετοχή στα στημένα) και η Α.Ε.Λ. και ο Πανσερραϊκός (που έχουν υποβιβαστεί την προηγούμενη χρονιά, αλλά δεν αντιμετωπίζουν διώξεις»).

Υ.Γ.4 Η Άρσεναλ δεν πατάει γερά στα ποδάρια της. Αυτό δίνει το έναυσμα για νίκη μέσα στην Αγγλία; Ας είμαστε σοβαροί. Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνήθως, η έχουσα προβλήματα ομάδα, ξεμπουκώνει. Διασκεδάζει τις εντυπώσει (κλισέ). Τέσσερα είναι τα προβλήματα που πρέπει να λύσει ο Βαλβέρδε. Το κατηφορικό γήπεδο, η ταχύτητα σε πόδια και μυαλό των παιχτών της Άρσεναλ, το ποιος θα επωμισθεί να μαρκάρει αποτελεσματικά τον Αρτέτα και τα μυαλά που κουβαλούν οι Ολυμπιακοί στο κεφάλι τους (;).

Υ.Γ.5 Ο Αντρέας διόριζε, ο Τζέφρυ απολύει. Αυτή είναι η αλήθεια. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Ανδρέας ήταν Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ενώ ο Τζέφρυ είναι Πρωθυπουργός παρά τω Υπουργώ. Όπου Υπουργός, βάλτε Βενιζέλος ή Πάγκαλος. Ίδιο εκτόπισμα έχουν. 



Υ.Γ.6 Είχα σκοπό να βάλω τραγουδάρα, αλλά μόλις έπεσε στην αντίληψή μου το παρακάτω βιντεάκι δεν μπόρεσα να αντισταθώ.

Ο Πρόεδρος

Ο Πρόεδρος του Ηρακλείου επιθυμούσε διακαώς την πρόσληψή του. Πήγε, λοιπόν, ο υποψήφιος προπονητής να συναντήσει τον Μανώλη Παπακαλιάτη, ώστε να αναλάβει τις τύχες του Ηρακλείου. Το ραντεβού πραγματοποιήθηκε κι ο Πρόεδρος, χωρίς να χρονοτριβήσει, άρχισε να ξετυλίγει το σχεδιασμό της ομάδας: «Αναπληρωματικό play maker διαθέτουμε, για δυάρι έχουμε αυτόν, στο τρία εκείνον, στο τέσσερα τον δείνα και μας λείπει ένα καλό πεντάρι. Οπότε, η ομάδα χρειάζεται σίγουρα δυο μεταγραφές, μία στον άσσο και μία στο πέντε, και μετά βλέπουμε». Ο υποψήφιος προπονητής άκουγε σιωπηλός. Ξαφνικά διακόπτει τον Πρόεδρο και του λέει: «Μανώλη, η ομάδα σου δεν έχει ανάγκη από προπονητή, Πρόεδρο χρειάζεται!». Ποιος ήταν ο υποψήφιος προπονητής;

1. Κώστας Πετρόπουλος
2. Στηβ Γιατζόγλου
3. Κώστας Μίσσας
4. Γιώργος Καλαφατάκης
5. Μιχάλης Κυρίτσης

Καλή επιτυχία και καλό φθινόπωρο.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Η επόμενη μπασκετική ανάρτηση θα αφορά την Αρειανάρα.

Υ.Γ.3 Μέχρι πρότινος, είχαμε την ομάδα Α και την ομάδα Β. Άραγε, μετά τις νέες διώξεις, θα φτάσουν τα γράμματα από το ελληνικό αλφάβητο, για να ορίσουν ομάδες στις επαγγελματικές κατηγορίες;

