Ζητείται λογική και ήθος

Έχω ακούσει τρεις φήμες. Η πρώτη υποδηλώνει ότι το οικονομικό πρόβλημα της ομάδα είναι σοβαρότερο από ό,τι ακούγεται. Δεν αποτελώ μέρος της διοίκησης του Άρη κι ως εκ τούτου δεν έχω ιδέα αν η παραπάνω πρόταση έχει δόση αλήθειας. Δεν αποκλείω τίποτε. Η δεύτερη φήμη λέει ότι οι παίχτες γράφουν τον Τσιώλη στα παλαιά τους υποδήματα, λόγω της φήμης νούμερο ένα. Δεν βρίσκομαι στις προπονήσεις κι επομένως αδυνατώ να προβώ σε οποιαδήποτε δήλωση, πρόγνωση ή πρόβλεψη, ωστόσο αρνούμαι να δεχτώ ότι ένας ποδοσφαιριστής παρουσιάζεται αδιάφορος. Η τρίτη φήμη αφήνει να εννοηθεί ότι ο Τσιώλης παίζει το κεφάλι του στο ματς με τον Π.Α.Ο.Κ. Εδώ μπορώ να σας χαρίσω απλόχερα την δική μου διάσταση των πραγμάτων. Το έχω πει πολλάκις και θα το ξαναπώ. Πρόεδρε, βγες και πες ότι ο Τσιώλης την τρέχουσα σεζόν θα μείνει πάση θυσία. Δεν αρκεί η αόριστη στήριξη. Βγες και πες το. Γιατί να βγεις να το δηλώσεις; Για να πάψουν όλοι αυτοί οι κακεντρεχείς που περιμένουν να μην κερδίσει ο Άρης για να βγάλουν χολή και να το παίξουν προπονητές εξέδρας/ραδιοφώνου/πληκτρολογίου. Επιπλέον, από τη στιγμή που το δηλώσεις θα είσαι επικοινωνιακά δέσμιος και πίστεψε με αυτό θα κάνει καλό σε ολόκληρο το σύστημα του Άρη. Έχουμε αλλάξει 1914 προπονητές. Κρατήστε έναν άνθρωπο, δώστε του τα απαραίτητα εφόδια και αφήστε τον να δουλέψει.

Μην μου βαφτίζετε την μίρλα και την μιζέρια ως καλοπροαίρετη κριτική, διότι δεν είναι. Η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή, λεπτότερη από όσο θέλουμε να πιστεύουμε, κι εμείς την ξεπερνάμε πολύ συχνά, άλλοτε ηθελημένα κι άλλοτε κατα λάθος. Οι Σουπεράδες, για παράδειγμα, την ξεπερνάνε εσκεμμένα. Το έχουν κάνει στο παρελθόν, το έκαναν και χθες. Απαράδεκτοι. Δεν μπορείς να κρατήσεις σε εγρήγορση μια ομάδα όταν συμπεριφέρεσαι έτσι. Απλά την σπρώχνεις στο γκρεμό. Όπως είπε ένας (νηφάλιος) Αρειανός: «Οι αντιδράσεις του κόσμου θα στραφούν προς το πρόσωπο του προπονητή και θα έχουμε για άλλη μια φορά επανάληψη του ίδιου έργου που βλέπουμε εδώ και χρόνια. Δυστυχώς, στην Ελλάδα κρίνουμε από τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα». Ο Κάνθαρος σημειώνει τη λέξη ''βραχυπρόθεσμα'' και εξηγεί. Έχουμε δώσει τέσσερις αγώνες. Τέσσερις αγώνες. Το καταλαβαίνετε; Σκεφτείτε το λίγο. Από ένα σύνολο τριάντα αγωνιστικών, έχουμε δώσει μόλις τέσσερα ματς. Έχουμε ακόμα 26 ματς. Όχι ένα και δυο, αλλά 26 ματς. Μπορείτε να το εμπεδώσετε; Και επιτέλους σταματήστε να κρίνετε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με βάση το αποτέλεσμα κι όχι την εμφάνιση. Η διάθεση δεν παίζει ρόλο; Τα κίνητρα; Μόνο το αποτέλεσμα έχει σημασία; Και το θέλετε με κάθε κόστος; Δεν ήξερα ότι είστε θιασώτες του μακιαβελισμού. Τους ανθρώπους τους κρίνετε βάσει αποτελέσματος; Δεν μιλάω μόνο για τους αγνώστους. Τους ανθρώπους που αγαπάτε τους κρίνετε με μοναδικό κριτήριο το αποτέλεσμα; Τους φίλους σας, την γκόμενά σας, την οικογένειά σας. Πώς τους κρίνετε όλους αυτούς; Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που παρουσιάζουν; Έστω κι αν τα κίνητρά τους ενδέχεται να είναι αξιοπερίεργα; Τους αγαπάτε, δεν τους αγαπάτε; Τους θέλετε μέσα στη ζωή σας; Ναι ή όχι; Την ίδια σας την ζωή πώς την κρίνετε; Από το αποτέλεσμα; Αν λειτουργείτε έτσι, τότε λυπάμαι πραγματικά, αλλά ουδείς θα σας θέλει για φίλο/η, γκόμενο/α και συγγενή. Μόνο η μάνα σας θα σας αγαπάει κι αυτή λόγω βιολογικής υποχρέωσης. Στις πάσης φύσεως σχέσεις σας είστε πάντα αποτελεσματικοί; Έστω κι αν σας δίνουν μηδενική πίστωση χρόνου; Δεν νομίζω. Έστω κι αν πρέπει να εργαστείτε μέσα σε ένα πλαίσιο συνεχούς αμφιβολίας και μηδενισμού; Δεν νομίζω. Εν τέλει, πώς θέλετε να σας κρίνουν; Όπως ''κρίνετε'' εσείς τον Άρη; Επομένως, γιατί τον ''κρίνετε'' καθ' αυτόν τον τρόπο; Τον αγαπάτε ή δεν τον αγαπάτε; Τον θέλετε ή δεν τον θέλετε μέσα στη ζωή σας; Για σκεφτείτε κι αυτό: ο Άρης σας θέλει; Κάντε ένα εσωτερικό meeting με τον εαυτό σας και αποφασίστε τους πόθους σας. Ανακαλύψτε τα κίνητρά σας. Να σας πω τι θέλω εγώ; Να μείνετε έξω από το δωμάτιο.

Όλα αυτά που έγραψα και γράφω είναι αυθόρμητα και παρορμητικά. Δικαίως κάποιος μπορεί να μου πει ότι ασχολούμαι με ζητήματα ήσσονος σημασίας. Εδώ τα σκουπίδια έχουν μπει στα σπίτια μας, ο Τζέφρυ κάνει τζόκινγκ, ο Μπένι γλείφεται κι ο Πάγκαλος ξερογλείφεται. Κι εγώ ασχολούμαι με τα του Άρη. Μπορεί να σας φαίνεται απίστευτο και υπερβολικό, αλλά η οπαδική και γενικότερα η αθλητική κουλτούρα των Ελλήνων είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Το βλέπουμε από τη συμπεριφορά των φιλάθλων απέναντι στην Εθνική. Από τις αντιπαλότητες του στυλ: «Ποιος είναι το αφεντικό της πόλης;». Θέλει και ερώτημα; Η μιζέρια! Φαίνεται από τα ραντεβού που κλείνουν οι οπαδοί για να παίξουν ξύλο μεταξύ τους. Ρε την παλεύετε; Είστε λακαμάδες; Κλείστε ραντεβού με γκόμενα! Από την προκλητική υπεράσπιση των Ολυμπιακών υπέρ του γυμνού βασιλιά. Από τους χειρισμούς του κράτους (ποιου;) στα αθλητικά θέματα: στημένα, παράνομο στοίχημα, χρέη, ηθικές αυτουργίες και λοιπά. Το βλέπεις από όλους αυτούς που κράζουν -εκ του ασφαλούς- τον Τσιώλη κι όμως αν τους έβαζες στον πάγκο της ομάδας θα έψαχναν τσίγκινο σωβρακάκι για να γλιτώσουν από την μανιώδη οργή των οπαδών. Όλες αυτές οι καταστάσεις προεκτείνονται εκτός αθλητικής ενασχόλησης. Το βλέπεις στο μετρό, όπου κάποιος υπάνθρωπος θεωρεί ''μαγκιά'' να καπνίζει μέσα στην αποβάθρα και στον συρμό. Το παρατηρείς στο δρόμο, όταν κάποιος κάγκουρας, με την απλώστρα ή τον θερμοσίφωνα στο πίσω μέρος του αμαξιού, αποφασίζει να κάνει πατηλίκια έξω από πολυσύχναστα μέρη, έτσι για μόστρα ρε παιδί μου. Το βλέπεις από όλους αυτούς που φοβούνται να υποστούν αυτοκριτική λες και πρόκειται για κολονοσκόπηση. Που φοβούνται να πουν συγνώμη λες και θα τους θεωρήσεις αδύναμους. Η κοινωνία δεν είναι κάτι ξένο. Δεν είναι κάτι απόμακρο. Εμείς την αποτελούμε. Επομένως, η κοινωνία πάει στραβά, διότι πάμε εμείς στραβά. Επίσης, η ιστορία δεν πηγαίνει μόνη της. Πάει όπου την πάμε εμείς. Πού θα πάει η ιστορία με την επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα; Από εμάς εξαρτάται. Πού θα πάει η ιστορία με τον Τσιώλη; Πάλι από εμάς εξαρτάται. Ας συνετιστούμε, όσο είναι καιρός, σε παν επίπεδο. Πάρτε το χαμπάρι ότι έχουμε χρεοκοπήσει κοινωνικά και ηθικά. Και σε αντίθεση με τη περίπτωση της οικονομίας, δεν υπάρχουν τράπεζες που δανείζουν λογική και ήθος. Όπως δεν υπάρχει ομάδα που να μπορεί να ορθοποδήσει, όταν αλλάζει τους προπονητές σαν ιδρωμένες κάλτσες.

Να πω και δυο λόγια για το ματς. Ήμαστε βελτιωμένοι. Έπεσε πολύ τρέξιμο, βγαίναμε πρώτοι στην μπάλα, κερδίσαμε σχεδόν όλες τις μονομαχίες και κάναμε πολλά κλεψίματα. Μέχρι κι ο Μίτσελ έπαιξε καλά. Πολύ καλά. Πάρα πολύ καλά. Έκοψε πλειστάκις τους αντιπάλους του, είχε γρήγορες επιστροφές και προσπάθησε να βοηθήσει στην επίθεση. Συν τοις άλλοις, η ομάδα είχε πολύ καλές αλληλοκαλύψεις. Ο Μίτσελ δεν τις χρειάστηκε λόγω πάρα πολύ καλής ατομικής απόδοσης, ενώ ο Τόχα κι ο Καστίγιο έλειπαν. Αμφότεροι δεν μαρκάρουν αποτελεσματικά και κουράζουν υπερβολικά την ανάπτυξη. Όμως, είχαμε και ενισχυμένο κέντρο. Δεν υπήρχε μόνο ένας Φατί (χθες δεν είχε καλή παρουσία) να τρέχει για όλους. Χθες έτρεξε όλη η ομάδα. Για παράδειγμα, ο  Καζναφέρης που δείχνει να αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Ο Πρίττας που έπαιξε αθόρυβα και ουσιαστικά. Ο Καπετάνος που όταν πρόκειται για τελείωμα φάσης δείχνει αγχωμένος, αλλά έκανε άπειρα χιλιόμετρα και έπαιζε με πάθος -το έβλεπες στο βλέμμα του. Τα δυο αφρικανικά κτήνη που τρόμαζαν μέχρι και τις σταγόνες της βροχής. Ο Βελλίδης που δείχνει για μια ακόμη φορά ότι την κατέχει την θέση. Το πως παίρνει τα βήματα σε κάθε φάση είναι δείγμα ταλέντου και δουλειάς. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι θέλει χρόνο για να σηκώσει το ψυχολογικό φορτίο του βασικού. Τώρα παίζει απελευθερωμένος. Παρόλα αυτά δεν κερδίσαμε. Ε, και; Έχουμε 26 ολόκληρα ματς για να καλύψουμε τα βαθμολογικά κενά. Έτσι δεν είναι; Και θα τα καλύψουμε. Παραδοσιακά ο Άρης είναι ομάδα του δεύτερου γύρου. Τι θέλατε δηλαδή; Να πετούσε φωτιές στα πρώτα ματς της σεζόν; Τότε είναι σίγουρο ότι κάτι πήγαινε λάθος. Ο προπονητής θα δώσει φόρμα στην ομάδα. Η ψυχολογία της, όμως, εξαρτάται κι από τη δική μας απόδοση. Είμαι σίγουρος ότι αν έδιωχνε την μπάλα κάποιο από τα τρία σέντερ μπακ στο γκολ του Μπούντιμιρ, τώρα θα διάβαζα και θα άκουγα διαφορετικά πράγματα. Γιατί γαμώ το φελέκι μου;  Τι θα άλλαζε ως προς την εμφάνιση; Δηλαδή, τώρα που ο Μπούντιμιρ ισοφάρισε ο Κουτσιανικούλης έπαιξε καλά; Ο Βίσιο ήταν καλός σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού; Οι Ρομάνο και Λεάλ μας έκαναν γιο γιο και δεν το κατάλαβα; Η κατοχή των γηπεδούχων ήταν ουσιώδης και καρποφόρα; Όχι, όχι, όχι και όχι. Ας εξετάσουμε και την άλλη πλευρά του λόφου. Αν κερδίζαμε θα λέγαμε ότι είχαμε καλή κυκλοφορία; Μα και τώρα δεν είχαμε. Θα λέγαμε ότι ο Μίτσελ έπαιξε καλά; Αφού και τώρα έπαιξε θαυμάσια και μακάρι να συνεχίσει έτσι. Θα λέγαμε ότι δεν οπισθοχωρήσαμε; Ήταν ηλίου φαεινότερο ότι προσέχαμε τον κώλο μας. Θα λέγαμε ότι ο Εργοτέλης δεν είχε φάσεις; Πόσες φάσεις έκανε και δεν το ξέρω; Θα λέγαμε ότι ο Γιάκομπ κρατούσε τους παίχτες του αντιπάλου πίσω κι ότι έσπαγε την μπάλα; Ποιους παίχτες και ποια μπάλα; Ο Γιάκομπ παραμένει απομονωμένη νταλίκα, είτε χάσεις είτε κερδίσεις. Θα λέγαμε ότι ο Τσιώλης ανακάτεψε την τράπουλα; Ποια τράπουλα ρε παιδιά; Χάσαμε την νίκη στο 93' λεπτό. Λες και είμαστε η πρώτη ομάδα σε παγκόσμια κλίμακα που δέχεται γκολ στις καθυστερήσεις. Επειδή σας κούρασα και κουράστηκα, η ομάδα παρουσιάστηκε βελτιωμένη σε συγκεκριμένους τομείς και θα ρολάρει. Εξακολουθώ να έχω πίστη στην ομάδα. Δεν απελπίζομαι να υποστηρίζω τον Άρη. Δηλώνω αμετανόητος. Όσο χολή βγάζετε, τόσο πάθος θα εξάγω από μέσα μου. Βγάλτε πίστη και μεταδώστε την αύρα στην ομάδα. Τέλος.

