Ανασκόπηση και συγκρίσεις

Ο Αλεξανδρής, σε πρόσφατη συνέντευξη του, δήλωσε ότι έδιωξε τον Όλιβερ επειδή δεν ήταν καλός χαρακτήρας και χαλούσε το κλίμα στα αποδυτήρια. Ο Κάνθαρος απόρησε με την απόλυση του παίχτη, για τον απλό λόγο ότι ήταν ένας από τους ελάχιστους του ρόστερ που ξέρει μπάσκετ. Ωστόσο, δεν γνωρίζω τον χαρακτήρα του παίχτη. Εμπιστεύομαι την κρίση του Αλεξανδρή. Και ως εκ θαύματος, από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, η ομάδα του μπάσκετ είναι, το λιγότερο συγκλονιστική. Δεν μιλάω για αποτελέσματα, αλλά για πάθος. Ενέργεια. Διάθεση. Όρεξη. Φυσικά δεν συντελέστηκε κάποιο θαύμα. Ο Αλεξανδρής στήριζε και στηρίζει την ομάδα. Δεν είναι απατεώνας. Με ντούρασελ δουλεύει. Ακόμα και μετά τις συνεχόμενες ήττες στο ξεκίνημα της περιόδου, δήλωνε αισιόδοξος και μοίραζε υποσχέσεις ανάκαμψης. Και κάπως έτσι, ήρθαν οι νίκες και η πρόκριση στην Ευρώπη. Και το κυριότερο: εμφανίστηκε φλόγα. Μακάρι να προχωρήσουμε στο θεσμό, αν και καταλαβαίνω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ας το παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις και να είστε σίγουροι ότι ο κόσμος θα επιβραβεύσει τους παίχτες και τον προπονητή με την παρουσία του στις κερκίδες του Παλέ.

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στη μπάλα. Και λέω μπάλα, διότι, πλην του αγώνα με τον Π.Α.Ο., δεν παίζουμε ποδόσφαιρο. Ο Τσιώλης δήλωνε ότι η ομάδα θα βρει τον εαυτό της. Προσωπικά τον πίστευα. Απλά στο ποδόσφαιρο, εν συγκρίσει με το μπάσκετ, η ομοιογένεια (εκ)πληρώνεται πιο αργά και δύσκολα. Είναι απολύτως λογικό. Σε μια ποδοσφαιρική ομάδα έχεις να κουμαντάρεις περίπου 25 κορμιά. Δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι ο Τσιώλης είναι ακριβώς ο ίδιος προπονητής και άνθρωπος που προσλάβαμε τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές του ελληνικού πρωταθλήματος. Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον Τσιώλη ως κλώνο του Αλεξανδρή; Όχι. Είναι πολύ νωρίς για να του προσάψεις τέτοιον χαρακτηρισμό. Έχει να φάει πολλά ψωμιά ακόμα. Είναι βέβαιο, όμως, ότι χρειαζόμαστε και στο ποδόσφαιρο έναν Αλεξανδρή.

Έστω, λοιπόν, ότι ο Όλιβερ είναι κακό παιδί. Στο ποδόσφαιρο πόσα κακά παιδιά έχουμε; Αρκετά. Ένας από αυτούς είναι ο Καστίγιο. Ένας παίχτης που εκτελεί πλάγιο άουτ και δίνει πάσα στον εαυτό του. Η διοίκηση τον πίστεψε και καλά έκανε. Μόχθησε για να υπογράψει τον Καστίγιο και καλά έκανε. Και αρκετοί χάρηκαν με την μεταγραφή. Εντούτοις, όλοι αυτοί που κράζουν τώρα τον Καστίγιο, είναι οι ίδιοι που πανηγύριζαν την πρόσληψή του. Θεμιτό. Δεν μπορώ να πω κάτι επ' αυτού. Και είναι θεμιτό, διότι ο παίχτης έχει δώσει πάμπολλα δικαιώματα. Να μην τα έδινε. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τον χειμώνα έχει κρύο και ψέμματα. Πάμε στον Γιάκομπ. Τι να πούμε για τον Ρουμάνο; Ήταν σαφές ότι δεν ταίριαζε με την ιδιοσυγκρασία της ομάδας. Άστοχη μεταγραφή. Ήλπιζα ότι θα σκύλιαζε, αλλά διαψεύστηκα. Στο μόνο που δείχνει συνέπεια είναι οι φωνές, οι γκρίνιες και τα βλέμματα σε επόπτες και διαιτητές. Και φτάνουμε στον Σολτάνι. Όταν τον υπογράψαμε, θεώρησα ότι θα μπορούσε να προσφέρει. Φευ! Ο παίχτης μας βγήκε παρόμοια έκδοση του Κάλβο. Φυσικά την μπάλα που ξέρει ο Κάλβο δεν την ξέρει ο Σολτάνι, αλλά τέλος πάντων.

Πώς να επέλθει ομοιογένεια; Πώς να προκύψει επικοινωνία; Πώς να πετύχουμε καλό κλίμα; Ποιος να τα κάνει όλα αυτά; Ο Πολωνός Γκουαρντιόλα; Ρε, τι να νοιώσει αυτός από Άρη και ελληνικό πρωτάθλημα; Η ποδοσφαιρική ιστορία βρίθει από αντίστοιχα παραδείγματα που αντανακλούν στην επικείμενη αποτυχία. Χρειάζεσαι κάποιον να διαχειριστεί την υφιστάμενη κατάσταση και φέρνεις έναν Πολωνό μαθητευόμενο μάγο; Γιατί; Για να στείλει τον Πρίττα στον ψυγείο; Για να βάζει τον Τόχα βασικό και αναντικατάστατο; Το να βρίσκεται ο Τόχα στο δυναμικό του Άρη συνιστά λάθος. Το να παίζει βασικός ο Τόχα και ο Πρίττας να προπονείται με τα τρακτέρ, αποτελεί εγκληματική ενέργεια και σκάνδαλο ολκής. Δεν έχω εμπιστοσύνη στον Πρόμπιερζ και δηλώνω απαισιόδοξος.

Στο μπάσκετ η ομοιόγενεια έφτασε και μάλιστα χωρίς να αλλάξουμε προπονητή. Στο ποδόσφαιρο δεν ήρθε στο επιθυμητά χρονικό σημείο που θέλαμε και διώξαμε τον προπονητή που με τόσο κόπο υπογράψαμε. Προσωπικά αυτό το (απο)καλώ παράνοια. Το ίδιο στοιχείο το ερμηνεύουμε διαφορετικά. Στο μπάσκετ ονομάζεται υπομονή και στο ποδόσφαιρο ανοχή. Απίστευτα πράγματα. Ρε παιδιά, το τετράγωνο της μελιτζάνας έχει συγκεκριμένες πλευρές! Εδώ δεν μπορούμε να αλλάξουμε μυαλά στον Καστίγιο και θα αλλάξουμε σχήμα στο τετράγωνο; Πώς θα φας (αυθεντικό) τιραμισού, όταν αλλάζεις συνεχώς -επαναλαμβάνω συνεχώς- τον μάγειρα, αλλά όχι την νοοτροπία όλων εκείνων που του πρήζουν τα συκώτια και τα παπάρια; Πώς θα παίξεις ορθολογικό ποδόσφαιρο, όταν αδυνατείς να θέσεις σε λειτουργία -πρωτίστως- τον τέταρτο παράγοντα; Πώς θα γίνεις δαίμονας, όταν δεν ψήνεις το κέικ της υπομονής; Πώς θα κερδίσεις τον κόσμο, όταν δεν μοχθείς στο γήπεδο; Στο μπάσκετ παίζουμε σαν οικογένεια. Στο ποδόσφαιρο παίζουμε λες και είμαστε μαλωμένοι. Στο μπάσκετ τα 211 εκατοστά του Κρούσιτς πέφτουν στο παρκέ για να ανακτήσουν μια χαμένη μπαλιά. Στο ποδόσφαιρο οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει τι ζητάει ο κόσμος από εκείνους. Στο μπάσκετ μεταλλαχθήκαμε σε Ινδιάνους. Στο ποδόσφαιρο γίναμε γατάκια. Στο μπάσκετ υπάρχει ένας Ταπούτος και καθοδηγεί την ομάδα. Στο ποδόσφαιρο ποιος υποδύεται τον Ταπούτο; Στο μπάσκετ έχουμε έναν Κερούς που βγάζει τόση ενέργεια, όσο συνολικά η ομάδα ποδοσφαίρου. Στο μπάσκετ έχουμε έναν Μάλντροου που έχει περισσότερα κοψίματα από τους ''κόφτες'' της μεσαίας γραμμής. Στο μπάσκετ έχουμε έναν Τζέιμς που ενεργεί απείρως περισσότερες μπούκες από όλους τους επιθετικούς του ποδοσφαιρικού Άρη.