Υ.Γ.4 Στον Παναθηναϊκό έχουμε τον ''πριγκιπικό'' Τσάκα. Στην Α.Ε.Κ. κάτι περίεργους τύπους που ανάθεμα αν έχει καταλάβει κανείς τι ζητούν από την ομάδα. Στον Π.Α.Ο.Κ είχαμε τους ''λυτρωτές''. Μετά τους Άραβες. Αλήθεια, τι έγινε τελικά με τους Φλωρίδη και Σαχπατσίδη; Την πήραν την Π.Α.Ε.; Παρακαλώ να απαντήσουν οι κύριοι Κόλκας και Βρύζας. Συμφωνείτε κύριε Ζαγοράκη;

Υ.Γ.5 Έστω ότι θέλω να ψηφίσω την Λιάνα Κανέλλη. Τη γουστάρω ρε παιδί μου. Μου αρέσουν αυτά που λέει, όπως τα λέει. Γιατί πρέπει να ψηφίσω (και) το Κ.Κ.Ε; Τι σόι δημοκρατία είναι αυτό το πράγμα; Απαντώ μόνος μου: του κώλου. Και επανέρχομαι δριμύτερος. Γιατί πρέπει σώνει και καλά να ψηφίσω κάθετα; Γιατί να μην μου δίνεται η δυνατότητα να ψηφίσω οριζόντια; Γιατί να μην μου επιτρέπεται να ψηφίσω όποιον θέλω από όποιο κόμμα θέλω; Γιατί να μην μπορώ να ψηφίσω ανθρώπους κι όχι χρώματα; Πού καταλήγουμε; Στο αυτονόητο. Και είναι τόσο ενοχλητικό.

Υ.Γ.6 Δυστυχώς, το αγνό heavy metal συνοψίζεται και περιορίζεται σε λίγες εκλεκτές μπάντες. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση είχε γίνει ανυπόφορη. Ωστόσο, το 2008 προέκυψαν κάποιοι περίεργοι τύποι από τη Σουηδία. Παρόλο που εμφανίζουν μια τάση προσκόλλησης στις επιρροές τους, αναμφίβολα εντοπίζεται ποιότητα και διακρίνονται ξεκάθαρες δυνατότητες. Λέγονται Enforcer, έχουν κυκλοφορήσει δυο άλμπουμ και τα ισοπεδώνουν όλα.

Η μέρα του δαίμονα και το κέικ της υπομονής

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν και λαμβάνουν την υπομονή ως αδυναμία. Η πραγματικότητα είναι άκρως διαφορετική. Έχουμε αναφέρει ότι η ζαχαροπλαστική δεν είναι μπάλα. Σκεφτείτε την παρασκευή ενός κέικ, το οποίο απαιτεί το μιξάρισμα αρκετών υλικών και κατόπιν ψήσιμο για 75' λεπτά σε πάνω-κάτω αντιστάσεις στους 180 βαθμούς Κελσίου. Αν η ανυπομονησία σε ωθεί να μην έχεις την εγκράτεια για να μπλεντάρεις σωστά όλα τα υλικά, τότε το γλυκό θα βγει σαν υγρό τσιμέντο. Αν η ανυπομονησία σε ενθαρρύνει να αποσύρεις το κέικ γρηγορότερα από το προβλεπόμενο, τότε το γλυκό θα είναι σαν αφρολέξ. Αν η ανυπομονησία σε προτρέπει να ανεβάσεις την θερμοκρασία ψησίματος, προκειμένου να ψηθεί πιο γρήγορα, τότε το γλυκό θα αποβεί καμμένο από έξω και άψητο από μέσα. Το ρεζουμέ είναι ένα και μοναδικό: δεν θα φας κέικ. Κατάρες θα εξαπολύεις ούτως ή άλλως. Πάγιο γνώρισμα των ανθρώπων που δεν έχουν υπομονή και δεν υποβάλλουν εαυτόν σε αυτοκριτική. Εξάλλου, για πιο κέικ μιλάμε; Εδώ μας πηδάνε χωρίς σάλιο, βαζελίνη και βούτυρο κι όμως η ''αγανακτισμένη'' αφεντιά μας θα ψηφίσει πάλι τους ίδιους και τους ίδιους. Αυτοί είμαστε, αυτά μας αξίζουν. Αντί να κυνηγάμε τους πολιτικούς με αυγά και γιαούρτια, γκρινιάζουμε για την κάθε Αρειανάρα και ασχολούμαστε με τα βρακιά που (δεν) φοράνε οι κλώνοι της Σκορδά. Αν είσαι πολιτικά και κοινωνικά ηλίθιος θα ψηφίσεις πάλι τους σκοταδόψυχους. Θα τους υποστηρίξεις, θα τους εκλέξεις και μετά θα τους κράξεις. Παράνοια (μαζί σου Αρειανάρα στα ουράνια). Αν είσαι ανυπόμονος δεν θα φας ποτέ ένα εύγευστο και γκλαμουράτο κέικ. Θα προσπαθείς, θα επαναπροσπαθείς και στο τέλος θα πας να αγοράσεις έτοιμο κέικ από το φούρνο ή την υπεραγορά. Ο υπέρτατος Τζόρνταν σημειώνει με σαφήνεια: «Μπορώ να δεχτώ την αποτυχία. Όλοι αποτυγχάνουν σε κάτι. Αυτό που δεν μπορώ να αποδεχτώ είναι η έλλειψη προσπάθειας».