Και πάμε στο Ξάνθη - Παναθηναϊκός. Είδα την εντεκάδα των γηπεδούχων και απόρησα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Ουζουνίδης επιμένει στον στατικό Καζάκη και κρατάει στον πάγκο τον Σουάνη. Ένας Σουάνης που μπορεί να μη μου είναι συμπαθής, αλλά αναγνωρίζω ότι μοχθεί μέσα στο χόρτο και δημιουργεί αναμπουμπούλες στον αντίπαλο. Από την άλλη, ο Π.Α.Ο. με Βιτόλο και Σιμάο, έδειχνε ανασταλτικά ισχυρός, έστω κι αν ο Κλέιτον έπαιζε -τουλάχιστον στα χαρτιά- ως επιθετικός. Φευ! Στα πρώτα είκοσι λεπτά η ομάδα του Φερέιρα μου φαινόταν άχρωμη και άγευστη. Ο Μπέρτος έκλεινε τον Κουίνσι και τον εγκλώβιζε σε λίγα τετραγωνικά. Ο Βασιλακάκης προσπαθούσε να κοντρολάρει τη μεσαία γραμμή και να υπολογίσει τα μποφόρ του αέρα. Ο Μαρσελίνιο έδειξε ότι δεν είναι καλός μόνο στο έναν εναντίον ενός, αλλά και στο ένας εναντίον δύο. Αίφνης, όμως, τα πάντα άλλαξαν από το πέναλτι που κέρδισε και εκτέλεσε ο Λέτο. Ο Αργεντινός με την φυγή του Σισέ έχει απελευθερωθεί, πρωτίστως με δική του πρωτοβουλία και κατόπιν έχοντας την άδεια του Φερέιρα. Αποκλίνει από τον αριστερό ασβέστη, συγκλίνει πολλάκις προς τον άξονα, πατάει συχνά περιοχή και ανοίγει διαδρόμους, έστω και άθελά του. Κάπως έτσι, άλλωστε, έλαβε την όμορφη πάσα από τον Ζέκα και κέρδισε το πέναλτι. Ωστόσο, ο παίχτης έχει σαφές πρόβλημα με την πάσα. Όχι μόνο πασάρει σπάνια, αλλά όταν αυτό συμβεί, ειδικά όταν πιέζεται, φαίνεται σαν να το κάνει με κλειστά μάτια. Αλλού ο συμπαίχτης, αλλού η μπάλα. Το θέμα είναι ότι μετά το πρώτο γκολ η Ξάνθη βραχυκύκλωσε. Σοκαρίστηκε. Πανικοβλήθηκε. Η μεσαία γραμμή εξαφανίστηκε. Δεν είναι ότι δεν μπορούσε να αντιδράσει, αλλά πιθανολογώ ότι δεν ήξερε τον τρόπο. Υποθέτω ότι ο Ουζουνίδης δεν είχε φανταστεί τέτοια εξέλιξη και του καταλογίζω ευθύνες σε αυτό. Και μέχρι να ξαναμπεί το μυαλό στο κεφάλι και στα πόδια των παιχτών της Ξάνθης μπήκε το δεύτερο γκολ. Η ακριτική ομάδα (κλισέ) πείσμωσε, ενώ ο Βιτόλο απέδειξε ότι το ποδοσφαιρικό του μυαλό έτρεχε με ταχύτητα επιταφίου. Δεν αναφέρομαι μόνο στην κόκκινη κάρτα, αλλά στην εν γένει παρουσία του. Τουλάχιστον, ο Σπυρόπουλος έπαιζε αξιοπρεπώς. Ίσως, διότι, ο Ουζουνίδης δεν έδωσε βάρος στην πλευρά του.

Στο δεύτερο μέρος ο Ουζουνίδης έβαλε τον Σουάνη στη θέση του αφανή Ντίκα. Έχοντας αριθμητική υπεροχή, άφησε τον Καζάκη να γεμίζει το χώρο και έδωσε ρητές εντολές στον Σουάνη να αναλάβει δράση. Ο Βασιλακάκης με τον Ντάνι ανέβασαν τις γραμμές ψηλά και τα ακραία μπακ, κυρίως ο Μπέρτος, πήραν πολλά μέτρα. Όλα αυτά συνέβησαν ακριβώς για δέκα λεπτά. Ο Κουίνσι πέτυχε το τρίτο τεμάχιο και κάπου εκεί μπήκε ταφόπλακα στις ελπίδες της Ξάνθης. Αυτός ο Πολωνός που παριστάνει το σέντερ μπακ στην άμυνα της Ξάνθης είχε πολλά προβλήματα με την ταχύτητα του Κουίνσι. Ο παίχτης βάζει κάτω το κεφάλι και τρέχει σαν να κυνηγά το λεωφορείο. Δεν υπολογίζει παίχτες, συμπαίχτες, και διαστάσεις γηπέδου. Σαν να τρέχει κατοστάρι. Τέλος πάντων. Η απάντηση του Ουζουνίδη λεγόταν Βλαχοδήμος. Από τα πόδια του ξεκίνησε το όμορφο τέρμα που πέτυχε ο Εντιμάρ. Είναι καλός παίχτης ο μικρός. Ταχύς, ντριμπλαδόρος, μπουκαδόρος. Έχει μέλλον. Και στο καπάκι ο συγκεκριμένος παίχτης πετάει τορπίλη και κάνει το 2-3. Φαπ στον Κάνθαρο που έλεγε για ταφόπλακες. Φαπ στον Κάνθαρο που νόμιζε ότι το μόνο πράγμα που θα είχε ένταση στο δεύτερο ημίχρονο θα ήταν ο αέρας. Ο Φερέιρα με μια κίνηση τακτικής οξυδέρκειας ή ακλόνητου πανικού πέταξε μέσα τον Καντέ,  παρέταξε τρεις στόπερ και έδωσε βάθος στην άμυνα. Τουλάχιστον, αυτό εισέπραξα. Εν κατακλείδι, δηλώνω ότι υποτίμησα την δυναμική που μπορούν να δώσουν οι αλλαγές. Έκανα λάθος. Οι Βλαχοδήμος και Σουάνης κόντεψαν να αλλάξουν άρδην το σκηνικό. Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός, ένεκα διακύμανσης σκορ, υποτίμησε τους γηπεδούχους. Αναμενόμενο, αλλά όχι λογικό. Είναι καλή ομάδα η Ξάνθη. Όπως ο Π.Α.Ο. δείχνει συσπειρωμένος. Η ενασχόληση των πάντων με τους υποψήφιους αγοραστές της Π.Α.Ε. έχει αποφορτίσει πλήρως την ομάδα, η οποία έχει αφοσιωθεί στο αγωνιστικό. Και ναι, ο Μίνος είναι μορφή. Το ίδιο κι ο Τσάκας. Υπέροχη η συνέντευξη που έλαβε μέρος στο ημιχρόνιο. Δηλώνω αμετανόητος θαυμαστής και των δυο.

Υ.Γ.1 Για το Α.Ε.Κ. - Ολυμπιακός δεν θα μιλήσω με λόγια. Οι Κινέζοι ισχυρίζονται ότι μια εικόνα αξίζει 1000 λέξεις. Ιδού.

Υ.Γ.2 Ο Κούπερ, προπονητής της Σανταντέρ, έφαγε τριάρα στην κεφάλα. Το απίστευτο βρίσκεται στην κατοχή μπάλας εκ μέρους των γηπεδούχων, η οποία στο 60' λεπτό έφτασε στο 85% (!!!). Μαντέψτε ποιοι ήταν οι γηπεδούχοι.

Υ.Γ.3 Πρόκειται για βασική επιρροή, μεταξύ άλλων, των Metallica και των Megadeth. Αποτελούν πρωτοπόρο μέλος του N.W.O.B.H.M. Δεν είχαν, όμως, την απαιτούμενη διάρκεια, παρά το εκρηκτικό ξεκίνημά τους. Λέγονται Diamond Head και γουστάρω να τους ακούω.

Οι Ινδιάνοι κι ο Τίγρης που δουλεύει

Θα ξεκινήσω από το εξωαγωνιστικό κομμάτι. Η πρόσφατη εξωστρέφεια του Δαμιανίδη έλυσε κάποιες παρεξηγήσεις, αλλά μου προξένησε έναν προβληματισμό. Γιατί δεν μιλούσε νωρίτερα; Γιατί η εφορία πληρώθηκε τώρα; Η τρύπα υπάρχει εδώ και πολύ καιρό. Γιατί να περιμένουμε να βρεθούμε σε μειονεκτική θέση για να κινηθούμε πιο μεθοδικά; Για να είμαστε πιο εύστοχοι στις κινήσεις και τις προβλέψεις μας; Τέλος πάντων. Ο Δαμιανίδης μίλησε, ο Τζεβελέκης πλήρωσε, η ΣΑΡΙΣΑ προσπαθεί κι ο Αλεξανδρής δουλεύει.

Νταξ, είναι δουλευταράς, το ξέρουμε. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να δηλώνει συνεχώς. Κάθε μέρα είναι και διαφορετική. Ξυπνάς το πρωί και βλέπεις νέα μέτρα από τον Μπένι. Έτσι και στον Άρη, βλέπεις νέες δηλώσεις από τον Αλεξανδρή. Σου ζητάνε να δώσεις συνέντευξη; Κάνε ότι πρέπει να κάνει κι ο Τσιώλης. Πες ευχαριστώ, δεν θα πάρω και τέλος. Ουδεμία δήλωση. Ο Κάνθαρος, πάντως, εμπνεύστηκε από την παρακάτω δήλωση και τον τιμώ για αυτό: «Όποιος δεν μπει μέσα στο γήπεδο σαν Ινδιάνος δεν έχει θέση σε αυτή την ομάδα».

Και πάμε στο ρόστερ. Αποκτήσαμε νιάτα. Μακάρι να είναι και ποιοτικά. Οι κινήσεις, πάντως, με (ψιλο)μπέρδεψαν. Από ό,τι κατάλαβα το Ελληνοαμερικανάκι είναι δυάρι κι όχι άσσος. Τα νέα παιδιά (Βεζένκοφ, Μποχωρίδης, Βασιλειάδης) θα παίξουν μπάσκετ στο παρκέ ή θα παίζουν πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί στον πάγκο; Έφυγε κι ο Λίνος που φέτος θα έπαιζε σίγουρα. Ο Κιρούς είναι το μοναδικό τριάρι που έχουμε και άκουσα ότι θέλουμε να τον δώσουμε δανεικό. Για να παίζει μετά ο φούφουτος; Όχι τίποτα άλλο, αλλά ο Κάνθαρος, όντας κλώνος του Κουντέλιν, αδυνατεί να καλύψει τη θέση του small forward. Έχω γρήγορα πόδια, όχι γρήγορο μυαλό, αλλά θα μιλήσουμε παρακάτω επ΄αυτού. Ως εκ τούτου, ακούγονται τα ονόματα των Τσαλδάρη και Χατζηβρέττα. Καλοδεχούμενοι, αλλά τι σόι τριάρι ψάχνουμε; Ψηλό ή κοντό; Το σίγουρο είναι ότι το ρόστερ δεν διακατέχεται από αγωνιστική ισορροπία. Εκτός από την θέση τρία, θέλουμε και σέντερ. Τώρα που ξαναδιαβάζω τι έχω γράψει, μου φαίνεται ότι έγινα κι εγώ Πρόεδρος. Όπως και να έχει, θα δούμε, προϊόντος χρόνου, τι ψάρια θα πιάσουν οι Ινδιάνοι και ο Τίγρης που δουλεύει. Μέχρι τότε, ας εξετάσουμε κάποια σενάρια.

Οι παίχτες μας (υποθέτω ότι) έχουν ορμητικότητα και ταχύτητα (στα πόδια), πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να τρέχουμε στον αιφνιδιασμό. Για να τρέξεις, όμως, στον αιφνιδιασμό πρέπει να παίρνεις ριμπάουντ. Για να πάρεις ριμπάουντ πρέπει να κάνεις μπλοκ άουτ. Για να κάνεις μπλοκ άουτ πρέπει να αστοχήσει ο αντίπαλος σε σουτ. Για να αστοχήσει ο αντίπαλος σε σουτ πρέπει να τον πιέσεις. Για να τον πιέσεις πρέπει να μην χαθείς στις περιστροφές, στα σκριν, στα σπλιτ άουτ και να έχεις πάντα το νου σου στην μπάλα, είτε μέσω οπτικής επαφής είτε μέσω αντίληψης. Πώς αλλιώς θα αντιδράσεις σε κατάσταση πετυχημένης άμυνας αν δεν έχεις ιδέα που είναι η μπάλα; Η οπτική επαφή προκύπτει από τα γρήγορα πόδια και την προπόνηση. Η αντίληψη προκύπτει από το γρήγορο μυαλό και είναι έμφυτη.  Έχουμε πει κατά κόρον ότι η άμυνα είναι θέμα ενέργειας, διάθεσης, πάθους και όρεξης. Άμυνα, όμως, δεν παίζουμε μόνο εμείς, αλλά κι ο αντίπαλος. Πώς θα αντιδρούμε υπό καθεστώς ζώνης; Σύνθετης ζώνης; Οργανωμένης άμυνας; Υποθέτω ότι στο μαν του μαν θα αντιδρούμε καλύτερα, αλλά ποιος προπονητής θα είναι τόσο αφελής να παίζει προσωπική άμυνα; Ας ελπίσουμε ότι θα υλοποιήσουμε, όσο δυνατόν καλύτερα και πληρέστερα, τα λόγια του Φαίδωνα Ματθαίου: «Η άμυνα είναι η αρχή της επίθεσης και η επίθεση είναι η αρχή της επόμενης άμυνας».