Ολοκλήρωσα μια πρόχειρη ανασκόπηση του τμήματος ποδοσφαίρου και αναπόφευκτα οδηγήθηκα σε αγωνιστικές συγκρίσεις με την μπασκετική Αρειανάρα. Δεν ξέρω τι θα γίνει με τον ποδοσφαιρικό Άρη. Η κατάσταση αρχίζει και μου θυμίζει έντονα την περσινή Λάρισα. Ακόμα όλα είναι ρευστά. Αν γίνουν χειρότερα, να είστε βέβαιοι ότι εδώ θα είμαστε και θα τα γράψουμε. Κι ας γράφει ο Τσαλτίδης ό,τι θέλει. Έχω πει επανειλημμένως ότι αυτός ο άνθρωπος δεν (πρέπει να) εκφράζει τον Άρη και μάλιστα από επίσημο βήμα. Όσο για το μπάσκετ, η ομάδα θα έχει και κακές στιγμές. Να είστε σίγουροι για αυτό. Θα υπάρξουν σκαμπανεβάσματα. Εμείς θα είμαστε μαζί με την Αρειανάρα. Και στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο. Τέλος, δηλώνω για πολλοστή φορά ότι υποστηρίζω τον Άρη κι όχι την Π.Α.Ε ή την Κ.Α.Ε. Κλείνω με ένα απόσπασμα από τις δηλώσεις του Αλεξανδρή, μετά την νίκη με τους σκληροτράχηλους Λιθουανούς: «Ήμουν ως έφηβος παρών στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, το 1970. Έχω γίνει παππούς και δεν έχω χαρεί άλλο τίτλο με το ποδόσφαιρο. Ο Άρης είναι ενιαίος, πρέπει να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες κάθε τμήματος, αλλά αυτό το τμήμα που έχει 21 τίτλους αξίζει συμπαράστασης σαν την σημερινή».

Υ.Γ.1 Το άρθρο του Τσάκα θα ανέβει του χρόνου. Κυριολεκτικά του χρόνου.

Υ.Γ.2 Τα σέβη μου στον Στογιάκοβιτς. Καλός παίχτης, πολύ καλός παίχτης ή παιχταράς; Ρητορικό το ερώτημα. Επίσης, οφείλω να υποβάλλω τιμές στον Antonio McDyess.

Υ.Γ.3 Η Λάρισα, δυστυχώς, πάει από το κακό στο χειρότερο. Ο Πηλαδάκης ψάχνει τρόπους απεμπλοκής, ο Κόουλμαν αδυνατεί να προσαρμοστεί στο εξοντωτικό πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, η ομάδα δεν τσουλάει καλά στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο αποκλείστηκε από τον Παναιτωλικό. Οι φίλοι της Λάρισας έχουν στερέψει από υπομονή και κριτική σκέψη. Οι Χαριστέας και Θεοδωρίδης άκουσαν τα εξ αμάξης από τους οπαδούς της Λάρισας. Χαριστέα, γύρνα στην Αρειανάρα.

Υ.Γ.4 Ο Ζαγοράκης δεν παραδέχτηκε ότι έκανε πρωταθλητισμό με τα λεφτά, τις σκανδαλώδεις χορηγίες θα έλεγα, του πολυμετοχικου Π.Α.Ο. Αυτή είναι η τεράστια αλήθεια και ουδείς επεχειρεί να τη δηλώσει λες και πρόκειται για κολονοσκόπηση. Και κάτι τελευταίο: μας είχατε πρήξει τα παπάρια για εξυγιάνσεις και βιωσιμότητες. Πώς θα είσαι μακροχρόνια ανταγωνιστικός, αν δεν καταστείς βιώσιμος; Από έναν ποδοσφαιράνθρωπο ως ο Ζαγοράκης, έχω περισσότερες απαιτήσεις. Πολύ φοβάμαι ότι τον έχει απορροφήσει το παραγοντικό σύστημα. Κρίμα.

Υ.Γ.5 Ο Αθανασιάδης δεν παραδέχτηκε το τεράστιο διοικητικό και επικοινωνιακό λάθος με τον Τσιώλη. Δεν παραδέχτηκε ότι η κόντρα με τον Σκόρδα είναι προσωπική. Δεν παραδέχτηκε ότι το σχέδιο είχε και εμφάνισε κενά. Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι η ομάδα ψάχνει επενδυτές. Παραδέχτηκε ότι υπάρχουν προβλήματα με τις πληρωμές. Επίσης, πρέπει να παραδεχθεί ότι ο κόσμος του Άρη δεν είναι χαζός. Και ελπίζω, όταν παραδεχθεί το λάθος με τον Πολωνό Γκουαρντιόλα, να μην είναι πολύ αργά.

Υ.Γ.6 Στο κύπελλο πέφτουν καρέκλες, αντικείμενα, μπινελίκια, ντου και γενικά επικρατεί μια έντονη αναμπουμπούλα. Ελπίζω, τουλάχιστον, να περάσουμε στην επόμενη φάση. Στην Κομοτηνή κρίνονται πολλά και πολλοί.

Υ.Γ.7 Jetro Tull: ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Τέλος.

Το φάντασμα του χόρτου (και της όπερας)

Διάβαζα τα ρεπορτάζ και τραβούσα τις κωλότριχές μου. Κι όχι μόνο τις τραβούσα, αλλά τις έβγαλα κιόλας. Σας πληροφορώ ότι δεν είναι ευχάριστη εμπειρία. Εξηγούμαι πάραυτα: τώρα πήραμε πρέφα ότι ο Μίτσελ είναι περιορισμένων ικανοτήτων; Ποιον κοροϊδεύουμε; Εδώ και 1,5 χρόνο βλέπουμε ότι το παιδί -ειδικά αμυντικά- δεν μπορεί. Και τον αντικατάστησε ο Καζαναφέρης. Ένας παίχτης, τον οποίο το καλοκαίρι είχα χαρακτηρίσει αινιγματικό και πολυθεσίτη. Σε αυτό το σημείο θα μιλήσουμε για τις αλλαγές θέσεων. Εν αρχή, οφείλω να αναφέρω ότι δεν μπορείς να αλλάξεις θέσεις σε όλους τους παίχτες -ειδικά συγχρόνως. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να βάλεις τον Γιάκομπ δεξί μπακ ή τον Σανκαρέ αριστερό εξτρέμ. Οι αλχημείες θα λάβουν μέρος, όταν προκύψει ιδιαίτερο πρόβλημα που επιβάλλει τολμηρές λύσεις, π.χ. αποβολή ή τραυματισμός. Ο κλήρος θα πέσει σε συγκεκριμένους παίχτες και θα εφαρμοστεί σε ειδικές περιπτώσεις. Δεν είναι τόσο απλή υπόθεση. Η αλλαγή θέσης πρέπει να συνάδει με ορισμένα χαρακτηριστικά του ποδοσφαιριστή. Ο Καζναφέρης, επί τούτου, πληροί αρκετές προϋποθέσεις. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να παίζει παντού. Να υπενθυμίσω ότι ο παίχτης, μέχρι στιγμής, έχει αγωνιστεί δεξί μπακ, δεξί χαφ, αμυντικό χαφ, επιτελικός μέσος, επιθετικός, ολίγον έξω αριστερά και εσχάτως αριστερό μπακ. Άντε, στο μέλλον και τερματοφύλακας. Όπως γίνεται αντιληπτό, τα πειράματα που έκανε ο Τσιώλης, τα εφαρμόζει κι ο Πολωνός Γκουαρντιόλα. Δοκιμές επί δοκιμών και έχει ο Θεός (του Πολέμου). Η αλλαγή θέσης εμπεριέχει το στοιχείο του προσωρινού. Εμείς έχουμε ανάγει το προσωρινό σε μόνιμο. Είναι προφανές ότι κάτι πάει στραβά. Υπενθυμίζω τη θέση μου περί ρολαρίσματος. Πρέπει να ρολάρουμε μέχρι τις αρχές Γενάρη. Αν δεν επιτύχουμε την αγωνιστική ανάταση μέχρι τότε, θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Και κλείνω το θέμα των αλλαγών θέσεων με τον αειθαλή Ρεχάγκελ σε μεγάλα κέφια: «Αν πω σ’ ένα αριστερό μπακ να παίξει αριστερό εξτρέμ, τι θα πει; Ότι δεν ξέρει τι να κάνει; Λίγο πιο μπροστά θα παίζει. Σε όποια θέση κι αν τον βάλω θα πρέπει να ξέρει τι να κάνει. Αν τον βάλω τερματοφύλακα, ξέρει ότι πρέπει να αποκρούσει την μπάλα. Αν βουλιάζει ένα καράβι και φωνάξει ο καπετάνιος τον μάγειρα να βοηθήσει, τι θα πει ο μάγειρας; Ότι εγώ ξέρω μόνο να μαγειρεύω (sic!);».

Και πάμε στον αγώνα. Ο σκοπός του Τεννέ ήταν προφανής: άμυνα και τα μυαλά στο μηδέν της άμυνας. Δεν αρκεί, όμως, να θέσεις τον σκοπό, αλλά να τον εκπληρώσεις κιόλας. Ο προπονητής του Παναιτωλικού το πέτυχε. Έταξε ως κεντρικό αμυντικό δίδυμο τους Ντολεζάι και Εντεγκέλε και ακριβώς μπροστά τους τον Μητρόπουλο που λειτουργούσε ως σκουπιδοφάγος. Στη μεσαία γραμμή αγωνίστηκαν οι Ρότσα και Μουμίν, οι οποίοι χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο έφραξαν τους χώρους. Εξάλλου, ποιον είχαν να αντιμετωπίσουν; Τον Τόχα και τον Φατί. Για τον Γάλλο τα έχουμε πει: δεν μπορεί να τρέχει για δυο και τρεις παίχτες. Αυτός ο Κολομβιανός, όμως, είναι απίστευτος. Σε κάθε αγώνα σου προσφέρει και μια νέα αιτία εκνευρισμού. Πρόκειται για μεγάλο επίτευγμα. Οι αντιδράσεις με την μπάλα στα πόδια του, με κουράζουν περισσότερο κι από δυο ώρες κολύμπι. Μαλακίες γράφω: με ή χωρίς μπάλα, η τακτική του συνέπεια είναι μηδαμινή. Ο άνθρωπος κόβει την ομάδα στα δύο και δεν υπάρχει συγκολλητικό. Ή μάλλον υπάρχει: ίσως τα ρεπορτάζ ανακαλύψουν πλην της ανεπάρκειας του Μίτσελ και εκείνη του Τόχα. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο Μίτσελ προσπαθεί σκληρά και ιδρώνει την φανέλα. Με τον Τόχα το μόνο που ιδρώνει είναι το μέτωπό μας. Επομένως, ποια ήταν η απάντηση στο αμυντικό βάθος του Τεννέ; Γιόμες. Λέγονται και γεμίσματα. Προσωπικά τα αποκαλώ γεμιστά, αλλά μάλλον πρόκειται για άστοχο χαρακτηρισμό. Τα γεμιστά τρώγονται και είναι εύγευστα. Άλλη απάντηση είχαμε; Βεβαίως! Οριζόντιες πασούλες και τσίκα τσίκα μπουμ. Ποιος έκανε τις οριζόντιες πασούλες; Ο Τόχα!