Κι εμείς δεν προσπαθούμε. Δεν προσπαθούμε για την πατρίδα μας. Για τις παντός είδους σχέσεις μας. Για τον ίδιο μας τον εαυτό. Διαλέγουμε τις εύκολες λύσεις. Χλευασμό. Κράξιμο. Άτακτη φυγή. Οργή. Και τις διαλέγουμε εν γνώσει. Δεν είναι μόνο ότι δεν έχουμε υπομονή και δεν προσπαθούμε. Επιπλέον, θυμώνουμε με λάθος πράγματα και καταστάσεις. Άκαιρα. Ανούσια. Χωρίς φινέτσα. Ο γράφων δεν αποτελεί εξαίρεση και δεν βγάζει την ουρά του από έξω. Ωστόσο, σας εγγυώμαι ότι προσπαθώ πολύ σκληρά να λειτουργώ και να φέρομαι ως άνθρωπος κι όχι σαν άνθρωπος. Ειδικά τον τελευταίο χρόνο που έμαθα αρκετά πράγματα, έστω με βαύνασο, απρόβλεπτο και άκομψο τρόπο. Όλα αυτά, δυστυχώς, αποτελούν γνωρίσματα του σύγχρονου ανθρώπου. Απαίτηση άμεσων αποτελεσμάτων με μηδενική πίστωση χρόνου. Και φυσικά οι οπαδοί συνιστούν ανθρώπους. Νταξ, για κάποιους ενίσταμαι και τηρώ ισχυρές αμφιβολίες, αλλά δεν είναι επί του παρόντος. Για παράδειγμα, οι ιθύνοντες του Αστέρα Τρίπολης απέλυσαν τον προπονητή τους. Υπενθυμίζω ότι βρισκόμαστε στη δεύτερη αγωνιστική. Όχι στην εικοστή. Στη δεύτερη. Μήπως να απολύσουμε κι εμείς τον Τσιώλη;