Αυτό που γεύομαι είναι ότι θα έχουμε πολλά σκαμπανεβάσματα με τα downs να είναι περισσότερα από τα ups. Εντούτοις, όσο περνάει ο καιρός θα βρίσκουμε μια -σταθερή ελπίζω- σταθερότητα. Το πραγματικό στοίχημα είναι να σφυρηλατήσουμε μια νέα μπασκετική ταυτότητα. Παράλληλα, να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του κόσμου. Να φανερώσουμε όραμα. Θέλω να δω στα γραφεία, στις κερκίδες, στο παρκέ και στον πάγκο ενέργεια. Θέλω να δω πάθος. Προσπάθεια. Θέλω να δω ένα Παλέ γεμάτο Ινδιάνους, εντός και εκτός παρκέ. Δεν θα κάνω λόγο περί κατάληψης συγκεκριμένης θέσης. Δεν ξέρω, άλλωστε, το βαθμό αγωνιστικής ετοιμότητας και ποιότητας των ανταγωνιστών μου. Ούτε θα πω ότι πάμε να κατακτήσουμε την Ευρώπη. Θα το ήθελα πάρα πολύ, αλλά δεν μπορούμε. Ωστόσο, είμαι αισιόδοξος για καλό μπάσκετ. Μακάρι να υπάρχει πλάνο και αλήθειες. Τουλάχιστον, έχουμε Ινδιάνους.

Υ.Γ.1 Τα συνθήματα που τραγουδούσαν ορισμένα ''διεθνή'' παιδάκια στην επιστροφή της αποστολής από την Γεωργία είναι επιεικώς απαράδεκτα. Μετά μας φταίνε οι σύνδεσμοι, οι δημοσιογράφοι και οι παράγοντες. Κάποιοι οφείλουν μια ειλικρινή συγνώμη. Και δεν αναφέρομαι στον Κυριάκο Παπαδόπουλο που ήδη έδειξε μετάνοια.

Υ.Γ.2 Ομολογώ ότι τον Σαράφο δεν τον γνώριζα. Συγκινήθηκα, όμως, από την λατρεία των Ιερολοχιτών. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν.

Υ.Γ.3 Όποιος θέλει να (ξανα)ζήσει το περσινό ευρωπαϊκό ταξίδι του Άρεως, ας πατήσει εδώ. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Υ.Γ.4 Ένα νέο blog αναδύεται. Μόνο για όσους λατρεύουν τα  λουκούλλεια γεύματα.

Υ.Γ.5 Κούπερ περί Μπαρτσελόνα: «Έχουν τα πάντα και δεν μπαίνουν σε καλούπια. Υπάρχουν στιγμές που οι επιθετικοί μετατρέπονται σε χαφ και το αντίθετο και οι αμυντικοί τους γίνονται οι πιο επικίνδυνοι επιθετικοί. Μπορεί κάποιος να μου πει αν ο Μπούσκετς είναι αμυντικός ή μέσος; Αν ο Μέσι είναι ακραίος, επιθετικός, χαφ ή παίζει πίσω απ’ τους δυο επιθετικούς; Για να μην αναφέρω τον Μασεράνο. Πάντα έλεγα ότι η τελειότητα δεν υπάρχει, αλλά η Μπαρτσελόνα είναι ότι πλησιέστερο έχουν δει σε αυτό».

Υ.Γ.6 Χωρίς λόγια (και εικόνα).

...I am the way, I am the light, I am the dark inside the night, I hear your hopes, I feel your dreams, and in the dark, I hear your screams, don't turn away, just take my hand, and when you make your final stand, I'll be right there, I'llnever leave, and all I ask of you is, believe...

Μπουρλότο!

Η Εθνική Ελλάδος δεν έχει ταλέντο. Δεν έχει μπαλαδόφατσες. Δεν έχει ταχύτητα σε μυαλό και πόδια. Έχει κάτι σημαντικότερο: σχέδιο. Ένα σχέδιο που βασίζεται σε πνευματικά και σωματικά χαρακτηριστικά. Αγωνιστική πειθαρχία, ποδοσφαιρικό πείσμα, δύναμη, προσήλωση, καρδιά, πάθος, φιλότιμο. Και έχει προπονητή που δεν είναι απατεώνας. Έστω κι αν ορισμένες φορές τσακώνω τον εαυτόν μου να νομίζει ότι στον πάγκο κάθεται ακόμα ο Γερμανός. Δεν ξέρω τι θα γίνει στη Γεωργία. Αρνούμαι να δεχτώ ότι υπάρχει περίπτωση να χαθεί η πτήση. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το ποιος είναι το φαβορί. Ούτε θα αποποιηθούμε των ευθυνών μας. Είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης και θα πάμε να πάρουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Έγραψα πρωταθλητές Ευρώπης; Μάλιστα, το έγραψα. Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω το μέγεθος της επιτυχίας. Κι ας έχουν περάσει εφτά ολόκληρα χρόνια από τότε. Εφτά ολόκληρα χρόνια.

Ο Δημήτρης Δραγώγιας, εύστοχα ως συνήθως, γράφει: «Η εποποιία της Πορτογαλίας έγινε καταξίωση το 2008, καθιέρωση το 2010 και –αν και εφόσον– συνήθεια το 2012. Μέσα σε ένα περιβάλλον μιζέριας, όταν μιλάς για ελληνικές επιτυχίες διεθνώς, απ’ όπου κι αν προέρχονται, τότε δημιουργείς ευφορία, έστω κι αν θεωρείται ψευδαίσθηση ευτυχίας. Γιατί η εθνική ομάδα δεν είναι ο καθρέπτης του ελληνικού ποδοσφαίρου. Για την ακρίβεια, ουδεμία σχέση έχει με αυτό». Μολαταύτα, η Εθνική Ελλάδος, στις συνειδήσεις των περισσοτέρων, εκπροσωπεί το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και τα τελευταία χρόνια το εκπροσωπεί ιδανικά. Υπεύθυνα. Με συνέπεια. Γνωρίζω ότι το θέαμα δεν είναι συνταρακτικό, αλλά αυτό μπορούμε κι αυτό ακριβώς παίζουμε. Εξάλλου, δεν (μας) είπε κανείς ότι η ομάδα θα κεντάει στον αγωνιστικό χώρο. Βλέπουμε ακριβώς ό,τι μας έχουν υποσχεθεί. Πρόκειται για λίαν σημαντική διαπίστωση. Αυτό υποδηλώνει οξυδέρκεια και άριστη γνώση του υλικού και των χαρακτηριστικών αυτού. Επομένως, ας χαρούμε (με) την Εθνική μας. Ας την αγκαλιάσουμε. Είτε χάνει είτε κερδίζει. Είτε παίζει καλά είτε άσχημα.

Κι ας υπάρχουν κάποιοι που ενίστανται, με το πρόσχημα ότι έχουμε σοβαρότερα προβλήματα να λύσουμε, για την (υπερβολική) ευφορία που δημιουργεί η ενδεχόμενη πρόκριση στο Euro. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Ούτε υπερβολές χρειάζονται μήτε απαξιώσεις. Και φυσικά δεν χρειάζεται αδιαφορία. Μόνο χαμόγελο. Η Εθνική, άλλωστε, δεν συνιστά πρόβλημα. Σε καμία περίπτωση. Αντιθέτως, θα τη χαρακτήριζα σαν τη μερική λύση αυτών. Μπορούμε να παραδειγματιστούμε από αυτήν. Να παραδειγματιστούμε από την ομοιογένεια που έχει επιτύχει. Από τη χαρά της συνεργασίας. Τη δίψα που επιδεικνύει. Αυτά τα στοιχεία πρέπει να αναδυθούν από το βαθύ βυθό που έχουμε εγκλωβιστεί. Το ποδόσφαιρο, άλλωστε, αποτελεί αθλητική δραστηριότητα. Ο αθλητισμός, όπως οφείλουμε να γνωρίζουμε, είναι από τις λίγες γλώσσες, ίσως η μοναδική, που γίνεται πλήρως κατανοητή από τόσα πολλά άτομα διαφορετικής κουλτούρας. Που συνδέει τόσους ανθρώπους μαζί. Που προσφέρει τόσο μεγάλες συγκινήσεις. Ο αθλητισμός αντιπροσωπεύει ένα προϊόν με σαφείς ιδιαιτερότητες.

Επομένως, αυτό που πρέπει να πράξουμε από την μεριά μας, αν θέλουμε να βοηθήσουμε την κατάσταση, είναι να λειτουργούμε με σύνεση και υγιή κίνητρα. Δυστυχώς, όμως, είμαστε των άκρων. Μέση λύση δεν υπάρχει. Σαν να έχει την μπάλα ο Σαμαράς και να δοκιμάζει ένα σουτ έξω από τη μεγάλη περιοχή. Δοκάρι και μέσα αποθεώνω, δοκάρι και έξω καντηλιάζω. Γιατί; Ας χειροκροτήσουμε το σουτ, χωρίς να μας νοιάζει που θα καταλήξει το τόπι. Επιπρόσθετα, ας χαρούμε την, προς το καλύτερο, μεταμόρφωση, όταν αγωνίζονται με το εθνόσημο, του Κατσουράνη και του Καραγκούνη, καθώς και την διάταξη της αμυντικής τετράδας σε στυλ λοξής φάλαγγας. Που να ήξερε ο, εκ Θηβών ορμώμενος, Επαμεινώνδας (στρατηγάρα) ότι η λαμπρή τακτική του θα γνώριζε εφαρμογή και επιτυχία, πλην τα πεδία των μαχών, και στο ποδόσφαιρο. Που να ήξερε η Σαπφώ Νοταρά (υπέρτατη μορφή) ότι η θρυλική ατάκα που εκστόμισε πριν κάποιες δεκαετίες θα κοσμεί με χαρά μια από τις αναρτήσεις του Κάνθαρου. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, αποσύρομαι για να προετοιμαστώ ψυχολογικά. Μπουρλότο!

Υ.Γ.1 Αύριο αγωνίζεται η μπασκετική Αρειανάρα. Ο Αλεξανδρής ψάχνει εμπειρία. Ο Κάνθαρος μεταφράζει την εμπειρία ως ποιότητα. Με δυο λόγια χρειαζόμαστε ενέσεις ποιότητας. Η πικρή αλήθεια είναι ότι τα στοιχήματα είναι αρκετά και οι πιθανότητες για να τα κερδίζουμε περιορισμένες. Ως εκ τούτου, υποθέτω ότι τα σκαμπανεβάσματα μέσα στη σεζόν θα είναι αναπόφευκτα. Μακάρι να πάμε καλά στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της χρονιάς. Ο Κάνθαρος θα φτιάξει σπιτικό ποπ κορν και θα απολαύσει τα νέα αποκτήματα της ομάδας. Τρελαίνομαι, μαζί σου Αρειανάρα ανασταίνομαι!

Υ.Γ.2 Τα παρακάτω κομμάτια ανήκουν σε μια, πάλαι ποτέ υποσχόμενη και νυν υποτιμημένη, μπάντα που διαλύθηκε κάπως ξαφνικά. Για να είμαι ειλικρινής, θα έπρεπε να αραδιάσω όλο το υλικό τους, αλλά ας όψεται η έλλειψη  χώρου. Σας παραδίδω τη σκυτάλη.

Το καφέ μπουφανάκι και η πτήση

Είδα μόνο το πρώτο ημίχρονο κι αυτό κουτσουρεμένο. Ως εκ τούτου, αδυνατώ να προβώ σε οποιαδήποτε τακτική ανάλυση, έστω και στο ελάχιστο. Όποιος αναγνώστης επιθυμεί, μπορεί να καταθέσει την άποψή του. Αν ισχύει η πρόταση που υποδηλώνει ότι το αποτέλεσμα μετράει, τότε η Εθνική τα πήγε περίφημα. Επειδή, όμως, αυτό το ρημάδι το αποτέλεσμα είναι, ίσως, το μοναδικό που μπορούμε να ερμηνεύσουμε, δεν ασπάζομαι τις τυμπανοκρουσίες και τους παιάνες που διάβαζα και άκουγα όλο το βράδυ. Η προϊστορία δείχνει ότι θα μπορούσαμε να είχαμε ακριβώς την ίδια εμφάνιση, καλή ή κακή δεν με ενδιαφέρει, αλλά τα γκολ να τα είχαν πετύχει οι Κροάτες. Θα άλλαζε κάτι ως προς την κριτική; Θα έπρεπε να αλλάξει; Δεν νομίζω. Το θέμα είναι αν υπήρχε σχέδιο. Επιπλέον, στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντα η καλύτερη ομάδα. Κακά τα ψέμματα, οι Κροάτες είναι ποιοτικότεροι. Κι ως μονάδες, αλλά φρονώ κι ως ομάδα. Ωστόσο, δεν έχει το μεγάλο ειδικό βάρος, τη βαριά φανέλα. Δεν είναι το φόβητρο. Αντίθετα, η Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έχει παγιωθεί στις συνειδήσεις του κόσμου. Μπορεί το θέαμα να είναι ισάξιο με αυτό πρόσφερε χθες ο Κάνθαρος στο ποδοσφαιρικό come back του, αλλά για την ευρεία μάζα του φίλαθλου κοινού δεν παίζει κανένα ρόλο. Προσοχή: δεν απευθύνομαι στους Έλληνες φιλάθλους, αλλά στον παγκόσμιο χάρτη. Άνθρωποι που απλά μαθαίνουν ότι η Εθνική Ελλάδος κερδίζει και θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για το Euro. Πρόκειται σαφώς για  μεγάλο επίτευγμα.