Τουλάχιστον διέκρινα πειθαρχημένη διάταξη από τα 8/11. Εξαιρέσεις αποτελούν οι Καστίγιο και Καζναφέρης -για τον Τόχα τα είπαμε παραπάνω. Ένας Καστίγιο που έδειξε ιδιαίτερα κινητικός (άλλαζε συνεχώς πλευρές), αλλά είναι προφανές ότι συμπεριφέρεται σαν ψάρι έξω από το νερό. Και φυσικά δεν έλειψαν οι παπαριές του. Πήρε κίτρινη για θέατρο και όταν βγήκε αλλαγή κατευθύνθηκε αμέσως προς τα αποδυτήρια υπό τα απαραίτητα γιουχαρίσματα των οπαδών. Δεν ξέρω τι θα γίνει με την περίπτωσή του. Όσο για τον Καζναφέρη, είναι ηλίου φαεινότερο ότι στερείται της απαιτούμενης τακτικής παιδείας. Μολαταύτα, παρέταξε ενέργεια και ενθουσιασμό που αναπληρώνουν, εν μέρει, την τακτική του ανεπάρκεια. Ως εκ τούτου, είχαμε κατοχή, αλλά όχι πρωτοβουλία. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι η κατοχή δεν αντικατοπτρίζει απαραίτητα την πρωτοβουλία. Ποιο στοιχείο αντανακλά στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας; Αναφέρω συνοπτικά την ομαδικότητα, την ικανότητα (π.χ. στο κάθετο παιχνίδι ή στο πρέσινγκ) και την ουσία. Εμείς δεν έχουμε ομαδικότητα, διαθέτουμε μερική ικανότητα και μάλλον στερούμαστε ουσίας. Αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί δεν κάναμε παιχνίδι από την αριστερή πλευρά; Προτιμούσαμε και τροφοδοτούσαμε συνεχώς τον Γιαννώτα, ο οποίος δεν τα κατάφερνε απέναντι στον Άντι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά λυπήθηκα και τον Τσέζαρεκ που έτρεχε σαν κουτάβι, κουνώντας ναζιάρικα την ουρίτσα του. Ούτε χάδια ζητούσε μήτε κόκκαλα. Μια αξιόλογη μπαλιά ήθελε. Ο Κροάτης έδωσε πολλές μάχες με τους Ντολεζάι και Εντεγκέλε, έτρεξε πολύ χωρίς την μπάλα και μόχθησε. Μπράβο του. Η ασφυκτική πίεση των γηπεδούχων στο τελευταίο δεκάλεπτο του πρώτου ημιχρόνου δεν απέδωσε καρπούς (κλισέ), παρά μόνο εύκολες επεμβάσεις εκ μέρους Μπλάζιτς.

Και πάμε στο δεύτερο ημιχρόνιο. Ο Τεννές, όπως προαναφέραμε, έδειξε τις αμυντικές διαθέσεις του. Σε αυτό βοήθησε και ο τραυματισμός του Κουτρουμάνου που είχε λάβει μέρος ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο του αγώνα. Ο εν λόγω ποδοσφαιριστής, βλέπετε, αρέσκεται να παίρνει μέτρα, νοοτροπία που αφήνει εκτεθειμένα τα νώτα του -θα μπορούσαμε να το εκμεταλλευτούμε. Η αναγκαστική αντικατάστασή του έφερε στο γήπεδο τον Παλαιολόγο που επέδειξε διαφορετική, στατική θα έλεγα, αγωνιστική συμπεριφορά. Ως εκ τούτου, το (στενό) πλάτος του Παναιτωλικού υπήρξε μονοδιάστατο. Το βάρος έπεφτε στον Άντι και στις εναλλαγές θέσεων των Χαριστέα, Θεοδωρίδη και Καμαρά. Ένας Άντι που αγωνίζεται με εντυπωσιακή ωριμότητα. Ξέρει κανείς πόσο χρονών είναι; Για ψάξτε το. Στην αρχή μάρκαρε με επιτυχία τον Γιαννώτα, στη συνέχεια τον Ούμπιντες, ενώ από την πλευρά του πέρασαν επίσης οι Κατίδης, Σολτάνι (κλώνος του Σαμίρ Γκούντα) και Καστίγιο (κλώνος του εαυτού του). Άψογη προσαρμογή στο παιχνίδι του αντιπάλου. Επιπρόσθετα, συνέβαλλε στον απεγκλωβισμό της μπάλας, ήταν πολύ καλός στο ένας εναντίον ενός και είχε γρήγορες επιστροφές. Άριστη παρουσία. Το ίδιο ισχύει και για τον Μητρόπουλο που καταβρόχθιζε ότι υπήρχε στην εμβέλειά του -ιδιαίτερα τις συρτές πάσες. Συν τοις άλλοις, όταν η ομάδα δεχόταν πίεση, μετατρεπόταν σε τρίτο σέντερ μπακ και βοηθούσε τους Ντολεζάι και Εντεγκέλε στο κεφαλόσφαιρο. Προσθέστε και το σκληρό παιχνίδι του ντελικάτου Μουμίν από την αριστερή πλευρά του Άρη -κυρίως επί του Ούμπιντες- και έχετε ολοκληρωμένη την εικόνα του Παναιτωλικού. Από την άλλη πλευρά, ο Άρης σε λίγα τετραγωνικά δεν μπορεί να αναπτυχθεί κάθετα, δεν μπορεί να εφαρμόσει αυτοματισμούς, δεν μπορεί να συνεργαστεί. Εξού οι γιόμες που λέγαμε παραπάνω και οι οριζόντιες πασούλες στο χώρο του κέντρου και της άμυνας. Κάπως έτσι δικαιολογείται η κατοχή, το passing game και η πολύ καλή κυκλοφορία στο χώρο της μεσαίας γραμμής, έστω και σε οριζόντιο επίπεδο, έστω και ανούσια. Ωστόσο, καθώς η μπάλα κυλάει προς το τερέν και την εστία του αντιπάλου, βραχυκυκλώνουμε σαν παιδάκι που έχει ξεχάσει τα λόγια από το ποιηματάκι του σε γιορτή του σχολείου.

Οδεύουμε προς τον τερματισμό του άρθρου. Ήρθε η ώρα να γράψω κάτι που με γαργαλάει εδώ και κάμποσο καιρό. Είναι γενικά αποδεκτό ότι πρέπει να εκμεταλλεύεσαι τα ισχυρά σου σημεία. Αυτό μπορεί να λέγεται ταχύτητα, δύναμη, ύψος, φυσική κατάσταση, στημένες φάσεις, ομοιογένεια, αμυντικά χαφ, δεκάρι, πτέρυγες, προπονητής, έδρα κι ό,τι άλλο θέλετε. Δεν αρκεί, όμως, μόνο αυτό: οφείλεις και πρέπει να εκμεταλλεύεσαι τα αδύνατα σημεία του αντιπάλου, τα οποία συνήθως οδηγούν σε  λάθη. Λάθη, τα οποία πρέπει να τα μετουσιώσεις σε γκολ ή έστω σε ψυχολογική και αγωνιστική πίεση. Ο Άρης, πλην του αγώνα με τον Π.Α.Ο., αδυνατεί να εξαργυρώσει τα ποιοτικά του διαστήματα και δυσκολεύεται ιδιαίτερα να μετατρέψει σε γκολ/πίεση τις πατατιές του αντιπάλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα συνιστούν δυο φάσεις. Η πρώτη συνέβη στο 67' λεπτό με τον Κατίδη και η δεύτερη στο 75' λεπτό με το Σολτάνι. Ποιο είναι το νόημα του έντονου πρέσινγκ και του υψηλού τέμπο, όταν, ενώ κερδίζεις κατοχή και πιάνεις ανοργάνωτη την αντίπαλη άμυνα, δεν μπορείς να στείλεις την μπάλα στα δίχτυα από απόσταση αναπνοής; Σε τέτοιες περιπτώσεις είσαι άξιος της μοίρας σου. Το παιχνίδι τέλειωσε με τον Τεννέ, ουσιαστικά από το 10' λεπτό και θεωρητικά από το 30' λεπτό, να μην εκδηλώνει ουδεμία διάθεση για αντεπίθεση και τον Άρη να παλεύει με τους δαίμονές του. Η τελευταία φάση του αγώνα με την αποβολή του Φατί υπαγορεύει την ψυχοσύνθεση της ομάδας. Δεν έχουμε αγωνιστική συνοχή, ψυχραιμία και ψυχολογικές αντιστάσεις. Τέλος.