Το ερώτημα είναι σαφώς ρητορικό. Ο Τσιώλης πρέπει να μείνει για πολλά χρόνια. Το έχω πει πολλές φορές και θα το λέω συνεχώς μέχρι να δώσει ο Λέτο πάσα σε συμπαίχτη του: Πρόεδρε, βγες και πες ότι την τρέχουσα σεζόν προσπαθούμε να θέσουμε τις βάσεις. Να βάλουμε τα θεμέλια κι όχι τα κεραμίδια πριν από αυτά. Βοήθησε λίγο την κατάσταση. Βάλε την προσπάθεια και σου εγγυώμαι ότι θα βάλουμε μπρος τη μηχανή της υπομονής. Ίσως, σε μια τέτοια περίπτωση, αρχίσουμε και πάλι να θυμώνουμε για αρμόζοντα θέματα. Όπως την μετατροπή και το μασκάρεμα του ψέμματος σε αλήθεια. Οι πολιτικοί την ξέρουν πολύ καλά την μπίζνα. Το ίδιο και οι δημοσιογράφοι. Το έχω αναφέρει πολλάκις: ο κόσμος διψάει για ειλικρίνεια. Για αλήθειες. Για δεδομένα. Ποιος κόσμος; Όλος. Όλες οι πτυχές. Όλα τα κομμάτια. Όχι μόνον οι οπαδοί. Πώς γίνεται, όμως, να έχουμε την απαίτηση από τον συνάνθρωπό μας να δηλώνει αλήθειες, τη στιγμή που εμείς είμαστε κλώνοι του Πινόκιο; Δεν γίνεται. Ας το πάρουμε χαμπάρι ότι δεν είναι δυνατόν να αλλάξουν τα πάντα γύρω μας, χωρίς να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Είναι ανώφελο. Ανέφικτο. Ουτοπικό.

Όπως ουτοπικό είναι να κράζουμε για το μεταγραφικό σχεδιασμό. Να κράζει ποιος; Εκείνος που δεν μπορεί να φτιάξει το πιο απλό σχέδιο. Εκείνος που δεν μπορεί να βάλει τάξη στα οικονομικά του. Εκείνος που δεν έχει στην τράπεζα ούτε χίλια ευρώ, αλλά κριτικάρει επίμονα και κακοπροαίρετα ανώνυμες εταιρίες που πραγματεύονται εκατομμύρια γιούρο. Το έχω πει πάμπολλες φορές και θα το λέω μέχρι να κόψει αντίπαλο ο Μίτσελ: η κριτική διαθέτει πολλές μορφές και δεν είναι όλες κατακριτέες. Το γνωρίζω κι εγώ ότι στην πορεία τα πράγματα άλλαξαν, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι άλλαξαν κυρίως λόγω των υπέρμετρων φιλοδοξιών που μας χαρακτηρίζουν. Το να διακατέχεσαι από δίψα είναι άκρως θεμιτό, αλλά θα πρέπει η βρύση να στάζει κάποιες σταγόνες κι όχι να τρως το λαστιχάκι στο μαπίδι. Εκεί που λέγαμε για προώθηση νέων παιδιών και ουσιαστική συμμετοχή στην πρώτη ομάδα, ξαφνικά λέμε που πάμε με τους μικρούς. Έχοντας ως εικόνα τα φιλικά παιχνίδια. Απίστευτα πράγματα. Εκεί που λέμε ότι η ομάδα πρέπει να πουλάει παίχτες, ξαφνικά μόλις πωλείται ο Βανγκέλι αρχίζουν κάποιοι να κράζουν. Τελικά τι θέλουμε; Να πουλάμε ή να μην πουλάμε; Και μόλις η διοίκηση πιάνει τον παλμό του κόσμου και προσπαθεί να ικανοποιήσει τα θέλω του, ξαφνικά αρχίζουν όλοι και μιλάνε για τα λάθη του μεταγραφικού σχεδιασμού. Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Ένας μεταγραφικός σχεδιασμός δεν αντιπροσωπεύει το απόλυτο. Αντίθετα, πρέπει να είναι ευέλικτος. Προσαρμοστικός. Να αξιοποιεί τυχόν ευκαιρίες. Για παράδειγμα, η πώληση Βανγκέλι, η απόκτηση Βράνιες και οι φημολογούμενες προσλήψεις των Ούμπιντες και Σανκαρέ. Θα πρέπει, όμως, να ικανοποιεί και κάποιες βασικές προϋποθέσεις, όπως τον εξορθολογισμό του μπάτζετ. Ας ελπίσουμε ότι το άνοιγμα δεν είναι μεγάλο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι αυτοί που απαιτούσαν ενίσχυση, θα είναι εκείνοι που θα κράζουν περί τυχόν υπέρβασης του μπάτζετ.