Πριν το ματς, διάβαζα τις δηλώσεις των Κροατών και σκεφτόμουν ότι μας είχαν πάρει χαμπάρι. Ως προς τον τρόπο παιχνιδιού της Εθνικής, βέβαια, δεν χρειάζεται να είσαι επιστημονικός επιστήμονας για να αποκρυπτογραφήσεις το αγωνιστικό της πλάνο. Ωστόσο, οι περισσότεροι πέφτουν στην παγίδα. Είμαστε προβλέψιμοι με τον δικό μας τρόπο. Θυμηθείτε τι υποστήριζε ο Κρόιφ περί προβλεψιμότητας. Επανεξετάζοντας το ερώτημα για το αν υπάρχει σχέδιο, η απάντηση είναι καταφατική. Το στυλ παιχνιδιού δεν έχει αλλάξει. Θαρρώ πως δεν έχει καν τροποποιηθεί. Ο Πορτογάλος, παρά το γεγονός ότι έχει αντικαταστήσει το καφέ μπουφανάκι με τον επικοινωνιακό μανδύα των δημοσιογράφων, παρουσιάζει ένα σύνολο αντάξιο του Ρεχάγκελ. Ένα πιστό αντίγραφο της ομάδας του Γερμανού. Μιλάω αποκλειστικά για το χόρτο κι όχι κλήσεις παιχτών κ.ά. Για να μην σας κουράζω και να μην χρονοτριβώ τα πράγματα είναι πολύ απλά. Για επίπεδο Εθνικής ομάδας, έχουμε πετύχει κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Ποιο είναι αυτό; Λέγεται ομοιογένεια. 

Εν κατακλείδι, όλα ξεκίνησαν από το Ζάγκρεμπ. Εκείνη η ισοπαλία ήταν η μισή πρόκριση, την άλλη μισή την πήραμε χθες. Έχουμε πάει στα εκδοτήρια, έχουμε αποκτήσει με την αξία μας το εισιτήριο και περιμένουμε το αεροπλάνο. Καθώς κρατάμε το εισιτήριο με τα δυο χέρια μας, παράλληλα, πρέπει να πατάμε και στο έδαφος με τα δυο πόδια μας. Η πτήση αναχωρεί ξημερώματα Τετάρτης. Ελπίζω να μην την χάσουμε.

Υ.Γ1 Ποιος γιαούρτωσε τον Βασσάρα; Είναι δυνατόν να γιαουρτώνεις τον Βασσάρα, όταν έχεις σε ακτίνα δράσης τον Πιλάβιο και τον ψηλό Σισέ; Τείνω να πιστέψω ότι πρόκειται για δυο διαφορετικούς χαρακτήρες.

Υ.Γ.2 Εξοργίστηκα, αλλά δεν εξεπλάγην, με τη συμπεριφορά του γυμνού βασιλιά. Απίστευτα πράγματα. Έστειλε εξώδικο στην ηλεκτρονική σελίδα http://www.gazzetta.gr. Ο λόγος; Επειδή, ''τόλμησε'' να αναδημοσιεύσει κείμενο από ξένο περιοδικό και δη αγγλικό. Το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κείμενο αναδημοσιεύτηκε από πλείστα sites και blogs είναι ήσσονος σημασίας. Μόνο στο gazzetta απεστάλη εξώδικο, ούτε καν στο αγγλικό περιοδικό. Αν θέλει να στοχοποιήσει το ελληνικό site ας κάτσει το επιτελείο του να βρει άλλους τρόπους.  Τι κατάφερε με αυτή την κίνηση; Να εντείνει τις ανισότητες και τις ανισορροπίες. Βαγγέλα, τα Μ.Μ.Ε. δεν τα κρίνουν οι κρινόμενοι, αλλά το κοινό. Είσαι η ταφόπλακα του ελληνικού ποδοσφαίρου και του Ολυμπιακού. Εύχομαι οι φίλοι της ομάδας που δηλώνεις Πρόεδρος να αποκτήσουν τη διαύγεια και την οξυδέρκεια και να σε αποβάλλουν από τα του οίκου τους. Αρκετοί το έχουν κάνει, αλλά οι περισσότεροι είναι αμετανόητοι. Εξακολουθούν να υποστηρίζουν την Π.Α.Ε. κι όχι τον Ολυμπιακό. Εξακολουθούν να βαυκαλίζονται ότι όλα βαίνουν καλώς. Εξακολουθούν να μην αγαπάνε το ποδόσφαιρο. Όσο και να φωνάζουν οι υπόλοιποι φίλαθλοι, μόνο εκείνοι μπορούν να τον διώξουν. Αλλά, βλέπετε, αυτή τη γαμημένη περηφάνεια την επικαλούμαστε όποτε μας βολεύει, μας συμφέρει και μας κάνει κέφι. Όχι όποτε πρέπει. Μετά το ''και εγώ κάλυπτα τον Κώστα Κατσουράνη'' έρχεται το ''θέλω κι εγώ εξώδικο''.

Υ.Γ.3 Ο θυμόσοφος λαός πάντα είχε τον τρόπο του για να περιγράφει με ελάχιστα λόγια τα τεκταινόμενα. Εν προκειμένω, ισχύει απόλυτα η εξής παροιμία: «Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες». Δεν ξέρω ποιες είναι οι κότες, αλλά είναι προφανές ότι κάτι δεν κολλάει καλά σε αυτή την ιστορία. Στην πιάτσα ακούγεται ότι του την έστησαν. Δεν αντιλέγω. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Κούγιας ήταν βασικός κατήγορος των πάντων. Από μάρτυρας, έγινε κατηγορούμενος. Υποθέτω ότι καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό. Το τρίπτυχο Πατέρας-Πιλάβιος-Κούγιας οδεύει προς διάλυση. Μία είναι η λύτρωση. Αυτά που γνωρίζουμε ωχριούν μπροστά σε αυτά που έχουν συμβεί. Πρέπει κάποιος να εξωτερικεύσει τα καλαμπαλίκια του, να βγει στις κάμερες/ανακριτές/δικαστές και να δηλώσει τα πάντα όλα. Δεν ξέρω ποιος θα είναι αυτός. Θα είναι ο Μάκαρος; Ο Μπέος; Ο Πατέρας; Ο Κούγιας; Δεν με νοιάζει. Η κάθαρση πρέπει να γίνει εκ των έσω. Ειδάλλως, κυνηγάμε ανεμόμυλους.

Υ.Γ.4 To ''Bad'' το είχα σε κασσέτα. Ποιο τραγούδι λάτρευα από εκείνο το άλμπουμ; Για ακούστε το και ακούστε τον.

Η άγνοια των ''προπονητών''

Δεν ξέρω τι άποψη έχετε σχηματίσει για το (ποδοσφαιρικό) ποιόν του Κάνθαρου. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε με αυτά που γράφω. Υπενθυμίζω ότι τα γραπτά μου αποτελούν προέκταση της σκέψης μου, την οποία αποτυπώνω στην οθόνη του υπολογιστή, πατώντας τα αρμόδια πλήκτρα στο πληκτρολόγιο. Αυτό με κάνει προπονητή πληκτρολογίου; Όλοι εκείνοι που γράφουν σε φόρουμ και αθλητικές σελίδες είναι προπονητές πληκτρολογίου; Μήπως πρέπει να εξετάσουμε τι σκέψεις έχει ο καθένας μέσα στο κεφάλι του; Από τι κίνητρα διακατέχεται; Το να μπαίνουν φίλοι του Π.Α.Ο.Κ. στο site του Σούπερ 3 και να υποδύονται Αρειανούς δεν νομίζω ότι συνιστά ορθολογική σκέψη ή υγιές κίνητρο. Το ίδιο ισχύει και για εκείνους που νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να προκαλούν ή να βρίζουν μέσα από έναν υπολογιστή. Το ίδιο ισχύει και για όλους αυτούς που γκρινιάζουν συνεχώς και ακατάπαυστα. Τα παραδείγματα ουκ ολίγα. Θεωρώ ότι δεν ανήκω σε αυτά.

Μένω Αθήνα και δυστυχώς δεν μπορώ να παρακολουθώ την Αρειανάρα στο Χαριλάου. Όποτε ανεβαίνω Σαλονίκη πάω και βλέπω. Αυτό με κάνει προπονητή κερκίδας; Υποθέτω ότι εξαρτάται σε ποια θύρα πηγαίνεις. Αν επισκέπτεσαι την τρία ή την ένα μάλλον δεν είσαι προπονητής κερκίδας. Αν πηγαίνεις στη δύο; Οι περισσότεροι νομίζουν ότι με το πατάς τα τσιμέντα της θύρας δύο, υπάρχει ένας υπάλληλος της Π.Α.Ε. που σου λέει να προτάξεις τον καρπό σου για να σου τυπώσει τη φράση ''προπονητής κερκίδας''. Μήπως, όμως, παίζει ρόλο το τι λέει ο καθένας και κυρίως το χρονικό σημείο που το εκστομίζει;

 

Δυστυχώς, οι περισσότεροι κράζουν για να κράξουν. Βρίζουν για να βρίσουν. Φωνάζουν για να φωνάξουν. Θυμάμαι τα εντός έδρας ματς με Γιαγκελόνια και Αούστρια Βιέννης. Παρά τη ζέστη είχα αφοσιωθεί στους αγώνες και πρόσεχα ιδιαίτερα την εξέλιξή τους. Έβλεπα το Χαβίτο στο ένας εναντίον ενός και δεν τα κατάφερνε. Πανικός στη θύρα δύο. Κουνελοδόντης τσίριζε ο ένας, χαζογκόλης ούρλιαζε ο άλλος. Ο Κάνθαρος μούγκα. Τι να πει για τον Χαβίτο; Το τι παίχτης είναι το ξέραμε και το ξέρουμε. Δεν το μάθαμε σε εκείνα τα ματς. Και φτάνουμε στην αποθέωση. Εκείνοι οι αγώνες ήταν εκ των πρώτων που έβλεπα τον Τόχα και τον Μίτσελ. Έχει την μπάλα ο Γκιάρο. Βγάζει κάθετη μπαλιά προς τον Τόχα. Εκείνος την στοπάρει, την ξαναστοπάρει, κάνει μια περιστροφή, κάνει δεύτερη περιστροφή και δίνει παράλληλη πασούλα πέντε μέτρων στο Ναφτί. Μονολογώ σιωπηλά: «What the fuck?». Γυρίζω στην παρέα και λέω τι είναι αυτός ρε; Με κοιτούσαν απορημένοι. Κουνάω το κεφάλι μου για να δω αν φρίκαρε κάποιος άλλος με την ενέργεια του Τόχα. Ουδείς. Μηδέν εις το πηλίκιον που λέει κι ο Τζέφρυ. Για τα πρακτικά αναφέρω ότι ο Κολομβιανός εξακολουθεί να κάνει ακριβώς την ίδια κίνηση και δεν έχει διορθώσει τίποτα στο παιχνίδι του. Δώσε την πάσα με τη μία αγόρι μου. Σε κάποια άλλη στιγμή, την τιμητική του είχε ο Μίτσελ και μάλιστα σε δυο κολλητές περιπτώσεις. Στην πρώτη φάση το τόπι παίρνει ύψος, ο Βραζιλιάνος αδυνατεί να κάνει σωστό κοντρόλ, η μπάλα πάει σε αντίπαλο, αλλά ως διά μαγείας εκεί βρισκόταν ο Λαζαρίδης. Εν τέλει, ο Λαζαρίδης μόνο από μαγεία δεν βρισκόταν εκεί. Ο Κούπερ είχε δώσει ξεκάθαρες εντολές, διότι είχε αντιληφθεί την ανεπάρκεια του Μίτσελ. Εκείνη την στιγμή σκέφτηκα ότι νταξ του έφυγε το κοντρόλ -συμβαίνει και στους καλύτερους παίχτες. Ωστόσο, οι συνοπαδοί μου έσπευσαν να τον κρεμάσουν για το λάθος κοντρόλ. Στην αμέσως επόμενη φάση χάνουμε την μπάλα στη μεσαία γραμμή και βγαίνουν στην κόντρα οι αντίπαλοι από την αριστερή μας πλευρά. Έψαχνα να βρω το αριστερό μπακ. Εν τέλει, εμφανίστηκε σαν άλλος Phantom Duck. Βλέπω, λοιπόν, τον Μίτσελ να τρέχει πίσω από τον αντίπαλο λες και κυνηγάει λουκάνικα. Ξαφνικά ο αντίπαλος φρενάρει, όμως, ο Μίτσελ συνέχιζε να τρέχει λόγω αδράνειας. Έλεγα από μέσα μου φάτον ρε. Τίποτα ο Μίτσελ. Βρε φάτον. Τίποτα ο Μίτσελ. Κοιτούσε τον αντίπαλο λες και ήταν Καρυάτιδα. Ο αντίπαλος έβγαλε μια σέντρα που παραλίγο να καταλήξει γκολ. Γυρνάω στην παρέα και τους λέω τι είναι αυτός ρε; Κουνάω το κεφάλι μου για να κόψω αντιδράσεις από τους συνοπαδούς μου, αλλά τζίφος. Νηνεμία. Για τα πρακτικά αναφέρω ότι ο Μίτσελ παραμένει κίνδυνος θάνατος. Για την ομάδα μας βεβαίως. Τουλάχιστον, δεν είναι το χειρότερο αριστερό μπακ του πρωταθλήματος: υπάρχει κι ο Σπυρόπουλος.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, καταλήγω για πολλοστή φορά στο συμπέρασμα ότι το ποδόσφαιρο ή το ξέρεις ή δεν το ξέρεις. Προσοχή: αναφέρομαι για ποδόσφαιρο, όχι μπάλα. Ήρθε η ώρα να διαχωρίσουμε αυτές τις δυο λέξεις. Όταν λέμε τη φράση ''ξέρω μπάλα''  εννοούμε ικανότητα με το τόπι στα πόδια, ήτοι τεχνική, κοντρόλ, ντρίμπλα, πάσα και λοιπά. Ο όρος ''ποδόσφαιρο'' περιέχει την έννοια της τακτικής παιδείας, συνέπειας και συμπεριφοράς. Ουσιαστικά σημαίνει δράση χωρίς κατοχή μπάλας, σημαίνει ορθή ποδοσφαιρική λογική π.χ. ανάπτυξη, μαρκάρισμα, αλληλοκάλυψη κ.ά. Τα μόνα στοιχεία που δεν εμπεριέχονται στις έννοιες ''μπάλα'' και ''ποδόσφαιρο'' είναι τα πνευματικά και σωματικά στοιχεία. Ακόμα κι εδώ, όμως, μπορείς να προβείς σε κάποιες αόριστες διαπιστώσεις. Για παράδειγμα, αυτός που ξέρει μπάλα είναι συνήθως soft, ντελικάτος, τεμπελόσκυλο, ποζεράς και απείθαρχος. Αυτός που ξέρει ποδόσφαιρο είναι δυναμικός, εργάτης, μαχητής, αφοσιωμένος και ουσιαστικός. Για να το καταλάβουμε καλύτερα θα φέρω κάποια παραδείγματα από το ελληνικό πρωτάθλημα. Κλασικό παράδειγμα τύπου που ξέρει μπάλα, αλλά όχι ποδόσφαιρο είναι ο Λέτο και ο Σκόκο. Το γνωρίζουν το τόπι, αλλά ουδεμία τακτική κυβερνά το παιχνίδι τους. Κλασικό παράδειγμα παίχτη που γνωρίζει ποδόσφαιρο, αλλά όχι μπάλα είναι ο Νεμπεγλέρας και ο Βιτόλο. Αστείρευτες δυνάμεις, αφοσίωση και τακτική συνέπεια. Από τα συμφραζόμενα, προκύπτει ότι συνήθως οι επιθετικογενείς παίχτες γνωρίζουν μπάλα και οι αμυντικογενείς παίχτες ποδόσφαιρο. Είναι απολύτως αναμενόμενο και λογικό. Σκεφτείτε τα σέντερ μπακ μιας ομάδας να μην μπορούσαν να παίξουν το τεχνητό οφσάιντ ή να μην μπορούν να καθοδηγήσουν την άμυνα και τους επιθετικούς να μην μπορούσαν να βάλουν φάλτσο στη μπάλα ή να κάνουν ένα στοιχειώδες κοντρόλ. Επιπλέον, αυτός που δεν είναι τεχνίτης, προκειμένου να καλύψει τις τεχνικές αδυναμίες του, πρέπει να δουλέψει πάνω στην τακτική. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλοι οι επιθετικογενείς παίχτες είναι τεχνίτες ή όλοι οι αμυντικογενείς είναι γνώστες της τακτικής. Όχι βέβαια. Κλασικό παράδειγμα ο Μπλάνκο που δεν ξέρει μπάλα, αλλά γνωρίζει αρκετά καλά πως να κινείται χωρίς αυτή και να τη στέλνει στα δίχτυα και ο Μπαρτολίνι που, αν και κεντρικός αμυντικός, είναι άτακτος και άναρχος. Φυσικά, υπάρχουν και αυτοί που δεν ξέρουν ούτε μπάλα ούτε ποδόσφαιρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Κουλουχέρης, ο Παπάζογλου, ο Γκέντζογλου, ο Τζόρβας, ο Ρουμπάκης και ο Κορδονούρης. Η διαφορά των δυο τελευταίων με τους τέσσερις πρώτους είναι στα πνευματικά και σωματικά στοιχεία που ανεφέραμε παραπάνω. Ο Ρουμπάκης με τον Κορδονούρη κυριολεκτικά ματώνουν στο γήπεδο. Και παμε στον ακόλουθο συνδυασμό: γνώση μπάλας και ποδοσφαίρου. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο Ιμπαγάσα, ο Εστογιανόφ, ο Μπομπαντίγια, ο Βιερίνια κι ο Λυμπερόπουλος. Προφανώς και υπάρχουν ποδοσφαιριστές που είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους κατατάξεις σε κάποια κατηγορία.
  