Υ.Γ.1 Είναι προφανές ότι οι κόντρες μεταξύ διοίκησης και αντιπολίτευσης δημιουργούν, εκτός από ανούσιες εντυπώσεις, ουσιαστικές φθορές στο εσωτερικό της ομάδας. Το δηλώνω εκ νέου: δεν (προ)βλέπω ευχάριστο τέλος στην όλη ιστορία.

Υ.Γ.2 Μπράβο στον Αυτοκράτορα. Πολύ καλή εμφάνιση. Ενέργεια, πάθος, αυτοθυσία, ομαδικότητα και αποτελεσματικότητα. Την Τρίτη το Παλέ πρέπει να είναι γεμάτο. Σταματήστε τα πείσματα και τις γκρίνιες και στηρίξτε τους Ινδιάνους και τον Τίγρη που δουλεύει. Μπράβο και στους φιλάθλους του Ηλυσιακού που ταξίδεψαν από την Αθήνα, προκειμένου να σταθούν διπλά στην ομάδα τους.

Υ.Γ.3 Πριν από λίγες μέρες έφτασε στην Ε.Π.Ο. ένα έγγραφο από την Ουέφα. Το συγκεκριμένο έγγραφο, καλεί στην πειθαρχική επιτροπή της ΟΥΕΦΑ τον Παναθηναϊκό, την Α.Ε.Κ. και τον Π.Α.Ο.Κ., για παράβαση των κανονισμών που αφορούν στο οικονομικό fair play. Οι τρεις Π.Α.Ε. κινδυνεύουν με σοβαρές ποινές που ξεκινούν από έγγραφη επίπληξη και φτάνουν μέχρι σε αποκλεισμό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της επόμενης αγωνιστικής χρονιάς. Το (αυτονόητο) ερώτημα που αναδύεται είναι το εξής: γιατί η Ε.Π.Ο. και ειδικότερα ο πρόεδρός της, Σοφοκλής Πιλάβιος, κράτησαν το θέμα κρυφό λες και πρόκειται για τετριμμένη γραφειοκρατία; Λες και αναφέρεται σε συνήθη, καθημερινά ζητήματα; Προσοχή: ούτε το υποβάθμισαν μήτε το υποβίβασαν. Το αποσιώπησαν. Το έθαψαν. Έχει τεράστια διαφορά. Σαν τους Σοβιετικούς που έσφαξαν στο Κατύν, το 1940, χιλιάδες αξιωματικούς και υπαξιωματικούς του Πολωνικού στρατού, τους έθαψαν στο τοπικό δάσος και μετέπειτα κουκούλωσαν το περιστατικό, καταστρέφοντας σχετικά έγγραφα και σκοτώνοντας αυτόπτεις μάρτυρες, μη προσηλωμένους στα κομμουνιστικά ιδεώδη. Κι όταν οι Γερμανοί, κατά την υποχώρησή τους στο ανατολικό μέτωπο, ανακάλυψαν τα χιλιάδες πτώματα, οι Σοβιετικοί παρίσταναν τους αδιάφορους μόνο και μόνο για να αντεπιτεθούν με θράσος και άστοχη επιχειρηματολογία. Δεν πιστεύω να θέλει ο Πιλάβιος να επαναλάβει τον ρόλο του Στάλιν. Έτσι δεν είναι; Τι θα πει κι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Ο αγωνιστής ντε! Ο ανιψιός ηγείται του ποδοσφαίρου κι ο θείος προεδρεύει της Δημοκρατίας. Τουλάχιστον γλυτώσαμε από τον Τζέφρυ. Και επανέρχομαι στο φλέγον ζήτημα: να το κρατούν οι ομάδες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας είναι αναμενόμενο, κατανοητό και λογικό. Αντιθέτως, το να επιλέγει συνειδητά η Ομοσπονδία να μην ενημερώσει το κοινό είναι ανήθικο, ακατανόητο και παράλογο. Δεν καταλαβαίνουν ότι λειτουργώντας καθ' αυτόν τον τρόπο, τα πράγματα γίνονται χειρότερα; Τέλος, να σημειώσουμε ότι το θέμα γνώριζαν και πολλοί ρεπόρτερ των συλλόγων που επειδή λειτουργούν υπέρ της προπαγάνδας της εκάστοτε διοίκησης, φυλούσαν το θέμα σαν κόρη οφθαλμού. Εντούτοις, έχουμε αναφερθεί στην επιλεκτική -και συχνά ανήθικη- στάση των ρεπορτάζ: όταν θέλουν τα μυστικά μένουν επτασφράγιστα. Εν τέλει, ποιος αγαπάει αυτό το καταραμένο άθλημα;

Υ.Γ.4 Η υπέροχη Sarah Brightman ερμηνεύει ανατριχιαστικά κι ο Antonio Banderas (!) δίνει μια ανέλπιστα μαγευτική παράσταση. Κι επειδή μου αρέσει η μεταλλική ηχορύπανση, τσοντάρω και δυο βιντεάκια. Το πρώτο με τους Holyhell, θυγατρική μπάντα του DeMaio, οι οποίοι, με την αισθησιακή Maria Breon στα φωνητικά, παρουσιάζουν μια άκρως ελκυστική έκδοση του τραγουδιού και το δεύτερο με τους Nightwish. Τολμώ να πω ότι η έκοδη των Holyhell είναι ελαφρώς καλύτερη από τους Nightwish -εξαιρείται η Tarja. Ίσως πάλι επηρεάζομαι από την επιβλητική παρουσία του Eric Adams. Εσείς τι λέτε;

Σύστημα εξαγνισμού (μέσω καμινάδας)

Υ.Γ.1 Ορισμένοι τον λένε γραφικό. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν πιο γραφικό κι από το Πήλιο. Και υπάρχουν κι αυτοί που τον θεωρούν θρησκόληπτο σε βαθμό κακουργήματος. Νομίζω, όμως, ότι οι περισσότεροι συμφωνούν αναφορικά με τις προπονητικές του ικανότητες. Τον θυμάμαι σε Π.Α.Ο.Κ., Ηρακλή και Π.Α.Ο. Και στις τρεις ομάδες είχε κάνει καλή δουλειά και οι περισσότεροι τον αναπολούν με σεβασμό. Θυμάμαι, επίσης, μια δήλωση που είχε κάνει πριν αρκετά χρόνια, σύμφωνα με την οποία δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να δουλέψει στον Άρη. Κι εγώ δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα να δουλέψει στον Άρη. Αφού γύρισε από την Κύπρο και επέστρεψε σε γνώριμα λημέρια, όλα είναι πιθανά. Ούτως ή άλλως, το να αντέξεις στα Γιάννενα αποτελεί κατόρθωμα. Με έναν Χριστοβασίλη που εταιρικά αντιπροσωπεύει τον κλασικό Έλληνα παράγοντα, δηλαδή πορεία άνευ σχεδίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη αναζήτηση προπονητή. Ρε Χριστοβασίλη, τι σχέση έχει ο Ντεμόλ, ο Λεμονής κι ο Αναστασιάδης; Ό,τι να 'ναι. Ευτυχώς, στερείται της λαμογιάς και της μεγαλομανίας που έχει εμποτίσει, δυστυχώς, τους περισσότερους παράγοντες, οι οποίοι νομίζουν ότι η Κυριακή ανήκει σε εκείνους κι όχι στους παίχτες, τους προπονητές και το κοινό. Θλιβερό.

Υ.Γ.2 Η επιστροφή του Αναστασιάδη, λοιπόν, συνιστά σπουδαίο γεγονός που πέρασε στο ντούκου. Διαθέτει ελκυστικό πακέτο: Έλληνας, ικανός, τολμηρός, λεβέντης, δίκαιος, κέρβερος και ατακαδόρος! Από το κλασικό ''δεν μπορεί το παλικάρι'', μέχρι το ''με τη βοήθεια της Παναγιάς''. Στο ματς με την Α.Ε.Κ., προς τέρψιν του Κάνθαρου, έδωσε ισχυρό στίγμα: ''Ήθελα να κάνω τέσσερις αλλαγές στο πρώτο δεκάλεπτο'', είπε στη συνέντευξη τύπου, ενώ κατά τη διάρκεια του ματς, η φράση ''θα τον σκίσω'' ακουγόταν με ρυθμό μυδραλιοβόλου. Κι όλα αυτά, αντιμετωπίζοντας το κομποσχοίνι του Κωστένογλου. Γιατί, όμως, δεν έκανε μεγαλύτερη καριέρα; Οι φήμες υποδηλώνουν ότι μεγάλο ρόλο έπαιξε η κατάσταση της μητέρας του, η οποία μάλιστα απεβίωσε προσφάτως. Για τον άνθρωπο Αναστασιάδη, φαίνεται ότι η οικογένεια μπαίνει στην πρώτη γραμμή. Σωστές προτεραιότητες. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από το ποδόσφαιρο. Ακόμα και για τους επαγγελματίες του χώρου. Τέλος, για να δούμε αν θα επαληθευτεί ο Χριστοβασίλης: «Κάπου χρειαζόμασταν έναν Αναστασιάδη στα αποδυτήρια για να βάλει μια τάξη. Οι Έλληνες τον ήξεραν και σε λίγο καιρό θα τον μάθουν και οι ξένοι. Είναι προπονητής που διαβάζει το ματς. Το κοουτσάρισμά του είναι από τα καλύτερα». Περιμένω με λαχτάρα να μάθω την αντίδραση των ξένων, μόλις τον μάθουν!