Όλα αυτά που έχω γράψει προέκυψαν εκ των υστέρων. Είχα στο μυαλό μου να γράψω αυστηρώς για τακτική, αλλά με συνεπήρε ένα λαχταριστό κέικ σοκολάτας που έφτιαξα και κάποια σχόλια συνοπαδών μου που διάβασα. Εντούτοις, θα πούμε και δυο λόγια περί τακτικής προσέγγισης. Υποτίθεται ότι δουλεύαμε πάνω στο ρόμβο. Ξαφνικά το αλλάξαμε σε 4-4-2 στην ευθεία. Γιατί; Είναι φανερό ότι το εν λόγω σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει. Αδυνατούμε να διασπάσουμε κλειστές άμυνες, δεν έχουμε το απαιτούμενο υλικό και δεν λαμβάνουμε σωστή διάταξη με τον Καστίγιο να περπατά σαν την Κοκκινοσκουφίτσα, τον Φατί να θέλει κλωνοποίηση και τον Τσέζαρεκ να πρέπει να ψηλώσει είκοσι εκατοστά για να πιάνει τις μακρινές μπαλιές. Γιατί, όμως, κάνουμε μακρινές μπαλιές; Λατρεύω το 4-4-2, αλλά δεν μπορούμε να το παίξουμε. Εδώ απέτυχε ο Κούπερ, θα πετύχει ο Τσιώλης; Είχα καταλάβει, άλλωστε, ότι επιζητούμε χαμηλό παιχνίδι και κίνηση χωρίς την μπάλα. Πώς θα το πετύχουμε αυτό; Πρωτίστως, πρέπει να αποφορτιστούμε ψυχολογικά και να επιδείξουμε ποδοσφαιρικό και αγωνιστικό ρεαλισμό. Έπειτα, να προκρίνουμε την τακτική Ντούσαν. Ο μοναδικός που προσπάθησε να εφαρμόσει ένα σύστημα και κυρίως μια διάταξη σύμφωνα με το υλικό της ομάδας. Άντε να βάλω και την πρώτη θητεία του Κίκε. Με την υπογραφή Βράνιες ισχυροποιούμαστε σε υπερθετικό βαθμό. Αν μπορεί να παίξει το μισό από αυτό που έχω παρακολουθήσει ιδίοις όμμασι, τότε μαζί με τον Φατί, τον Ούμπιντες (;) και τον Νάτσο θα αποτελέσουν -για τα ελληνικά δεδομένα- μια πολύ δυνατή μεσαία γραμμή. Ο Βράνιες, μέχρι στιγμής, θεωρώ ότι είναι άκρως υποτιμημένη μεταγραφή, ίσως εσκεμμένα. Αν σας πω και πόσο φημολογείται ότι στοίχισε θα τραβάτε τα αυτιά σας. Μακάρι να έχει όρεξη και διάθεση. Όσο για τον Νάτσο ας μην ξεχνάμε ότι όταν έχει παίχτες δίπλα του παίζει απελευθερωμένος. Στο ρόμβο, επί Ντούσαν, έπαιζε με Νέμπε (γίγαντας) και Γιάχιτς, ενώ στην κορυφή βρισκόταν ο Ίβιτς. Οι κλειστοί χώροι του αρμόζουν περισσότερο, παρά τα χωράφια του 4-4-2. Επιπλέον, οι αλληλοκαλύψεις θα βελτιωθούν σε ικανοποιητικό βαθμό. Άρα, κατά την γνώμη μου, το κλειδί είναι η μεσαία γραμμή. Η καυτή πατάτα βρίσκεται στα χέρια του Τσιώλη. Πρέπει να γίνουμε προβλέψιμοι, παίζοντας απρόβλεπτα. Να προσθέσουμε νέα (τακτικά) στοιχεία όπως αιφνιδιασμό και κόντρα, ακόμα και μέσα στο Χαριλάου. Όπως βάζεις αλατοπίπερο στα φαγητά, έτσι κι εμείς πρέπει να βάλουμε λίγο κλεφτοπόλεμο. Υποθέτω ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο καλύτερα καταλαβαίνει τις απαιτήσεις και τα εμπόδια του οργανισμού που λέγεται Άρης. Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά ότι είμαι αισιόδοξος. Αρκεί να ικανοποιηθεί, πρωτίστως, ο τέταρτος παράγοντας. Η ομάδα θα βρει τον δρόμο της, αρκεί να τον βρούμε κι εμείς. Μακάρι η Αρειανάρα να αποτελέσει δαίμονα για τις αντίπαλες ομάδες. Για μένα αποτελεί δαίμονα κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο. Με αυτόν τον δαίμονα γεμίζω τις Κυριακές μου κι όχι μόνο. Η μέρα θα έρθει. Να είστε σίγουροι για αυτό. Όσο κι εγώ είμαι σίγουρος για τα φινετσάτα κέικ που φτιάχνω και τους πολιτικούς που (δεν) ψηφίζω.