Όπως γίνεται αντιληπτό το να μάθεις ποδόσφαιρο δεν είναι τόση εύκολη υπόθεση. Δεν υπάρχει κάποιο Πανεπιστήμιο ποδοσφαίρου. Αν θες να μάθεις τόπι θα πας σε κάποια ομάδα για να σε προπονήσουν. Όσο άσχετος και να είσαι κάτι θα μάθεις. Θα υπάρξει βελτίωση, έστω και μερική. Για να μάθεις ποδόσφαιρο τι κάνεις; Πού πας; Στην καλύτερη των περιπτώσεων να συναντήσεις τον μέγιστο θεωρητικό του ποδοσφαίρου Νίκο Νιόμπλια για να σου αναλύσει τις ένδοξες στιγμές που έζησε στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Εντούτοις, θα πρέπει να μην υποτιμούμε κάποια πράγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι για να βγουν οι αυτοματισμοί σε μια ομάδα θέλει αμέτρητες ώρες προπόνησης. Δεν είναι τυχαίο ότι για να μάθεις να εφαρμόζεις αμυντικά και επιθετικά συστήματα θέλει τεράστια προσήλωση και συνέπεια. Είμαι σίγουρος ότι θα έχει τύχει να ακούσετε προπονητές να μιλάνε για νοητική κούραση. Το έλεγε ο Κούπερ στο παρελθόν. Το λέει κι ο Τσιώλης στο παρόν. Ουσιαστικά εννοούν της αφομοίωση της τακτικής. Μπορεί να σας φαίνεται ήσσονος σημασίας και κάπως υπερβολικό, αλλά σας εγγυώμαι ότι έχει τεράστια και υπέρτατη δόση αλήθειας.

Ακριβώς ότι ισχύει για τους παίχτες ισχύει και για εμάς. Πόσοι από εμάς γνωρίζουν ποδόσφαιρο; Ελάχιστοι. Αυτό φαίνεται από την κριτική που ασκούμε, την οποία συνήθως την εφαρμόζουμε αποκλειστικά σε πράγματα που αφορούν την τεχνική επάρκεια ή ανεπάρκεια. Την εφαρμόζουμε σε πράγματα που φαίνονται και κάνουν μπαμ. Για παράδειγμα όταν χάνουμε ευκαιρία, όταν τρώμε ντρίμπλα, όταν το τέρμα πνίγει γκολ, όταν κάνουμε κακό κοντρόλ, όταν δίνουμε άσχημη πάσα. Με λίγα λόγια κρίνουμε, χρησιμοποιώντας ως ορόσημο την στρογγυλή κατασκευή που ονομάζεται μπάλα. Πιανόμαστε από τεχνικά στοιχεία για να κρίνουμε το ποδόσφαιρο που παίζει μια ομάδα, δηλαδή την τακτική που ακολουθεί. Τραγικό λάθος. Όταν ο Κάνθαρος κράζει τον Τζόρβα δεν το κάνει μόνο, επειδή δεν ξέρει να κάνει κοντρόλ, αποκρούει την μπάλα με τα πόδια σε σουτ τριάντα μέτρων και αποκρούει τα σουτ σε κόρνερ που βγαίνουν από μόνα τους άουτ. Αυτό ισχύει ως απόρροια των παρακάτω. Το να μην έχει ιδέα των τετραγωνικών, της εστίας και της περιοχής είναι το λιγότερο. Το περισσότερο είναι ότι αδυνατεί να καθοδηγήσει τους αμυντικούς του. Δεν ξέρει που να δώσει την μπάλα μετά από ελεύθερο. Αγνοεί που να σταθεί όταν γίνεται κόρνερ ή σέντρα. Δεν ξέρει τι να κάνει την μπάλα όταν δέχεται πάσα. Το να μην ξέρεις μπάλα συνιστά πρόβλημα. Το να μην γνωρίζεις ποδόσφαιρο συνιστά άλυτο πρόβλημα. Ως εκ τούτου, δεν κατέχεις τη θέση. Κι αυτός ο άνθρωπος αγωνιζόταν ως βασικός στον Παναθηναϊκό και έχει χριστεί διεθνής. Θεέ και Κύριε.