Υ.Γ.3 Ο Κώστας Καίσαρης σε μεγάλα κέφια: «Κι αν είναι όμως εξουθενωμένος ο Βενιζέλος με βιβλιάριο καταθέσεων που ξεπερνάει τα τρία εκατομμύρια γιούρο, πώς πρέπει να αισθάνονται οι ένα εκατομμύριο άνεργοι; Αν είναι εξουθενωμένος ο Βενιζέλος, τι να πει ο κοσμάκης που τον βομβαρδίζουν με το ένα χαράτσι μετά το άλλο; Αν είναι εξουθενωμένος ο Βενιζέλος που απειλεί ότι θα κόψει το ρεύμα, τι να πούνε αυτοί που δεν έχουν να πληρώσουνε; Πόσο θρασύς δηλαδή πρέπει να είσαι για να φτύνεις δέκα εκατομμύρια κατάμουτρα; Πόσο υποκριτής πρέπει να είσαι για να τους κοροϊδεύεις μ' αυτόν τον τρόπο; Σαν να συλλάβουνε δηλαδή αύριο έναν βιαστή και να βγει και να πει «σας παρακαλώ, αφήστε με να ξεκουραστώ. Είμαι εξουθενωμένος. Όλη τη νύχτα την πήδαγα. Δεν αντέχω άλλο». Έτσι κι ο Βενιζέλος. Έχει εξουθενωθεί να ''πηδάει'' τον ελληνικό λαό. Όχι τώρα. Όσα χρόνια είναι υπουργός. Κι όταν υπήρχανε λεφτά και τα σκόρπαγε και τώρα που δεν υπάρχουνε και τα μαζεύει. Σε άλλους τα έδινε όμως κι από άλλους τα παίρνει τώρα. Σε άλλους χάριζε χρέη, σε άλλους βάζει φόρους τώρα. Θέμα σύλληψης του Βενιζέλου, βέβαια, ή άλλων πολιτικών για ομαδικό βιασμό 10 εκατομμυρίων Ελλήνων δεν υφίσταται. Ο ίδιος είναι, άλλωστε, που έχει φτιάξει τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Έχει προνοήσει περί τούτου. Το θέμα είναι αν θα νιώσει εξουθενωμένος ο ελληνικός λαός με το να συνεχίζει να ψηφίζει Βενιζέλους».

Υ.Γ.4 Ο Π.Α.Ο.Κ. τα κατάφερε. Τσίμπησε το πονταλάκι, τερμάτισε πρώτος, εισήλθε στους δυνατούς και ατενίζει το ευρωπαϊκό μέλλον με φιλοδοξία. Νοκ άουτ είναι τα παιχνίδια. Όλα πιθανά είναι. Εξίσου πιθανή, όμως, είναι και η φυγή του Μπολόνι. Ίδωμεν.

Υ.Γ.5 Το παρόν ιστολόγιο, στο θέμα του Τσάκα, κράτησε αδιάφορη στάση. Ίσως γράψω ένα κείμενο στις αρχές της επόμενης βδομάδας. Όχι για να το παίξω λεβέντης, αλλά να προσπαθήσω να αναδείξω το μεγαλοπρεπές δούλεμα που τρώμε στην μάπα.

Υ.Γ.6 Δεν υπάρχει άλλη επιλογή: Μεταλλική Εκκλησία και τα μυαλά στα ρουλεμάν. Όποιος είναι τολμηρός, ας ακολουθήσει του συνειρμούς που προκαλεί ο τίτλος της μπάντας και του τραγουδιού.

Σκοτεινές ακροβασίες και ''πεταλούδες''.

Η κάθε απόφαση έχει το ρίσκο της. Το αποτέλεσμα, συνήθως, είναι εκείνο που κρίνει την ορθότητα και τη λογική αυτής. Ένα αποτέλεσμα που για να προκύψει, επιβιβάζεται στο βαγόνι του χρόνου και κανονίζει την πορεία του ανθρώπου που έλαβε την απόφαση. Δεν αναφέρομαι, φυσικά, μόνο στο ποδόσφαιρο. Προς Θεού (του Πολέμου). Ολόκληρο το φάσμα της ζωής επιβάλλει την λήψη αποφάσεων. Δεν είναι, βέβαια, όλες ιδίας βαρύτητας. Κάποια απόφαση ενδέχεται να είναι απλή ή ανώδυνη. Όπως η επιλογή μπύρας ή γραβιέρας. Κι όμως, θα δείτε αρκετούς ανθρώπους να στέκονται σκεπτικοί για αρκετά λεπτά της ώρας, προκειμένου να αποφασίσουν. Αντίθετα, για κάποια άλλα ζητήματα αφιερώνουμε λιγότερο κόπο και προσπάθεια. Έχω καταλάβει ότι η κατανάλωση χρόνου, όταν αντιμετωπίζουμε σημαντικά ζητήματα, είναι αντιστρόφως ανάλογη με την σοβαρότητα της κατάστασης. Λες και θέλουμε να ξεμπερδεύουμε. Λες και δεν μας αφορά. Λες και μπορείς να αποφύγεις την ατομική ευθύνη ή τα διατεταγμένα εμπόδια. Γαμημένη υποκρισία. Κι όταν γράφω ''σοβαρότητα'', εννοώ, πλην ημών, την περιπλοκή κι άλλων ανθρώπων. Ο καθείς είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να μην ενοχλεί, θίγει ή επηρεάζει τον συνάνθρωπό του. Θα δούμε, για παράδειγμα, κάποιον να πίνει ένα αναψυκτικό και μόλις το τελειώσει να το πετάει κάτω. Μηχανικά. Προκλητικά. Αδίστακτα. Μπορεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος που σκεφτόταν τι μπύρα ή γραβιέρα να αγοράσει. Προφανώς, κατά την κρίση του, το να πετάς κάτω το κουτάκι του αναψυκτικού υποδηλώνει ''μαγκιά''. Τον καλώ, λοιπόν, να αναθεωρήσει την έννοια και τη σημασία της λέξης ''μαγκιά''.

Μέχρι που φτάνει, άραγε, η μικροψυχία μας; Υποθέτω ότι το βαρέλι έχει ακόμα πάτο. Αυτός που διπλοπαρκάρει σε κεντρική οδό, ώστε να βρεθεί ακριβώς έξω από το κατάστημα, για παράδειγμα ένα περίπτερο ή μία τράπεζα, σε πόσα δευτερόλεπτα έλαβε την απόφαση; Σε κανένα. Η απόφαση ήταν ειλημμένη. Προ πολλού. Για κάποιους, μάλιστα, το να αδιαφορούν προκλητικά και συστηματικά για τον εξωτερικό κόσμο του εαυτού τους, συνιστά στάση ζωής. Είναι, λοιπόν, σοβαρό το ζήτημα, σύμφωνα με τα κριτήρια που θεσπίσαμε παραπάνω; Προφανώς και είναι. Δεν τον νοιάζει παρά μόνο ο εαυτούλης του. Το ερώτημα είναι μονολεκτικό: γιατί; Μπορούμε να φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου; Πώς θα νοιώθαμε; Πώς θα αντιδρούσαμε; Δώστε βάση: αν, λέμε αν, κάποια στιγμή που έχουμε παρκάρει κανονικά, κάποιος μας κλείσει, τι θα πράξουμε; Το σωστό είναι να κάνεις τουμπεκί, από τη στιγμή που έχεις βεβαρυμένο παρελθόν. Κάνεις; Όχι. Διότι σε ενοχλεί που κάποιος σε έκλεισε, ασχέτως αν αρέσκεσαι κι εσύ στην ίδια πράξη. Αντικαθιστάς το θράσος με θράσος. Πόσο χρόνο αφιέρωσες για την προκείμενη αντίδραση; Μηδέν εις το πηλήκιον, που λέει κι ο Τζέφρυ. Πού αφιερώνουμε, άραγε, τον χρόνο μας; Έλα, ντε. Διότι είναι βέβαιο ότι η συντριπτική πλειοψηφία επιλέγει λάθος μονοπάτια. Μπορεί να περιστρεφόμαστε συνεχώς γύρω από τον εαυτό μας, αλλά δεν τον προσέχουμε και δεν τον σεβόμαστε. Εγωισμός του κώλου, δηλαδή. Ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε σωστά. Κι όταν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, δεν σέβεσαι το συνάνθρωπό σου -είμαι απόλυτος σε αυτό. Πρέπει να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας με αμερόληπτο ύφος. Αυτό δεν σημαίνει απονεύρωση του υπερβατικού στοιχείου, αλλά εξυγίανση του προσωπικού ιστού μας και αλίευση των ναρκών που φυτεύουμε με προκλητική απάθεια στον κοινωνικό περίγυρό μας.