Υ.Γ.1 Ο Ντέιβιντ Μόγες, προπονητής της Έβερτον, με αφορμή την εξέλιξη του Βέλλιου δηλώνει: Έχω εξηγήσει και στους οπαδούς ότι αυτά τα παιδιά πρέπει να πάρουν ευκαιρίες και είναι στο χέρι τους να τις αξιοποιήσουν. Επομένως, μερικά αποτελέσματα μπορεί να μην έρθουν όπως τα θέλουμε. Το αυτονόητο λέει γαμώ το κεφάλι μου. Το αυτονόητο. Δεν θα το αποθεώσω.

Υ.Γ.2 Είδα το Τότεναμ - Λίβεπουλ και εντυπωσιάστηκα από τους Λονδρέζους. Συμπαγής ομάδα που απλώνεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου. Τα αντίπαλα ακραία μπακ χρειάζονται αντιεμετικά. Οι Κινγκ και Καμπούλ τρομάζουν ακόμα και τους (τηλε)θεατές. Ειδικά ο πρώτος είναι ηγετική φυσιογνωμία. Κι όλα αυτά με τον Κροάτη και τον Ολλανδό να κάνουν το κέφι τους. Μέχρι κι ο Αντεμπαγιόρ παίζει απελευθερωμένος. Θαρρώ ότι η ομάδα θα βρίσκεται στην πρώτη τετράδα. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τη Λίβερπουλ. Ασύνδετο σύνολο με έναν Σουάρεζ (παιχταράς) παντελώς αποκομμένο από τους συμπαίχτες του, ακόμη κι από τον παρτενέρ του στην επίθεση. Και η άμυνα πιο αργή κι από χελώνα. Πάρ' το αλλιώς ένα πράγμα. Το πόσο ισχυρή ήταν η πίεση της Τότεναμ στην αμυντική γραμμή της Λίβερπουλ φαίνεται από τη συμμετοχή του Ρέινα στην επιθετική ''ανάπτυξη'' της ομάδας. Με γέμισε η συνεργασία, η αυτοπεποίθηση και η ομαδικότητα της Τότεναμ. Χόρτασα.

Υ.Γ.3 Τα σενάρια εμπλοκής επίδοξων αγοραστών ξεκίνησαν πιο γρήγορα από ότι φανταζόμουν. Και μάλιστα από Άραβες -ο Βγενό μόνο ως παπατζής λογίζεται. Η κατάσταση στον Παναθηναϊκό είναι πιο δύσκολη από ό,τι φανταζόμουν. Ας μην προτρέχουμε. Μπορεί το παραμύθι να έχει δράκο. Άκυρο. Έχει δράκο: τον Τσάκα.

Υ.Γ.4 Η παρέα του Chris Boltendahl κυκλοφορεί το 1995 το ''Heart of Darkness''. Τα λόγια περιττεύουν.