Δεν μπορώ να ακούω ακροατές ή τηλεθεατές να παίρνουν τηλέφωνο σε μια εκπομπή και να ξεκινάνε την ομιλία τους λέγοντας: «Έχω παίξει μπάλα». Και τι σημαίνει αυτό, ρε μάγκα; Ότι ξέρεις και ποδόσφαιρο; Όχι, βέβαια. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχεις παίξει μπάλα για να γνωρίζεις ποδόσφαιρο. Όπως έχει δηλώσει ο Αρίγκο Σάκι: «Δεν ήξερα πως πρέπει να έχεις προϋπάρξει άλογο για να γίνεις τζόκεϊ». Το ''έχω παίξει μπάλα'' σημαίνει ότι αντιλαμβάνομαι πως λειτουργεί μια ομάδα ως σύστημα. Καταννοώ τις διαστάσεις και τα τετραγωνικά του γηπέδου. Διακρίνω το ρόλο του προπονητή. Ξεχωρίζω τη βοήθεια των συμπαιχτών μου. Καταλαβαίνω τι σημαίνει φυσική κατάσταση, τραυματισμοί, ψυχολογία, προετοιμασία, ιεραρχία ή αρχηγία. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γνωρίζω και ποδόσφαιρο. Για αυτό ερμηνεύουμε έναν αγώνα με βάση το αποτέλεσμα κι όχι την εμφάνιση. Διότι, δεν ξέρουμε πως να αποκρυπτογραφήσουμε την τακτική. Επομένως, ποια είναι η εύκολη λύση; Αφού κέρδισε, μάλλον, έπαιξε καλύτερα. Το ίδιο γίνεται και στις κριτικές των παιχτών. Βλέπουμε π.χ. τον Καστίγιο να ''παίζει πολύ'' κι ως εκ τούτου θεωρούμε ότι ''παίζει καλά''. Το γεγονός ότι ο Καπετάνος ή ο Φατί μπορεί να έχουν κόψει και να έχουν τρέξει όλο το γήπεδο δεν το λογαριάζουμε ιδιαίτερα. Σε αυτό το σημείο κρίνω σκόπιμο να κάνω μια διευκρίνιση. Θα έχετε ακούσει τη λέξη M.V.P. (Most Valuable Player), ελληνιστί πολυτιμότερος παίχτης. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι πολυτιμότερος παίχτης δεν σημαίνει καλύτερος (Man of the Match). Ο πολυτιμότερος είναι εκείνος που με μία ενέργειά του (π.χ. πάσα, σουτ, τάκλιν, απόκρουση) αλλάζει τη ροή του αγώνα. Ο καλύτερος είναι εκείνος που έχει καλή απόδοση, συνέπεια και διάρκεια σε όλο το 90λεπτο. Όταν το σκορ είναι 0-0 και π.χ. ο επιθετικός -που μέχρι εκείνο το σημείο είχε πιει το φίλτρο της εξαφάνισης- βάζει το νικητήριο γκολ, τότε χαρακτηρίζεται ως πολυτιμότερος. Όταν π.χ. το αμυντικό χαφ της ομάδας έχει υψώσει έναν τοίχο στη μεσαία γραμμή, έχει κόψει από βούτυρο μέχρι ατσάλι και έχει παίξει κάθετο ποδόσφαιρο, τότε είναι ο καλύτερος, αλλά όχι απαραίτητα και ο πολυτιμότερος. Θυμηθείτε τον επιθετικό με το νικητήριο γκολ. Σας προτείνω ένα μικρό πείραμα. Πάρτε μια εφημερίδα μετά από το τέλος μιας αγωνιστικής, διαβάστε τις κριτικές των παιχτών και κάντε σύγκριση με αυτά που είδατε εσείς. Θα τραβάτε τις κωλότριχές σας. Κάντε κι ένα άλλο πείραμα. Πάρτε τέσσερις εφημερίδες, διαβάστε τις κριτικές των παιχτών και κάντε σύγκριση. Σας διαβεβαιώνω ότι όχι μόνο θα τραβάτε τις κωλότριχές σας, αλλά θα τις βγάλετε κιόλας. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ποδόσφαιρο. Ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν και μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν την τακτική μιας ομάδας. Και για να έχουμε καλό ερώτημα ποια είναι τα κίνητρα των δημοσιογράφων; Να γράψουν την αλήθεια; Σαφώς όχι και είμαι απόλυτος σε αυτό. Να γράψουν υπερβολές και ψεύδη για να κερδίσουν παραπάνω φύλλα και κλικς; Να γράφουν -επί πληρωμή- αυτά που θέλουν κάποιοι ανυπόστατοι και ανήθικοι άνθρωποι; Να γίνονται προκλητικοί και εριστικοί; Να αποπροσανατολίσουν το κοινό από την πραγματικότητα. Να κάνουν κακό στην ομάδα; Μάλλον ναι, έστω κι άθελά τους. Μήπως να είναι προσεκτικοί σε αυτά που γράφουν για να μην σκάσει καμιά μήνυση στο γραφείο τους; Να ρωτήσουμε τον κύριο Κόκκαλη και τον κύριο Μαρινάκη. Σίγουρα γνωρίζουν περισσότερα από μένα στο συγκεκριμένο θέμα. Πάντως, το πως δουλεύουν οι δημοσιογράφοι αποτελεί αίνιγμα για δυνατούς λύτες. Νομίζω ότι το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να αποτυπώνουν την αλήθεια, να είναι ειλικρινείς και να προβλέπουν γεγονότα. Με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσουν αξιοπιστία, σεβασμό, φύλλα και κλικς. Έχουν, όμως, και κάποια ελάχιστα ελαφρυντικά. Αρκετοί από αυτούς γράφουν κάθε μέρα και μάλιστα κάποιοι γράφουν σε παραπάνω από ένα μέσο. Αν έρθει κάποιος και μου πει θα γράφεις ένα άρθρο κάθε μέρα θα αντιμετώπιζα σοβαρότατο πρόβλημα. Θα έξυνα το κεφάλι μου και θα απορούσα πως θα κατάφερνα να γράφω ποιοτικά άρθρα κάθε μέρα. Το να γράψω και χαζομάρες θα ήταν αναπόφευκτο. Αν ερχόταν κάποιος και μου έλεγε ότι ξεκινάς συστηματικό γράψιμο σε δυο εφημερίδες και ένα site θα φρίκαρα. Ειλικρινά δεν θα ήξερα τι να γράψω. Το ότι θα έγραφα υπερβολές, αστοχίες και βλακείες θα ήταν βέβαιο με μαθηματική ακρίβεια. Τότε γιατί εξακολουθούν να φέρονται καθ' αυτόν τον τρόπο; Διότι, πληρώνονται. Πάνω και κάτω από το τραπέζι. Άρα δεν νοιάζονται για την αλήθεια και το ποδόσφαιρο. Κοιτάνε την τσέπη τους. Επ' ουδενί δεν τους κατηγορώ για αυτό, αλλά τουλάχιστον ας κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Φεύγουμε από τους δημοσιογράφους για να εξετάσουμε περαιτέρω την άγνοια μας. Τι άλλο δεν ξέρουμε; Το τι γίνεται και επικρατεί στις προπονήσεις. Οφείλω να επισημάνω ότι ο περισσότερος κόσμος, θεωρεί τις προπονήσεις συμπληρωματικές του αγώνα της Κυριακής. Λάθος. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Οι προπονήσεις αποτελούν τα θεμέλια του επίσημου αγώνα και συνιστούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτού. Ο κάθε προπονητής, λοιπόν, προκειμένου να κρατήσει ισορροπίες, πρέπει να είναι δίκαιος και αποφασιστικός. Όταν βλέπει π.χ. ότι ο Χαβίτο σκίζεται στις προπονήσεις δεν γίνεται να μην τον ξεκινήσει. Ειδάλλως, καταστρέφει τον παίχτη, μεταλλάσσει προς το χειρότερο την πειθαρχία και αλλοιώνει τις ισορροπίες. Εμείς, όμως, βλέπαμε τον Χαβίτο και κράζαμε. Όπως ξέρετε, ο Κάνθαρος φωνάζει συχνά για την ποιότητα του Τόχα και του Μίτσελ. Δεν ξέρω το τι δείχνουν στις προπονήσεις κι ως εκ τούτου ενδέχεται οι διαμαρτυρίες μου να είναι αβάσιμες και υπερβολικές. Όμως, όταν βλέπω ότι στο γήπεδο είναι ανεπαρκείς, οφείλω να σκεφτώ όχι την δικιά τους παρουσία στις προπονήσεις, αλλά των συμπαιχτών τους που αγωνίζονται στην ίδια θέση. Οφείλω να σκεφτώ τον ανταγωνισμό. Ελπίζω να με πιάνετε. Και πάμε σε ένα παράδειγμα. Ο Φερέιρα ξεκίνησε στο εντός έδρας ματς με την Οντένσε τον Κλέιτον ως επιθετικό και άκουσε τα εξαμάξης. Γιατί δεν ξεκίνησε βασικός ο Τοτσέ ή ο Πετρόπουλος; Γιατί άλλαξε το σύστημα; Γιατί έκανε εκείνο; Γιατί έκανε το άλλο; Εκ των υστέρων φυσικά. Πάντα η κριτική γίνεται εκ των υστέρων για να υπάρχει η ασφάλεια της επιβεβαίωσης. Στην περίπτωση, κατά την οποία ο Κλέιτον κι ο κάθε Κλέιτον μαγέψει, γίνεται εν μία νυκτί παιχταράς μέχρι να (ξανα)γίνει παιχτάκι. Ο προπονητής παραμένει μυρουδιάς και άμπαλος. Προφανώς, ο Φερέιρα ξεκίνησε τον Κλέιτον, διότι κάτι διέκρινε. Το ίδιο ισχύει και για τον Τσιώλη, όταν τοποθετούσε τον Φατί ως σέντερ φορ ή τον Βαλβέρδε όταν προτιμά τον Μαρκάνο από τον Αβραάμ. Επομένως, το τι γίνεται στις προπονήσεις είναι άγνωστο για εμάς. Το τι έχει στο μυαλό του ο κάθε προπονητής είναι άγνωστο για εμάς. Όχι μόνο επειδή δεν είμαστε παρόντες, αλλά κυρίως διότι οι ρεπόρτερ της εκάστοτε ομάδας διενεργούν επιλεκτικά ρεπορτάζ και βγάζουν προς τα έξω άσχετα ή πιασάρικα νέα, αλλά όχι την ουσία. Για παράδειγμα, έπαθε θλάση ο Βιερίνια ή μίλησε ο Χιμένεθ στους παίχτες. Ήρθε το νέο απόκτημα και έβγαλε μάτια ή ο υπό δοκιμήν παίχτης (δεν) ικανοποίησε. Τετριμμένα πράγματα. Τον τελευταίο καιρό αρχίζω και αμφιβάλλω έντονα για την αναγκαιότητά των ρεπορτάζ. Κυρίως, αρχίζω να πιστεύω ότι πέφτει πολύ copy paste. Άθλιο και ανήθικο. Πάντως, αν υπάρχει κάποιο πραγματικά σοβαρό πρόβλημα να είστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βγει προς τα έξω. Όταν θέλουν τα μυστικά μένουν επτασφράγιστα. Κάντε πάλι ένα πείραμα. Πάρτε τέσσερις εφημερίδες και διαβάστε τα ρεπορτάζ της ομάδας σας. Είμαι σίγουρος ότι θα διακρίνετε αρκετές ανομοιότητες. Το ερώτημα είναι γιατί; Δεν θα έπρεπε ο ρεπόρτερ της κάθε εφημερίδας να αποτυπώνει τα γεγονότα, όπως ακριβώς έχουν γίνει; Βέβαια, θα πρέπει να έχουμε υπόψη και τα κονέ του κάθε δημοσιογράφου. Είναι γνωστό ότι ο Τζόρτζεβιτς του Ολυμπιακού είχε ανοιχτή επικοινωνία με τον Νικολακόπουλο και του έδινε την εντεκάδα πριν την μάθει ο ίδιος ο προπονητής της ομάδας. Είναι γνωστό ότι ο Γκούμας ήταν το ποντικάκι που έβγαζε τα τεκταινόμενα των αποδυτηρίων στη φόρα. Είναι γνωστό ότι ο Κόκε είχε καλές σχέσεις με τον Σούπερ 3. Όπως, επίσης, είναι γνωστά τα τηλέφωνα που πέφτουν από παράγοντες ή μάνατζερ στις εφημερίδες, προκειμένου να διαφημιστεί ένα όνομα που θα γλυκάνει τους οπαδούς ή θα φέρει μεγαλύτερη προσφορά στον παίχτη.

Επιπρόσθετα, δεν έχουμε ιδέα τι όρους και ρήτρες έχουν τα συμβόλαια των παιχτών. Αν κρεμόμαστε από τα χείλη των δημοσιογράφων σωθήκαμε. Είναι πολύ πιθανό κάποιος να μην αγωνίζεται, λόγω μιας ειδικής ρήτρας που λέει ότι μόλις ο παίχτης συμπληρώσει είκοσι παιχνίδια πρωταθλήματος, η ομάδα θα πρέπει να του καταβάλλει το ποσό των 200.000 γιούρο. Έστω ότι βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος του πρωταθλήματος με τον παίχτη να έχει συμπληρώσει δεκαοχτώ ματς. Να είστε σίγουροι ότι η ομάδα δεν θα τον χρησιμοποιήσει. Ο κόσμος μπορεί να φωνάζει για τη μη χρησιμοποίησή του, αλλά δεν θα γνωρίζει το λόγο. Παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν αρκετές με αποκορύφωμα τα περίφημα μπόνους που ανάθεμα αν ξέρει έστω κι ένας τι περιλαμβάνουν και φυσικά την εφορία που σχεδόν κανείς δεν λογαριάζει παρά μόνο οι ιθύνοντες της εκάστοτε ομάδας. Το κοινό, όμως, αδιαφορεί για αυτά τα πράγματα. Το εντυπωσιακό είναι το πόσο εύκολα φωνάζει ο κόσμος για συμβόλαια και λεφτά. Ατάκες του στυλ: «Βγάλτε τα καβούρια και δώστε στον παίχτη 300.000 χιλιάρικα παραπάνω για να υπογράψει», είναι όλα τα λεφτά. Κυριολεκτικά όλα τα λεφτά. Φυσικά, ο μάγκας που φωνάζει δεν έχει κάτσει ποτέ να μετρήσει 300.000 χιλιάρικα -θα μετράει μέχρι να κόψει αντίπαλο ο Σπυρόπουλος. Όπως έχει γράψει ο Μάνος Αντώναρος: «Άνθρωποι που ζήτημα είναι αν έχουν 1000 ευρώ στην τράπεζα, έχουν ολοκληρωμένη άποψη για το πώς πρέπει να διοικείται μια εταιρεία (Π.Α.Ε.) που έχει Δ.Σ., κεφάλαια, περιουσία, μετοχές». Και συμπληρώνει ο Κάνθαρος: είναι δυνατόν όλοι αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν κουμάντο στο σπίτι τους, να υποδεικνύουν την μεταγραφική και οικονομική πολιτική που πρέπει να εφαρμόσει μια Π.Α.Ε.; Δυστυχώς, μας έχει προσβάλλει (και) η μεγαλομανία. Νομίζουμε ότι η ομάδα που υποστηρίζουμε μας ανήκει. Σας έχω νέα. Δεν μας ανήκει. Όπως οι Έλληνες πολίτες που συζητούν για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας και κάθε φορά κράζουν τους πάντες και τα πάντα. Τεχνηέντως, όμως, αμελούν να αναφέρουν ότι τους πάντες τους ψηφίζουν οι ίδιοι και τα πάντα τα προκαλούν αυτοί που εκλέχτηκαν από τους ίδιους. Και φυσικά προτείνονται ''έτοιμες'' και ''σίγουρες'' λύσεις για όλα τα προβλήματα, έστω κι αν η διάθεση για αυτοκριτική και αμφιβολία χαρακτηρίζεται ως μηδενική. Το ίδιο ακριβώς ισχύει για την οπαδική αυτοκριτική και αμφιβολία. Τι θέλω να πω; Οι φταίχτες δεν είμαστε ποτέ εμείς και η άποψη μας είναι πάντα σωστή. Και είμαστε βέβαιοι σε αυτό, όπως ήταν κι ο Τζέφρυ για τα ''λεφτά υπάρχουν''. Επομένως, οι Αρειανοί που φωνάζουν για την πρόσληψη του Γιάκομπ ας έχουν στο μυαλό τους ότι αυτό μπορούσαμε να φέρουμε κι αυτό φέραμε. Εσείς αν είχατε δέκα δραχμές στην τσέπη ή αποφασίζατε ότι θα ξοδέψτε μέχρι δέκα δραχμές για μια συγκεκριμένη αγορά θα πηγαίνατε να αγοράσετε κάποιο προιόν που κοστίζει 15 ή 20 φράγκα, χωρίς μάλιστα να γνωρίζετε αν το προϊόν αυτό θα σας ικανοποιήσει; Δεν νομίζω. Πάντως, ας θυμόμαστε ότι το οικονομικό στάτους των ομάδων είναι επτασφράγιστο μυστικό. Επομένως, ας είμαστε λίγο φειδωλοί στις εκφράσεις μας. Επί παραδείγματι, αν ο Άρης υπερέβη το αρχικό μπάτζετ για να φέρει τα παλικάρια από το Βόλο έκανε λάθος. Αυτοί που ικανοποίησαν το λαϊκό αίσθημά τους θα είναι οι ίδιοι που θα γκρινιάζουν για τη διατάραξη της βιωσιμότητας και τα ''ανοίγματα'' της επιχείρησης. Άσχετα αν δεν έχουμε ιδέα περί μπάτζετ, ισολογισμών και λοιπών αριθμητικών στοιχείων.