Και φτάνουμε στα ψέμματα και στις αλήθειες. Τι συνιστούν αυτές οι δυο πλευρές; Τα άκρα. Ή μήπως όχι; Το οξύμωρο, εν προκειμένω, έγκειται στην ταύτιση της αλήθειας με το ψέμα. Πώς γίνεται αυτό; Πολύ εύκολα. Μέσω διαστρέβλωσης, συκοφάντησης, μεγαλοποίησης, ανακρίβειας, παραποίησης και υπερβολής. Αυτό, όμως, δημιουργεί ψυχολογικές κατολισθήσεις, κοινωνικές συγκρούσεις και ηθικές απρέπειες. Η ευκολία της καταφυγής στο ψέμα δεν συνάδει με την εγκυρότητα και την ορθότητα της απόφασης. Τα άσχημα κίνητρα αποδίδουν άσχημο αποτέλεσμα. Το επιθυμητό, λοιπόν, από κάθε άποψη, είναι η αλήθεια. Το να δηλώνεις την αλήθεια απαιτεί διαύγεια και, κυρίως, κόπο. Ποιος σας είπε, όμως, ότι τα αγαθά αποκτώνται χωρίς κόπο; Επί τούτου, ο Σοφοκλής, ο τραγικός ποιητής, υποστηρίζει: «Το ψέμα ποτέ δεν ζει πολύ για να γεράσει». Ο Αριστοτέλης ισχυρίζεται: «Το αληθινό και το δίκαιο έχουν εκ φύσεως μεγαλύτερη δύναμη απ' το ψέμα και το άδικο». Αυτό σημαίνει ότι η αλήθεια δεν αποτελεί άκρο, αλλά μέση λύση. Τα δυο αυτά σημεία, ήτοι ψέμα και αλήθεια, βρίσκονται τόσο κοντά το ένα με το άλλο, που πραγματικά πολλές φορές δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Η σοβαρότητα της κατάστασης μπορεί να χτυπάει κόκκινο. Πρέπει να λάβουμε μια απόφαση. Πού καταλήγουμε; Με αφοπλιστική ευκολία και μηδαμινό χρόνο επιστρατεύουμε το ψέμα. Συνειδητά. Προσοχή: επαναλαμβάνω συνειδητά. Δεν αποτελεί συνήθεια. Έστω, λοιπόν, ότι εκείνοι που μας βομβαρδίζουν με ψέμματα είναι άσχετοι, άναρχοι, άτακτοι και ανήθικοι άνθρωποι. Εμείς τι είμαστε; Ποια είναι η αντίδρασή μας; Να σας πω; Θέλετε να ακούσετε; Είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζετε, αλλά είστε έτοιμοι να το διαβάσετε; Γουστάρουμε. Γουστάρουμε ωραιοποιημένες καταστάσεις. Δραματικά γεγονότα. Μεγαλεπήβολες δηλώσεις. Παντοδύναμες λέξεις. Γουστάρουμε κάλπικους χαρακτήρες, ανυπόστατες φήμες, υποκριτικές συμπεριφορές, εφήμερες επιτυχίες, εικονικές πραγματικότητες. Και τα γουστάρουμε, διότι είμαστε εξαρτημένοι. Θέλουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι περνάμε ξένοιαστα κι ότι αποτελούμε σημαντικό, ξεχωριστό γρανάζι του κοινωνικού περίγυρου. Κι ας γνωρίζουμε την αλήθεια στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Μην περιμένετε να σας γράψω χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η συντριπτική πλειοψηφία γνωρίζει πολύ καλά τι εννοώ. Μια ματιά στην καθημερινότητα θα σας πείσει. Παρατηρήστε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τσεκάρετε την ισχύ και την βαρύτητα των χρησιμοποιηθέντων λέξεων. Ακούστε κάποιον πολιτικό ή δημοσιογράφο και συνειδητοποιήστε την αντιφατική και διπλωματική γλώσσα που χρησιμοποιεί. Ανοίξτε την τηλεόραση και θαυμάστε το μεγαλείο της εικόνας που το ελάχιστο το καθιστά μέγιστο. Κάντε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και παρακολουθήστε ανθρώπινες συμπεριφορές. Κοιτάξτε τον φιλικό σας κύκλο και διακρίνετε πρόσωπα και καταστάσεις. Δείτε πως αντιδρά μια γκόμενα όταν της λες ότι την αγαπάς. Κι ας μην το πιστεύεις. Κι ας μην το εννοείς. Κι ας μην το νοιώθεις. Εκείνη θέλει απλά να το ακούσει. Ερευνήστε τον τρόπο που εμφανίστηκε η ελληνική κρίση (ή ''κρίση''). Τα ψέμματα έπαιξαν ρόλο; Για παράδειγμα, το μαγείρεμα των στατιστικών στοιχείων; Η φοροδιαφυγή; Οι υπερβολές έπαιξαν ρόλο; Φυσικά! Υπερβολικές προσλήψεις, υπερβολικές συντάξεις, υπερβολικοί μισθοί. Υπερβολικές σπατάλες σε πάσης φύσεως επίπεδο. Τέλος, ψάξτε τον ίδιο σας τον εαυτό. Όχι, εκείνον του Facebook. Τον πραγματικό σας εαυτό. Πόσες αλήθειες και πόσα ψέμματα διακρίνετε; Προς τα που γέρνει η πλάστιγγα; Ρητορικό το ερώτημα. Τι συγκροτούν όλες αυτές οι πλευρές; Τα άκρα. Τι συμβαίνει, όμως, όταν γνωρίζεις την αλήθεια κι απλά δεν τη δηλώνεις; Εξαιρετικά δύσκολη ερώτηση. 

Ζούμε σε ένα σπάταλο κόσμο που έχει δημιουργήσει υπερκαταναλωτικές κοινωνίες. Ψάχνουμε ακατάπαυστα συμμάχους στην υπερβολή. Και πάντα κάποιος ή κάποιοι θα την προσφέρουν. Έχουμε χάσει το απαιτούμενο μέτρο. Έχουμε χάσει την ζητούμενη ισορροπία. Έχουμε χάσει την πειθαρχημένη σκέψη. Έχουμε χάσει το συναίσθημα. Μολαταύτα, προσπαθούμε να ακροβατήσουμε σε τεντωμένο σχοινί, χωρίς να υπάρχει προστατευτικό δίχτυ. Θα τα καταφέρουμε; Όχι. Γιατί; Διότι έχουμε (ξε)χάσει την αλήθεια. Αυτή αντιπροσωπεύει το προστατευτικό δίχτυ. Αυτή εκφράζει την ασφάλεια. Μια αλήθεια που χάνει τη δύναμή της, όταν δηλώνεται επιλεκτικά, ήτοι ανήθικα. Επί τούτου, ο Πλάτωνας, στο εξαίσιο έργο ''Πολιτεία'', γράφει: «Αν πάρεις έναν άνθρωπο από το βαθύ σκοτάδι και τον βγάλεις στο φως δεν είναι σίγουρο ότι η όρασή του θα λειτουργήσει. Το πιθανότερο είναι να τυφλωθεί από την απότομη έκθεση των ματιών του στο φως». Εμείς που βρισκόμαστε; Στο σκοτάδι ή στο φως; Για σκεφτείτε το.

Εντοπίζονται, όμως, και εξαιρέσεις -ευτυχώς. Υπάρχουν άνθρωποι που (προσπαθούν να) είναι δίκαιοι, σωστοί, ηθικοί και τίμιοι. Τους αναγνωρίζουμε; Σπάνια. Τους προβάλλουμε; Σπανιότερα. Τους μιμούμαστε; Σπανιότατα. Γιατί; Πώς θα προβάλλεις ή θα μιμηθείς κάποιον που δεν αναγνωρίζεις; Αυτή είναι η μοναδική αιτία; Όχι, δυστυχώς. Το προϊόν που πλασάρουν δεν μας ικανοποιεί. Δεν μας ιντριγκάρει. Δεν μας εξιτάρει. Δεν είναι ελκυστικό. Κι αν, κατά τύχη ή εξ ανάγκης, τους συναντήσουμε και τους αναγνωρίσουμε; Θα τους χλευάσουμε. Την σήμερον ημέραν, όποιος μπορεί να κλέψει και δεν κλέβει θεωρείται βλάκας. Έτσι επιβραβεύεται η τιμιότητα. Μπορεί, όμως, και να τους αποθεώσουμε. Να τους εξυμνήσουμε. Θα καταφύγουμε, λοιπόν, στην υπερβολή και στα αδελφάκια της. Γιατί; Επειδή αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε το πόσο αυθεντικοί είναι. Αληθινοί. Ειλικρινείς. Η χρήση της υπερβολής παίρνει μεγάλες διαστάσεις, διότι είναι αναγνωρίσιμη. Θα μεταφράσουμε τη μέση λύση και το μέτρο ως την άλλη πλευρά του άκρου. Ειρωνικό, αποκρουστικό και θλιβερό σε υπερθετικό βαθμό. Ποιο είναι, εν τέλει, το αυτονόητο; Η αλήθεια ή το ψέμα; Μήπως οι υπερβολές; Οι ανακρίβειες; Η αδικία; Από που πηγάζει, άραγε, η αδικία; Από που αντλεί δύναμη; Στον σημερινό, σχεδόν χαοτικό, ασταθή και, επομένως, υπερευαίσθητο κόσμο, ορισμένες ''πεταλούδες'' όπως η σκέψη, οι αξίες, οι αρχές και η ηθική μπορούν να προκαλέσουν θεμελιώδη μετασχηματισμό. Από μας εξαρτάται πόσες ''πεταλούδες'' θα παγιδεύσουμε στο βαθύτερο εγώ μας. Ας πάψουμε να κυνηγάμε δονκιχωτικά τέρατα. Δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία της απόχης μας. Καλό δρόμο να έχουμε.