Κάγκελα και μύθοι

Υ.Γ.1 Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους. Κάτω το σύστημα.

Υ.Γ.2 Μεγάλη μορφή ο Μάκης. Λίγο πριν του περάσουν τα βραχόλια τους είπε την απίστευτη ατάκα: «Παιδιά το περίμενα ότι θα με βρίσκατε. Όλα τελείωσαν, παραδίνομαι», ενώ στη συνέχεια τους κούφανε λέγοντας: «Μισό λεπτό να πάρω τη θήκη με τα πούρα μου».

Υ.Γ.3 Τον βαραίνουν πλείστες κατηγορίες. Σε διαχρονικό επίπεδο. Συκοφαντική δυσφήμιση, πλαστογραφίες, υπεξαίρεση και ξέπλυμα χρήματος. Μολαταύτα, δεν έχει μπει ούτε μια μέρα φυλακή. Για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι ένας μαγικός νόμος περί αποσυμφόρησης των φυλακών. Ο δεύτερος είναι ένα μαγικό χαρτί που τον απαλλάσσει για λόγους υγείας. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει και τρίτος λόγος: η φημολογούμενη ασυλία που τον συνοδεύει για αδιευκρίνιστους λόγους. Με αφορμή τη σύλληψή του, λοιπόν, ας αναφέρουμε δυο μύθους. Ο πρώτος υποδηλώνει ότι ο Μάκαρος λύνει μόνος του τις διαφορές. Όταν γράφω μόνος του, εννοώ μόνος του. Ολομόναχος. Η συνοδεία των μπράβων είναι για μόστρα. Έχω ακούσει πλείστες ιστορίες για το πως ο Αγαπούλας ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του. Επαναλαμβάνω μόνος του. Χωρίς εξωτερική βοήθεια. Χωρίς πρόσθετα εργαλεία. Έχει ύψος, σχεδόν, δυο μέτρα και βάρος 130 κιλά. Νομίζω ότι με αυτά τα εφόδια βγαίνει η δουλειά. Ο δεύτερος μύθος έχει να κάνει με δωρεές σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Κι από ότι ακούγεται δεν συμβαίνει για λόγους ξεπλύματος. Λέγεται ότι δαπανά πολύ μεγάλα ποσά για αγαθούς σκοπούς, αλλά ουδείς το δηλώνει για να μην χαλάσει το προφίλ του ''κακού'' που με τόσο κόπο έχει κατασκευαστεί για εκείνον. Όπως γνωρίζουμε, οι μύθοι πάντα διακατέχονται από μεγάλες δόσεις αλήθειας. Εν προκειμένω, θεωρώ ότι πράγματι αποτελούν αλήθειες. Κυκλοφορεί, επιπλέον, ένας μύθος. Να συνεχίσω; Ας συνεχίσω. Αναφέρεται στο σύστημα που τον κυνηγά. Σύμφωνα με τον Κυριάκο Θωμαΐδη, ο Μάκαρος γνωρίζει αρκετά πράγματα για πρόσωπα και καταστάσεις. Μένει να δούμε αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο. Διότι, αν ισχύει, τότε θα έχουμε ένα άκρως ενδιαφέρον πρωτάθλημα. Στην Ε.Π.Ο.land δεν πλήττεις ποτέ. Στην Ελλάδα δεν πλήτεις ποτέ. Με τον Μάκη δεν πλήττεις ποτέ.