Τέλος, έχουμε τους μάνατζερ. Στην Ελλάδα δεν έχουμε ιδέα πως γίνεται μια μεταγραφή. Είναι γνωστό ότι ο εμπνευστής της γαργαρόπουτσας έφερνε παίχτες στον Ιωνικό μέσω youtube. Είναι γνωστή, επίσης, η τεράστια επίδραση που έχει το ηλεκτρονικό παιχνίδι manager σε οπαδούς και παράγοντες. Αρκετές ομάδες αναθέτουν στους ανιχνευτές τους να σκανάρουν τους παίχτες που έχουν πολύ καλά χαρακτηριστικά στο manager. Είναι ενδιαφέρουσα η ιστορία του πως ήρθε ο Ντούντου στην Ελλάδα και στον Ολυμπιακό. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια αρκετές ομάδες πληρώνουν μεγάλα ποσά, προκειμένου να αποκτήσουν την βάση δεδομένων του παιχνιδιού, αρκετούς μήνες πριν αυτό κυκλοφορήσει -το έπραξε πρόσφατα η Έβερτον. Στην Ελλάδα, φυσικά, η έννοια του scouting είναι ευρέως άγνωστη. Πλείστοι το ευαγγελίζονται, πολλοί το αναφέρουν, λίγοι γνωρίζουν την σημασία του και ελάχιστοι το εφαρμόζουν. Οι περισσότερες μεταγραφές βασίζονται σε αμφιλεγόμενα κίνητρα και οφείλονται στα κονέ του τεχνικού διευθυντή, στα κολλητιλίκια του προπονητή και κυρίως στην τύχη. Για παράδειγμα, ο Βαλβέρδε και η (μιζοφόρα;) συνεργασία του με τον Ιμπάνιεθ. Το σπρώξιμο του Κοβάσεβιτς στη σέρβικη αγορά. Ο Κόντης που διαρρέει το νέο ότι ο Άρης ψάχνει επιθετικό και εντός 24ώρου τα φαξ πέφτουν βροχή. Σε αυτή την περίπτωση, το scouting λαμβάνει -αν λάβει- μέρος εκ των υστέρων και συνήθως εφαρμόζεται μέσω παρακολούθησης βίντεο και σπανιότερα μέσω δοκιμής στην προπόνηση. Σαν να σου κάνουν προξενιό με μια γκόμενα και να την βλέπεις για πρώτη φορά στα σκαλιά της εκκλησίας. Αντίθετα, το πραγματικό scouting απαιτεί πολλούς μήνες παρακολούθησης. Φυσικά κάτι τέτοιο θέλει χρήμα και κυρίως χρόνο. Οι ελληνικές ομάδες θεωρούν τον χρόνο πολυτέλεια. Μεταφράζουν την υπομονή ως αδυναμία. Θυμάμαι όταν είχαμε υπογράψει τον Ρομπέρζ από την Παρί. Τότε, είχαν πει ότι τον παίχτη τον παρακολουθήσαμε σε 22 ματς. Αν πράγματι τον παρακολουθήσαμε σε 22 ματς σημαίνει ότι το τμήμα scouting υπολειτουργεί ή στελεχώνεται με ανεπαρκές και ανίκανο προσωπικό. Στην Ελλάδα, κατά την γνώμη μου, ο μόνος άνθρωπος που κάνει σοβαρή δουλειά είναι ο Ρότσα. Κάποτε υπήρχε κι ο Γκέραρντ -ο μοναδικός που πήγαινε στα Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Νέων. Δυστυχώς, όμως, ουδείς λογαριάζει τις προτάσεις του Μπουμπλή. Αν είχα σχέση ή επιρροή με την Π.Α.Ε. Άρης θα έκανα ότι περνάει από το χέρι μου για να έρθει ο Ρότσα στο Χαριλάου. Όπως γίνεται αντιληπτό, το να είμαι ο Βρύζας και να φέρνω πρώην συμπαίχτες μου από πρώην ομάδες μου στον Π.Α.Ο.Κ. δεν συνιστά scouting. Το να είμαι ο Κόντης και να αξιοποιώ τα -ομολογουμένως ισχυρά- κονέ μου δεν συνιστά scouting. Το να είμαι ο Αντωνίου και να ξοδεύω 6.5 εκατομμύρια γιούρο για Χριστοδουλόπουλο και Μελίσση δεν συνιστά scouting. Το να είμαι ο γυμνός βασιλιάς και να εκτελώ ότι κινείται στον ελληνικό χώρο δεν συνιστά scouting. Επίσης, το να φέρνω ονόματα όπως Σισέ, Αμπρέου ή Ριβάλντο δεν συνιστά scouting. Το μεταγραφικό σκηνικό στην Ελλάδα συνάδει άψογα με την νοοτροπία που διέπει τις ομάδες στο σύνολό τους. Δεν μας νοιάζει το μέλλον. Ούτε καν το σήμερα. Μας νοιάζει το τώρα. Το μόνο που θέλουμε είναι να βγει η χρονιά. Όπως ακριβώς γράφει κι ο Πανούτσος: «Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει μπει στη λογική με την οποία αντιμετωπίζεται και η οικονομία. Στην οποία δεν κοιτάμε να στρώσουμε κώλο και να σωθούμε, αλλά να βρούμε τρόπους να φεσώσουμε τους πιστωτές και να επιβιώσουμε εκβιάζοντάς τους ότι αν χαθούμε, θα τους πάρουμε μαζί μας». Επομένως, για ποιo scouting μιλάμε; Χρονοβόρα και κοπιαστική διαδικασία. Βάζω τους μάνατζερ, παίρνουν τη μίζα τους και όλα βαίνουν καλώς. Η δουλειά μπορεί να γίνεται, αλλά κατόπιν προκύπτουν γκρίνιες. Λόγου χάρη, ο Άρης και η ανάδειξη του Κόντη σε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Τι σαπάκι είναι αυτός, τι σακάτης είναι ο άλλος, ποιος διάλεξε τους παίχτες, ποιος έκανε το σχεδιασμό και πάει λέγοντας. Ο ένας κατηγορεί τον άλλον και οι οπαδοί τους πάντες. Για αυτό σε κάθε μεταγραφική περίοδο, οι ελληνικές ομάδες αλλάζουν τους παίχτες σαν πλαστικά μαχαιροπίρουνα. Για να γίνουμε και ολίγον κυνικοί, το θέμα δεν είναι ποιος φέρνει τους παίχτες και πως αυτοί έρχονται, αλλά η επίτευξη του σκοπού, ήτοι η νέα μεταγραφή να έχει καλή επίδοση και απόδοση με όσο το δυνατόν χαμηλότερες οικονομικές απολαβές. Και έρχομαι εγώ ο περήφανος Αρειανός και ρωτάω: γιατί η Μπαρτσελόνα και η Μάντσεστερ του τσίχλα κάνουν μεταγραφές που είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού; Ρητορικό το ερώτημα. Θέλετε να φέρω την ερώτηση στα μέτρα μας; Να την φέρω. Να την εξισώσω με τα δικά μας δεδομένα; Να την εξισώσω. Γιατί ο Εργοτέλης κάνει μεταγραφές στα δάχτυλα του ενός χεριού; Εκ νέου ρητορικό το ερώτημα. Για αυτό ακριβώς υποτιμούμε την δράση και τα συμφέροντα των μάνατζερ. Όπως, επίσης, υποτιμούμε τα οφέλη ενός αξιόλογου δικτύου ανίχνευσης και αξιοποίησης ταλέντων. Ενός ορθολογικού σχεδίου που να στοχεύει στην μεταγραφική πολιτική, τις υποδομές και τα φυτώρια. Για να καταστεί καλύτερα κατανοητό ας το ονομάσουμε μεταπωλητική αξία παιχτών.

Όλα αυτά που αράδιασα προβάλλουν τη μιζέρια μας. Μηδέν αυτοκριτική, μηδέν αμφιβολία. Αντίθετα, βασιλεύει η ημιμάθεια και η έλλειψη γνώσης. Οφείλουμε να σκεφτόμαστε. Να κρίνουμε. Να αξιολογούμε. Να μαθαίνουμε. Να ακούμε. Ωστόσο, υποτασσόμαστε σε διαφορετικούς κανόνες. Τους δικούς μας κανόνες. Όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε όλες τις πτυχές της ζωής. Συγχωρέστε με για την έκταση του κειμένου. Είναι πολλά αυτά που έγραψα κι όμως αποδεικνύονται τόσα λίγα. Προσπάθησα να αποκρυπτογραφήσω κάποιες βασικές ποδοσφαιρικές καταστάσεις, οι οποίες πρέπει να θεωρούνται δεδομένες και αυτονόητες, αλλά, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Παραμένουμε προσκολλημένοι σε ένα προκλητικό πλαίσιο άγνοιας που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ατέρμονη γκρίνια και ανεξήγητη συνωμοσιολογία, ενώ παράλληλα βασίζεται στα θέλω του καθενός και στην καθολική επικράτηση αυτών. Καταννοώ ότι το παρόν άρθρο θα το διαβάσουν ελάχιστοι αναγνώστες, όμως οφείλω να τα γράψω, ώστε να τα επικαλούμαι, όποτε κριθεί απαραίτητο. Σας ευχαριστώ για τη υπομονή σας.

Υ.Γ.1 Την Παρασκευή έχουμε και Εθνική. Επίσης, έχουμε και το ποδοσφαιρικό come back του Κάνθαρου. Νοιώθω σαν θηρίο στο κλουβί.

Υ.Γ.2 Βρισκόμαστε στο 1971. Επιστροφή στις ρίζες. Οι Black Sabbath, αποτελούμενοι από την κλασσική τετράδα,  κυκλοφορούν το ''Master of Reality'', από όπου ακούμε την πρώτη κομματάρα της ανάρτησης. Παραμένουμε στις ρίζες. Το έκτο στούντιο άλμπουμ της μπάντας κυκλοφορεί το 1975. Λέγεται ''Sabotage'' και εμπεριέχει ένα από τα καλύτερα τραγούδια των Sabbath. Καλή απόλαυση.

Το γεύμα της μέλισσας, το μέλι και η σύμπτωση

Είμαστε όλοι έτοιμοι; Ωραία. Ο θρυλικός Μπιλ Σάνκλι δίνει το δικό του στίγμα περί απλότητας: «Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι που στηρίζεται στο να δίνεις και να δέχεσαι πάσες, στο να κάνεις κοντρόλ και να είσαι διαθέσιμος για να πάρεις μπάλα. Είναι τρομακτικά απλό άθλημα». Έχει απόλυτο δίκιο. Η ουσία της δήλωσης είναι απαράλλαχτη. Διαχρονική. Απόλυτη. Στο ποδόσφαιρο του σήμερα, βέβαια, ελάχιστοι ενστερνίζονται την άνωθεν άποψη. Γιατί; Διότι, η συντριπτική πλειοψηφία του κοινού αδυνατεί να κατανοήσει το ποδόσφαιρο. Νοητικά. Τακτικά. Έχω ετοιμάσει ένα κολοσσιαίο άρθρο επ' αυτού.  Όμως, για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε; Εδώ δεν μπορούμε να συλλάβουμε καθημερινά πράγματα που αφορούν την ίδια μας τη ζωή. Δεν έχουμε καταλάβει το νόημα της ζώνης και του κράνους. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουμε δικαίωμα να ρυπαίνουμε το περιβάλλον. Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι οι σκοταδόψυχοι θα παραμείνουν σκοταδόψυχοι σε αέναο επίπεδο. Επιπλέον, είμαστε καχύποπτοι σε βαθμό κακουργήματος. Όταν χαρακτηρίζεται κάτι ως απλό, τότε αμέσως προβληματιζόμαστε για το αν πράγματι είναι απλό κι αν θα μπορέσουμε να τα βγάλουμε εις πέρας. Αρχίζεις να έχεις αμφιβολίες. Σε πιάνει πανικός και μόνο στη σκέψη ότι δεν θα μπορέσεις να αποκρυπτογραφήσεις την απλότητα. Να την εφαρμόσεις. Να ανταποκριθείς. Αρνείσαι να δεχτείς την ενδεχόμενη αποτυχία κι ως εκ τούτου επιλέγεις να κολυμπήσεις σε δύσκολα/βαθιά/θολά νερά. Και να ''πνιγείς'' ουδείς θα σε κατηγορήσει. Πάρτε, για παράδειγμα, τα γεύματα που προετοιμάζονται στην Αφρική και την Ευρώπη. Ποιο γεύμα θεωρείται απλό; Ποιο θεωρείται τέλειο; Εξαρτάται υπό ποιο πρίσμα το εξετάζει κανείς. Στην Αφρική το απλό γεύμα συνάδει με το τέλειο. Εναρμονίζεται. Ταυτίζεται. Κάθε συστατικό είναι υψηλής ποιότητας, το γεύμα ολοκληρώνεται με λίγα συστατικά και συν τοις άλλοις εκπληρώνονται όλα τα κριτήρια που αφορούν το φαγητό: ικανοποίηση πείνας, υγεία, ευπεψία και καλή γεύση. Αντίθετα, στην Ευρώπη το απλό γεύμα αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, αλλά δεν θεωρείται τέλειο. Το τέλειο γεύμα υπόκειται σε διαφορετική κουλτούρα που υποδηλώνει τη χρησιμοποίηση πολλά συστατικών και την πολυπλοκότητα της προετοιμασίας. Λοιπόν, αυτή η κουλτούρα μας έχει κάψει τη γούνα. Προσωπικά, ψηφίζω την έκδοση της Αφρικής. Το απλό είναι τέλειο. Αυτό υποστήριζε, μεταξύ άλλων αθλητάνθρωπων, ο Γιάννης Ιωαννίδης. Αυτό υποστηρίζει κι ο Κάνθαρος. Ευτυχώς που υπάρχει η απλότητα της Μπαρτσελόνα και θυμόμαστε/μαθαίνουμε τι σημαίνει ποδόσφαιρο. Μακάρι να υπήρχε μια Μπαρτσελόνα που να αφορούσε την κοινωνία. Να μπορούσαμε να διδαχτούμε από αυτήν. Φευ!

Υποθέτω ότι παρέκκλινα της πορείας μου. Επανέρχομαι πάραυτα στην πειθαρχημένη σκέψη. Λέγαμε, λοιπόν, για την απλότητα του ποδοσφαίρου. Δυστυχώς, στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπου δεσπόζει η Ε.Π.Ο.land, είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρουσιάσεις στο χόρτο τέτοιο εγχείρημα. Ωστόσο, οφείλεις να προσπαθήσεις. Η διοίκηση, σύμφωνα με τις μεταγραφικές εξελίξεις, αυτό ακριβώς επιχειρεί. Το ίδιο πράττει και ο Τσιώλης με τους παίχτες του. Εμείς; Ποια πορεία θα κανονίσουμε; Ο Κάνθαρος προτείνει το εξής δίπτυχο: ρεαλισμός και σύνεση. Το ρόστερ γέμισε. Παραγέμισε. Πρέπει να ελαφρύνει. Μολαταύτα, ο Τσιώλης έχει γεμάτη την φαρέτρα του. Συν τοις άλλοις, εντάθηκε ο ανταγωνισμός μεταξύ των παιχτών -είναι λίαν σημαντικό. Αυτό που απομένει είναι να (παρα)μείνουμε εκτός δωματίου και να αφήσουμε τον Σεφ να δουλέψει με την ησυχία του. Ας θυμηθούμε τον τέταρτο παράγοντα.