Υ.Γ.1 Ως αντικειμενικός σκοπός του άνωθεν άρθρου, ορίστηκε ο προβληματισμός των αναγνωστών. Ελπίζω να επιτεύθηκε.

Υ.Γ.2 Το παρακάτω τραγούδι είναι άσημο, άγνωστο και υποτιμημένο. Δεν το παίζουν καν στις live εμφανίσεις τους. Γιατί, ρε Twister Sister;

Το Γκραν Πρι του κοιμώμενου γίγαντα

Απίστευτα πράγματα. Μόλις άδειασα το γλυκόξινο και κοτοπουλιάρικο περιεχόμενο της κατσαρόλας στην πιατελούμπα, άκουσα τον εκφωνητή να ουρλιάζει γκολ. Τρέχω με την ποδιά στη μέση και την κουτάλα στο χέρι και το βλέπω σε replay. Πού να φανταστώ ότι θα μπει γκολ τόσο γρήγορα; Τραγικό λάθος εκ μέρους μου. Άκυρο. Τραγικό λάθος εκ μέρους του Βαλντές. Τζόρβα θύμισε. Φτου φτου, μακριά από εμάς. Η Ρεάλ, λοιπόν, σκόραρε και απέκτησε -κυρίως- ψυχολογικό προβάδισμα. Ή μήπως όχι; Ελάχιστα λεπτά μετά την επίτευξη του γκολ, οι γηπεδούχοι έδωσαν εσκεμμένα χώρο στον αντίπαλο. Η άμυνα κατέβηκε πάνω από δώδεκα μέτρα, η πίεση οριοθετήθηκε στα 2/4 του γηπέδου και το νέο αγωνιστικό πλάνο υποδήλωνε εκμετάλλευση των ταχύτατων μεταβάσεων μπάλας και παιχτών από το ένα τερέν στο άλλο. Ωστόσο, οι Καταλανοί δεν πτοήθηκαν. Είχαν γρήγορες επιστροφές, δεν έχασαν την συνοχή τους και το κυριότερο: δεν αποσυντονίστηκαν. Δεν διέκρινα πανικό. Δεν διέκρινα φόβο. Αντίθετα, οι Μαδριλένοι έδειχναν μπερδεμένοι. Σκόραραν σε πρώιμο σημείο του παιχνιδιού, έχοντας ως αποτέλεσμα να μην επεχειρήσουν να εξαργυρώσουν την ορμητικότητα και την επιθετικότητά τους στον βαθμό που ήθελαν. Ουσιαστικά δεν πρόλαβαν να κουράσουν και να πιέσουν τον αντίπαλο. Κάπως έτσι ήρθε η ισοφάριση. 'Ήταν αναμενόμενο.

Δεν κατάλαβα τι είχε στο μυαλό του ο Μουρίνιο. Προτιμούσε αμυντικογενές ή επιθετικογενές σχήμα; Ούτε ο ίδιος δεν ήξερε. Αν ήθελε αμυντικογενές σχήμα, γιατί ξεκίνησε τον Οζίλ και δεν παρέταξε τρία χαφ, εκ των οποίων ο ένας να λειτουργεί ως σύρτης μπροστά από τα σέντερ μπακ; Αν ήθελε επιθετικογενές σχήμα, γιατί ξεκίνησε ο Ντιαρά αντί του Κεντίρα και γιατί ο Ντι Μαρία σπαταλούσε δυνάμεις, καλύπτοντας συνεχώς τον (ανεπαρκή) Κοεντράο; Τέλος, δεν κατάλαβα γιατί ο Πέπε αγωνίζεται στην Ρεάλ και πως είναι δυνατόν να τον αγόρασε τόσο, μα τόσο, ακριβά από την Πόρτο. Ο παίχτης δεν μπορεί να σταθεί στην ομάδα. Είναι άτεχνος, αντιαθλητικός, δεν έχει ψυχραιμία, αδυνατεί να ανταποκριθεί σε λίγα τετραγωνικά και παρασέρνει τον Ράμος σε μετριότητα. Απλά ορμάει σε πόδια και μπάλα, όπως ο Κάνθαρος καταβροχθίζει κινέζικα μακαρόνια. Θα έχετε ακούσει, υποθέτω, την ακόλουθη φράση: «Δεν μπορεί να στρίψει». Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Το πρόβλημα για έναν (κεντρικό) οπισθοφύλακα δεν περιορίζεται μόνο στο να στρίβει γρήγορα, αλλά να ξέρει και προς τα που πρέπει να στρίβει. Θαρρώ πως ο Πέπε δεν έχει ιδέα. Βάζει σε λειτουργία τον ανιχνευτή αντίπαλης σάρκας και η παράσταση ξεκινά. Αυτό, όμως, δεν αρκεί για να καταστρέψεις το κάθετο παιχνίδι των Καταλανών. Ένα παιχνίδι που αποτελείται από κάθετες κινήσεις (σπριντ) άνευ μπάλας. Συνεχείς κινήσεις. Ξαφνικές. Πολλαπλές. Οι συνεργασίες είναι ουσιαστικές και λαμβάνουν μέρος με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Για παράδειγμα τα ένα δυο. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά και σε ένα δευτερόλεπτο ο παίχτης δίνει πάσα, μόνο και μόνο για να την ξαναδεχθεί. Στο μεταξύ, όταν την ξαναδέχεται, έχει ήδη επιταχύνει κι ως εκ τούτου έχει αναπτύξει ικανοποιητική ταχύτητα που του προσδίδει συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου. Το μυστικό, κατά την γνώμη μου, βρίσκεται στον παίχτη-σημείο αναφοράς, ο οποίος από δέκτης μετατρέπεται άμεσα σε πομπό, ευρισκόμενος παράλληλα με πλάτη στην αντίπαλη εστία, λες και είναι κλώνος του Σαμπόνις. Αυτό σημαίνει ότι ο αμυνόμενος, συνήθως ο (κεντρικός) αμυντικός, καθώς δεν έχει καθαρή οπτική επαφή με την μπάλα και ξέροντας ότι ο αντίπαλος θα την σπάσει σε πρώτο χρόνο, δεν ξέρει που θα πάει το τόπι και μοιραία αργεί να αντιδράσει. Θυμηθείτε το στρίψιμο που λέγαμε παραπάνω και τα πολλαπλά σπριντ.