Υ.Γ.4 Η μεταγραφή Βράνιες πρέπει να είναι η πιο συμφέρουσα μεταγραφή που έχει κλείσει ελληνική ομάδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η ρήση ''value for money'' βρίσκει άριστη εφαρμογή. Επιπρόσθετα, τα ρεπορτάζ αναφέρουν πως οι Ούμπιντες και Σανκαρέ είναι κλεισμένοι. Ο Οικονόμου της Καβάλας, όμως, δεν είναι. Μήπως να τον πάρουμε για τη θέση του Μίτσελ;

Υ.Γ.5 Η Καβάλα κι ο Βόλος στη Δ' Εθνική. Πανικός. Τρέξτε να προλάβετε. Και ποιες ομάδες θα πάρουν τις θέσεις τους;

Υ.Γ.6 Περί Βγενόπουλου: «Μαθημένος τόσα χρόνια στο φερ-πλέι του επιχειρηματικού κόσμου, δεν μπορεί να αντέξει άλλο την ψευτιά και την υποκρισία του ποδοσφαίρου». Από τον Κώστα Καίσαρη.

Υ.Γ.7 Η Εθνική έκανε το χρέος της. Το ζητούμενο δεν ήταν η αγωνιστική υπέρβαση -αυτό είναι το ελάχιστο. Το στοίχημα του Ζούρου και η πραγματική υπέρβαση έγκειται στο να σφυρηλατήσουμε μια νέα αγωνιστική ταυτότητα που θα έχει διάρκεια και συνέπεια. Για να γίνει αυτό, δεν πρέπει να ξαναπατήσουν στην Εθνική άνθρωποι αμφιβόλου ποιότητας και ηθικής. Οι Διαμαντίδης, Σχορτσιανίτης, Μαυροκεφαλίδης, Μπορούσης και σία να πάνε στο καλό και στον αγύριστο. Ακούς Ζούρο; Ακούς Βασιλακόπουλε; Ακούτε δημοσιογράφοι; Ακούτε φίλαθλοι;

Υ.Γ.8 Τα σέβη μου στον πατριάρχη. Η κληρονομιά που άφησε αναπληρώνει το κενό του.

Υ.Γ.9 Βράδυ Παρασκευής. Γήπεδο 8x8. Ο Κάνθαρος αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Κεντρικό χαφ. Πώς είναι ο Τόχα; Καμία σχέση. Παλαιότερα με έλεγαν Τομάζι. Ο παλιός παίχτης της Ρόμα, αν θυμάστε. Κάποια στιγμή ζητάω μπάλα στον άξονα, όντας λίγο έξω από τη μεγάλη περιοχή. Μου τη δίνουν. Ψάχνω για ελεύθερο συμπαίχτη. Δεν υπάρχει. Ψάχνω για συμπαίχτη να κάνει κίνηση. Δεν υπάρχει. Ψάχνω για μια κάθετη, για μια διαγώνια, για ένα σουτ. Όλα κλεισμένα και επτασφράγιστα σαν τη λαλιά του Καραμανλή. Αποφασίζω να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Βάζουμε μπρος τη μηχανή και φύγαμε για σλάλομ εντός ελάχιστων τετραγωνικών. Περνάω έναν, περνάω δεύτερο, περνάω, τρίτον και ελάχιστα έξω από τη μεγάλη περιοχή προσπαθώ να περάσω τον τέταρτο. Ωστόσο, αμέλησα μια σημαντική παράμετρο. Ο τέταρτος αντίπαλος ήταν κλώνος του Κολιτσιδάκη. Μεταξύ μας και οι προηγούμενοι ήταν κλώνοι αντίστοιχων παιχτών, όμως, σε μερικό επίπεδο. Αυτός εδώ ήταν ο απόλυτος κλώνος. Ως εκ τούτου, σε τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνει το σύνηθες. Η μπάλα πέρασε, ο παίχτης όχι. Ο αντίπαλος μετέτρεψε την γάμπα μου σε τόπι και την σούταρε. Δυνατά. Με μίσος. Με μένος. Σαν να μου έλεγε: «Όταν πας να περάσεις ολομόναχος όλη την  άμυνά μου, αυτά παθαίνεις». Τουλάχιστον, χτύπησε κι αυτός. Ηθική ικανοποίηση.

Υ.Γ.10 Σας παρουσιάζω τους Manowar από τη νέα και παλιά εποχή. Αφιερωμένα στην Αστροφεγγιά.