Σήμερα, όμως, έπρεπε να θέσουμε σε κίνηση και τον πρώτο παράγοντα. Δεν τον θέσαμε. Η Ξάνθη έχει δώσει δυνατά παιχνίδια με Ο.Σ.Φ.Π., Α.Ε.Κ. και Π.Α.Ο.Κ. Έπαιξε μεθοδευμένο ποδόσφαιρο και είχε πολύ καλή παρουσία. Μολαταύτα, δεν αποκόμισε ούτε ένα βαθμό. Ομολογώ ότι αυτό με προβλημάτιζε. Μήπως είχε έρθει η ώρα να μην παίξει καλά και να πάρει βαθμό ή βαθμούς; Εν τέλει, και καλά έπαιξε και βαθμό τσίμπησε. Και πάμε στις τέσσερις γραμμές του χόρτου. Το να βλέπεις τον Τόχα εκτός εντεκάδας αποτελεί ισάξια ικανοποίηση με το να σου ζητάει ραντεβού η Τζένη Μπότση (γυναικάρα). Ωστόσο, γρήγορα αυτό το συναίσθημα εξανεμίστηκε, μόλις είδα τον Καστίγιο να στολίζει το μπράτσο του με το περιβραχιόνιο. Δεν κατάλαβα τον λόγο. Ο Καστίγιο δεν εκφράζει τον Κάνθαρο ως αρχηγός του Άρη. Συν τοις άλλοις, έπρεπε να αντέξω το ψυχολογικό βάρος που μου προξενεί η παρουσία του Μίτσελ στο αριστερό άκρο της άμυνας. Τέλος πάντων. Ήταν δεδομένο ότι ένα γρήγορο γκολ θα μας απελευθέρωνε. Δεν το πετύχαμε. Ήταν δεδομένο ότι έπρεπε να εξαργυρώσουμε την ορμητικότητα που είχαμε στο πρώτο τέταρτο. Δεν την εξαργυρώσαμε. Το να βλέπεις, μόλις στο 3' λεπτό, τον Καπετάνο, όντας αμυντικό χαφ, να παίζει το ένα δύο με τον Γιάκομπ, εντός περιοχής, είναι όμορφο. Σου προξενεί ευθυμία. Το να διαπιστώνεις ότι ο Καπετάνος με το καλό του πόδι δεν μπορεί να βρει δίχτυα, ούτε καν εστία, σου προξενεί έναν εκνευρισμό. Το να λήγει το ματς κι εσύ ακόμα να περιμένεις να δεις μια ανάλογη φάση, σου προξενεί θυμό. Πίκρα. Αγανάκτηση. Ο Άρης είχε μια άκαρπη υπεροχή και μια ανούσια κατοχή. Η κατοχή, όμως, τέλειωσε τον Οκτώβριο του 1944, όχι του 2011. Ο Ουζουνίδης ακολούθησε την πεπατημένη. Μετά το αρχικό σοκ, έδωσε χώρο στον Άρη, έκλεισε τους διαδρόμους και έπαιζε άψογα το μαν το μαν και το ντουμπλάρισμα αντιπάλου (π.χ. Καστίγιο, Ούμπιντες). Κι όλα αυτά χωρίς να μπορεί να κυκλοφορήσει την μπάλα και με σχετικά άναρχο κέντρο, ελέω της απουσίας του Βασιλακάκη. Αντίθετα, την μπάλα την κυκλοφορούσε ο Άρης. Ωστόσο, στερούμαστε υπομονής και αγωνιστικής πειθαρχίας. Έβλεπα τον -μη εγκλιματισμένο- Ούμπιντες, πολλάκις, να αφήνει τη θέση του για να καλύψει τον Παπαζαχαρία. Υπενθυμίζω ότι στα χαρτιά έπαιζε ως επιτελικός μέσος. Να δεχτώ ότι είχε τέτοιες εντολές από τον Τσιώλη. Αν και ο Παπαζαχαρίας τα πήγε ικανοποιητικά. Ρε παιδιά, τον Μίτσελ ποιος τον κάλυπτε; Η Ξάνθη, έχοντας ως κύριο εκφραστή τον Πόι, έπαιζε και πίεζε αρκετά από εκείνη την πλευρά, προφανώς λόγω σαφών οδηγιών εκ μέρους Ουζουνίδη. Είχα δηλώσει ότι ο Κούπερ δεν υποτιμούσε το πρόβλημα που έχουμε στο αριστερό άκρο αμύνης και ήλπιζα να μην το υποτιμήσει κι ο Τσιώλης. Οι ελπίδες μου αποδείχτηκαν φρούδες. Ο Αργεντινός είχε δώσει ρητές εντολές στον Λαζαρίδη να καλύπτει τον Μίτσελ. Είναι φανερό ότι επί Τσιώλη κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ο Μίτσελ μοιραία αντικαταστάθηκε. Σπαταλήσαμε ένα ημίχρονο. Αυτό, όμως, είναι το υλικό μας. Και φυσικά αυτός είναι ο Καστίγιο. Ένας παίχτης που θεωρεί το μαρκάρισμα ποδοσφαιρική ταπείνωση και δεν μαρκάρει ούτε τον ίσκιο του, παρά μόνο αν τον προκαλέσει ο αντίπαλος παίχτης, προπονητής, βοηθός, φροντιστής, νερουλάς, πετσετάς. Ως εκ τούτου, ο Μίτσελ έχει ελαφρυντικά. Ο Τσιώλης όχι.

Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Ο Κάνθαρος παραλίγο να πάθει συγκοπή, μόλις είδε τις αλλαγές. Δεν σας κρύβω ότι μου πήρε αρκετή ώρα για να αποκρυπτογραφήσω ποιος παίζει που. Για παράδειγμα, ο Πορτίγια κι ο Τόχα. Τους τσάκωσα αρκετές φορές στην αριστερή πλευρά. Σαν ζευγαράκι. Από την άλλη πλευρά, είχαμε ένα παλικάρι με μπουκλίτσες και γαλανά ματάκια που ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Ο Βλαχοδήμος, στα λίγα λεπτά που τον αντιμετώπισε, είχε καλή παρουσία και είναι άξιος αναφοράς. Επιπλέον, πώς γίνεται ο Καστίγιο να έχει πατήσει το δεξί του πόδι τρεις φορές και την περιοχή καμία; Και ποιος ήταν ο ρόλος του Γιάκομπ; Απαντώ μόνος μου: να σπάει την μπάλα. Ποια μπάλα; Πόσες φορές την ακούμπησε; Πόσες φορές είδε τι χρώμα έχει; Είναι φανερό ότι έχουμε σοβαρό πρόβλημα στις ομάδες που κλείνονται και παίζουν την κόντρα. Η Ξάνθη το κάνει καλά και μαγκιά της. Κι ας είχε αριστερό μπακ τον Εντιμάρ και τον Μαρσελίνιο εξαφανισμένο. Το αποτέλεσμα είναι να ''αναπτυσσόμαστε'' οριζόντια και με μακρινές μπαλιές που κατέληγαν σε μυστήριο λαϊκού ήρωα. Γιατί; Ρε παιδιά, βάλτε κάτω την μπάλα. Ευτυχώς, ο Φατί έχει μεγάλα αποθέματα βενζίνης στο ρεζερβουάρ του. Μακάρι να μπορούσαμε να τον κλωνοποιήσουμε και να προσθέσουμε στους κλώνους του ένα γονίδιο που θα υπαγορεύει να τρέχει για τρία άτομα και να αγωνίζεται σε πέντε θέσεις. Όσο για τον Βελλίδη, είχα δηλώσει ότι δεν είναι έτοιμος για πρώτος τερματάς. Έχει ικανότητες και φαίνεται ότι δουλεύει, αλλά δεν αρκεί. Το να είσαι πρώτη επιλογή συνοδεύεται με το αντίστοιχο ψυχολογικό φορτίο. Πιστεύω ότι σε δυο χρόνια θα είναι μάχιμος και πανέτοιμος. 

Όπως είπε ένας φίλος Αρειανός με το πέρας του αγώνα: «Πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που πήραμε το Χ». 'Εχει απόλυτο δίκιο. Πού πήγε, όμως, η απλότητα που εννοούσε ο Μπιλ Σάνκλι; Πού πήγε η -εκ μέρους όλων- προσπάθεια; Ο Κάνθαρος είναι εγκρατής άνθρωπος και δεν θα προβεί σε αφορισμούς. Ούτε σε μηδενισμούς μήτε σε απαξιώσεις. Έχω πίστη στο ρολάρισμα της ομάδας. Έχω πίστη στον προπονητή. Εξάλλου, ο Άρης για μένα είναι κάτι παραπάνω από μια ομάδα που ''πρέπει'' να κερδίζει. Δυστυχώς, όμως, οι περισσότεροι δεν λειτουργούν με αυτό το σκεπτικό. Αντιθέτως, διακατέχονται από ωφελιμιστικά και οπορτουνιστικά κριτήρια. Ο Άρης υπάρχει για να γεμίζουμε τις Κυριακές μας. Για να γεμίζει εμάς τους ίδιους. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και κάθε φορά που βλέπω την Αρειανάρα να πατάει το χόρτο γεύομαι ικανοποίηση, ιδίως σήμερα που είχα να την παρακολουθήσω είκοσι ολόκληρες μέρες. Έστω κι αν σε αυτήν παίζει ο Μίτσελ κι ο Τόχα. Έστω κι αν πρέπει να ανεχτώ τις γκρίνιες και τη μιζέρια κάποιων. Έστω κι αν χρειάζεται ενέσεις ψυχολογίας. Έστω κι αν δεν μπορεί να κερδίσει την Ξάνθη. Όλοι αγαπάνε το μέλι, λίγοι την μέλισσα. Πολλοί γουστάρουν τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, λίγοι δέχονται πως υπάρχει η ήττα και η ισοπαλία μέσα στο πρόγραμμα. Η μέρα του δαίμονα θα έρθει.

Να πούμε και δυο πράγματα για το Ατρόμητος - Παναιτωλικός. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Το ότι μένει ανενόχλητος ο Μήτρογλου, μου δείχνει ότι ουδείς αντίπαλος προπονητής τον υπολογίζει. Μολοταύτα, θα έπρεπε, διότι όλη η ομάδα αγωνίζεται για εκείνον. Ακλόνητο παράδειγμα συνιστούν οι στημένες φάσεις. Έγινε με τον Άρη. Έγινε με τον Π.Α.Ο. Έγινε με τον Παναιτωλικό. Το να ξεμαρκάρεται μόνος του δεν το λογίζω ως πιθανό ενδεχόμενο για τον απλό λόγο ότι κάνει κίνηση πίσω από το σέντερ μπακ, αγνοεί την ύπαρξη του οφσάιντ και δεν μπορεί να πασάρει με ακρίβεια σε ακτίνα τριών μέτρων ή να υποδεχτεί σωστά την μπάλα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να παίξει το ένα δύο. Επιπλέον, είναι απείθαρχος, αργός και δεν έχει ιδιαίτερη διάθεση για μαρκάρισμα. Για αυτό, άλλωστε, δεν τον θέλει ο Βάσκος. Μολονότι οι αδυναμίες του είναι πολλές και τρανταχτές, εκείνος σκοράρει -απόδειξη ότι δεν έχει δουλέψει και δεν έχει δουλευτεί. Χθες, ωστόσο, απέδωσε ικανοποιητικά σε τακτικό επίπεδο. Κι όλα αυτά, απέναντι σε έναν Παναιτωλικό που παρά τη δεδομένη τεχνική ανεπάρκεια αρκετών παιχτών, προσπαθεί να παίξει στρωτό ποδόσφαιρο με όπλο την ταχύτητα, τις αντεπιθέσεις και τον ενθουσιασμό. Έργο Τεννέ. Ωστόσο, οι αλληλοκαλύψεις παραμένουν σε μέτριο επίπεδο. Κι αυτό έργο Τεννέ. Κάθε φορά που ανέβαινε ο Κουτρουμάνος, το χωρικό διάστημα που έμενε ακάλυπτο, ήταν ισόποσο των συνόρων στον Έβρο. Και ποιος να καλύψει το κενό; Ο Καμαρά δεν φημίζεται για τα ανασταλτικά του καθήκοντα. Τα σέντερ μπακ δεν μπορούν. Η ομάδα χρειάζεται μπομπάτο κεντρικό οπισθοφύλακα (Ντολεζάι;). Επίσης, απαιτείται η προσθήκη κάποιου αμυντικού μέσου που να λειτουργεί σαν κυμματοθραύστης μπροστά από το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Οι Σιόντης και Μουμίν είναι ντελικάτοι για αυτή τη δουλειά. Μόνο έτσι θα απελευθερωθεί η υποτιμημένη μπαλαδόφατσα που ακούει στο όνομα Θεοδωρίδης. Έχουμε και έναν Χαριστέα να τροφοδοτήσουμε. Τουλάχιστον, ο Άντι, όντας αριστερό μπακ, στέκεται αξιοπρεπώς και δείχνει ότι πρόκειται για εξελίξιμο παίχτη. Αντίθετα, ο Ατρόμητος έχει τον Ζουέλα που λειτουργεί σαν σύρτης μπροστά από Τόμας και Φυτανίδη. Άμα λάχει, μετατρέπεται και σε τρίτο σέντερ μπακ. Χθες, ωστόσο, είχε ανέβει αρκετά μέτρα στον άξονα, παίζοντας ελάχιστα πίσω από τον Τάτο, για να επανέλθει στην περιοχή ευθύνης του κατόπιν της επίτευξης του πρώτου γκολ. Ένα γκολ που προήλθε από στημένη φάση. Όπως και το δεύτερο. Είναι προφανές ότι ο Δώνης έχει δουλέψει σε αυτόν τον τομέα. Επιπλέον, έχει δουλέψει πολύ με τα άκρα του. Όχι μόνο στις αλληλοκαλύψεις και στο ντουμπλάρισμα αντιπάλων, αλλά και στην επιθετική ανάπτυξη. Τα όβερλαπ συνιστούν πάγιο κομμάτι του επιθετικού ξεδιπλώματος, καθώς και οι μακρινές διαγώνιες πάσες με τον Τάτο να οπισθοχωρεί, να μαζεύει την μπάλα και να σημαδεύει τους προωθημένους Σκόνδρα και Γιαννούλη. Κι όλα αυτά, χωρίς την ουσιαστική συμβολή του Πίτου Γκαρσία στο χθεσινό ματς. Ο Δώνης, πάντως, έχει ωριμάσει αρκετά. Φαίνεται στο παιχνίδι του. Περιμένω περαιτέρω βελτίωση. Περιμένω (κι άλλες) κηδείες.

Υ.Γ.1 Η κατάρα της γριάς ξεκίνησε με τη δύση (;) του Αστέρα. Από τον Άρη Ασβεστά.

Υ.Γ.2 Μην ξεχάσετε να τιμήσετε την ψηφοφορία.

Υ.Γ.3 Είναι Γερμανοί, παίζουν metal και δηλώνουν οργισμένοι.