Επομένως, το λάθος της Ρεάλ, δηλαδή η ανεξήγητη οπισθοχώρησή της, διορθώθηκε μετά το τεμάχιο του Σάντσες. Η άμυνα (ξανα)έγινε επιθετική και μετατοπίστηκε στο τερέν του αντιπάλου, ήτοι στη μεσοεπιθετική γραμμή. Η αμυντική τακτική άλλαξε χώρο και το πλάνο προσδιορίστηκε όπως στην έναρξη του αγώνα: άμεση εκμετάλλευση ενδεχόμενου λάθους. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση περίπτωση δεν αντιπροσωπεύει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Επίσης, οι γραμμές ανέβηκαν και τα ακραία μπακ, κυρίως ο Μαρτσέλο, πήραν μέτρα. Έπρεπε, όμως, να φάει γκολ για να επαναφέρει το συγκεκριμένο σχέδιο; Όχι, βέβαια. Δεν έπρεπε να το αλλάξει. Τα περισσότερα δεδομένα συνηγορούσαν υπέρ της Βασίλισσας (κλισέ). Κύριε Μουρίνιο, που πήγε η προβλεψιμότητα της μεγάλης ομάδας; Μην ξεχνάμε ότι ο αγώνας διεξαγόταν στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Όσο για τα μαρκαρίσματα, τολμώ να πω ότι για την μεν Ρεάλ ήταν υψηλότερου επιπέδου, για την δε Μπάρτσα ήταν υψηλότατου επιπέδου. Η Ρεάλ προσπάθησε να παίξει το μαν του μαν, αλλά δεν κατάφερε να το εφαρμόσει απόλυτα. Τολμηρή κίνηση από τον Μουρίνιο που δεν του βγήκε. Οι περισσότερες ομάδες διστάζουν να παίξουν το μαν του μαν με αντίπαλο την Μπάρτσα, διότι θεωρούν ότι δεν θα αντέξουν δε βάθος 90λεπτου. Και ακριβώς για αυτό το λόγο παραχωρούν χώρο. Ο Μουρίνιο προσπάθησε να θέσει σε λειτουργία και το μαν του μαν και τους ανοιχτούς χώρους. Απέτυχε παταγωδώς. Με το ζόρι κατάφερε να παίξει αξιόλογη προσωπική άμυνα για (τα πρώτα) είκοσι λεπτά. Αντίθετα, ο Γκουαρντιόλα φανέρωσε την οξυδέρκειά του. Τον Κριστιάνο Ρονάλντο, για παράδειγμα, τον έκλειναν τρεις παίχτες: ο Πουγιόλ που κάλυπτε (και) δεξιά, ο Ντάνι Άλβες που (χθες αγωνίστηκε ως δεξί μπακ-χαφ και) έπαιρνε όπισθεν μέτρα και ο Πικέ που έσπευδε για έξτρα βοήθεια. Όταν ο Πικέ άφηνε το κέντρο άμυνας, τον κάλυπτε ο Μπούσκετς που έτρεξε αρκετά μέτρα στον άξονα του καταλονικού τερέν, ενώ ο Αμπιντάλ συνέκλινε προς το κέντρο αμύνης. Όταν ο Μπούσκετς μετατρεπόταν σε σέντερ μπακ, τον κάλυπτε κάποιος άλλος π.χ. ο Τσάβι, ο Φάμπρεγας (σπάνια), ακόμα κι ο Μέσι (σπανιότερα). Εντυπωσιακή αμυντική τακτική και εξαιρετική διαχείριση της αδύναμης πλευράς. Ειδικά αν λάβεις υπόψη σου την ανισόρροπη διάταξη των φιλοξενούμενων. Αν δεν υπήρχαν τα προσωπικά λάθη του Βαλντές (δύο), του Πικέ (ένα) και του Αμπιντάλ (ένα), θα ήταν πραγματικά άμυνα για σεμινάριο, όπως ακριβώς διδάσκεται η τακτική του Μιλτιάδη, κατά τη μάχη του Μαραθώνα, στο West Point, στρατιωτική σχολή των Η.Π.Α.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ανέμενα την δράση του Μουρίνιο. Θα ψήλωνε το τέμπο; Θα έδινε εντολή για σκληρό παιχνίδι; Θα εξακολουθούσε την επιθετική άμυνα; Μήπως θα προτιμούσε μια συντηρητική συνταγή, διότι θεώρησε πως τον βολεύει το Χ; Από την άλλη πλευρά του λόφου, η αντίδραση του αυθεντικού Γκουαρντιόλα ήταν δεδομένη, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Κοντινές πάσες, κάθετα σπριντ, τάχιστες επιστροφές, διαγώνιες αλληλοκαλύψεις, χαμηλό τέμπο με απότομο στρεσάρισμα και μικρό πλάτος με ξαφνικό ξεδίπλωμα. Εν τέλει, ο Μουρίνιο επέλεξε συντηρητική τακτική. Πρόσθεσε λίγη σκοπιμότητα και έριξε τον μεταβολισμό του παιχνιδιού. Αυτή η συμπεριφορά, όμως, δεν αντιπροσωπεύει τη Ρεάλ Μαδρίτης -έχω κουραστεί να το λέω. Οι φιλοξενούμενοι είχαν την κατοχή, είχαν την πρωτοβουλία και πέτυχαν την ανατροπή του σκορ, έστω και με λίγη τύχη, στο 53' λεπτό. Ρε Μουρίνιο, για να παίξεις επιθετικά πρέπει να φας γκολ; Αυτό μου θυμίζει τακτική Αναστόπουλου. Συν τοις άλλοις, οι γηπεδούχοι δεν πόνταραν στο αδύνατο σημείο της αντίπαλης άμυνας -το ψηλό παιχνίδι. Και στο 65΄λεπτό η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Ο Κοεντράο δεν είναι δεξί μπακ, ο Ντι Μαρία δεν είναι κλώνος του Νεμπεγλέρα (σκυλί πολέμου) και ο Φάμπρεγας επιβεβαίωσε ότι μπορεί να παίξει ως κρυφό εννιάρι. Ωστόσο, δεν λειτουργεί μόνο ο Φάμπρεγας ως κρυφός κυνηγός. Το ίδιο πράττει ο Μέσι, ο Ινιέστα κι ο Σάντσες. Οι μόνοι που δεν φέρονται καθ΄αυτόν τον τρόπο είναι οι Τσάβι και Μπούσκετς. Το θέμα είναι ότι η εναλλαγή ρόλων (δι)ενεργείται υποδειγματικά και προβλέψιμα με απρόβλεπτο τρόπο. Η επιθετική ανάπτυξη είναι ορθολογική, ξαφνική και τριγωνική, απόρροια της αψεγάδιαστης συνεργασίας. Το τελευταίο 20λεπτο κύλισε σαν στρογγυλό αντικείμενο σε κατηφόρα. Στο γήπεδο υπήρχαν, ελέω Ρεάλ, μεγάλες αποστάσεις, ισόποσες του χωρικού διαστήματος Μαδρίτη - Βαρκελώνη. Η είσοδος του Κεϊτά στο 78' λεπτό, κλείδωσε το αποτέλεσμα.

Τι έκανε η Ρεάλ; Σκόραρε πάρα πολύ νωρίς και ξύπνησε τον γίγαντα. Όπως (φημολογείται ότι) είχε πει ο Ισορόκου Γιαμαμότο, ναύαρχος του Ιαπωνικού στόλου, μετά την επιτυχή επίθεση στο Pearl Hαrbor, το 1941: «Φοβάμαι ότι το μόνο που καταφέραμε, είναι να ξυπνήσουμε έναν κοιμώμενο γίγαντα». Η ταμπακιέρα είναι ότι η Ρεάλ, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε φοβερή κατάσταση, δεν κατάφερε να επικρατήσει, δεν κατάφερε καν να αντισταθεί. Από ψυχολογική σκοπιά, το χτύπημα είναι πολύ μεγάλο. Το είπε και ο Κασίγιας: «Πρέπει να υπάρχει εμμονή. Δεν εξηγείται αλλιώς. Παίξαμε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να ήταν κατά παραγγελία». Εντούτοις, στο ποδόσφαιρο επικρατεί ένας άγραφος κανόνας που υποδηλώνει ότι είναι πιο εύκολο να καταστρέψεις το παιχνίδι του αντιπάλου σου, παρά να επιβάλλεις το δικό σου. Είναι προφανές ότι στην περίπτωση της Μπαρτσελόνα δεν ισχύει κάτι τέτοιο, ακόμα κι αν ο αντίπαλος ονομάζεται Ρεάλ Μαδρίτης. Υποπτεύομαι ότι το αποτέλεσμα του πρώτου παιχνιδιού του Σούπερ Καπ, αποθάρρυνε τον Μουρίνιο. Και τον αποθάρρυνε, διότι δεν δικαίωσε την επιθετική τακτική που είχε ακολουθήσει σε εκείνο το ματς. Επιπλέον, το γρήγορο γκολ του Μπενζεμά, όπως άφησα να εννοηθεί, έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την έκβαση του ματς και κυρίως για την επιλεγόμενη τακτική του Πορτογάλου. Όσοι παρακολουθείτε το εν λόγω ιστολόγιο, θα θυμάστε ότι έχουμε αναφέρει πολλάκις πως η Ρεάλ είναι μεγαλύτερο μέγεθος από τον Πορτογάλο. Πριν το ματς, λοιπόν, άκουγα και διάβαζα ότι ο Μουρίνιο απορροφήθηκε από το σύστημα που ονομάζεται Ρεάλ. Τρίχες κατσαρές. Ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις ότι ο Μουρίνιο έχει αφουγκραστεί τα θέλω της Ρεάλ, εντοπίζεται στις αναμετρήσεις με την Μπάρτσα. Κι όπως όλοι διαπιστώσαμε, οι δυο πλευρές δεν έχουν εξισωθεί ακόμα. Ο Μουρίνιο επιμένει με αμετανόητη συμπεριφορά να υποτιμά τον οργανισμό και το κοινό της Μαδρίτης. Κάποια στιγμή θα (του) γυρίσει μπούμερανγκ. Επομένως, το πρωτάθλημα απέκτησε νέο ενδιαφέρον. Σήμερα το πρωί, όποιος άνοιξε την ''Marca'', είδε τους Μπ(α)λαουγκράνα στην κορυφή της βαθμολογίας, έστω και με ένα παιχνίδι περισσότερο. Ποια είναι η τελική μου εκτίμηση; Αυτό δεν ήταν El Gran Clasico. Αυτό ήταν Γκραν Πρι. Και μάλιστα για έναν ρόλο. Χωρίς όπισθεν.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση στο κουίζ της προηγούμενης ανάρτησης είναι ο Ανδρέας Λοβέρδος! Το βρήκατε όλοι!

Υ.Γ.2 Δεν ξέρω πόσοι από εσάς παρακολούθησαν το Ξάνθη - Λεβαδειακός. Εγώ, πάντως, αφιέρωσα τον χρόνο μου και δεν έχασα. Πάρα πολύ όμορφο ματς. Χωρίς υπερβολή.

Υ.Γ.3 Τρομακτική βελτίωση στα ριμπάουντ. Τρομακτική βελτίωση στην προσωπική άμυνα. Είναι φανερό ότι προσπαθούμε σκληρά να περιορίσουμε την έλλειψη ποιότητας, ποντάροντας στο σύνολο. Μακάρι να το πετύχουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Εμπιστεύομαι τον Αλεξανδρή.

Υ.Γ.4 Η νίκη επί του Π.Α.Ο. ήταν πυροτέχνημα. Ο Αστέρας του Τσιώλη μας εγκλώβισε και μας αποδιοργάνωσε. Ποια ήταν η αντίδρασή μας; Η ενδεδειγμένη. Απλά ακολουθήσαμε το πρωτόκολλο που συνοδεύει τέτοιες στιγμές: γιόμες και έχει ο Θεός (του Πολέμου). Ακολουθήσαμε το σύστημα ''πετάω πέτρες στην θάλασσα''. Ως εκ τούτου, όλες οι μπαλιές κατέληξαν στο βυθό. Ο γηπεδούχος, σε επίπεδο τακτικής, ήταν ανώτερος. Και η Αρειανή έλλειψη επικοινωνίας συνεχίζεται. Εντός και εκτός γηπέδου.

Υ.Γ.5 Για την Τετάρτη έχω ετοιμάσει ένα άρθρο διαφορετικής θεματολογίας. Εύχομαι να είναι χορταστικό. Πρέπει να γράψω και την χριστουγεννιάτικη ανάρτηση. Ελπίζω να προλάβω να την αποτυπώσω στην οθόνη.

Υ.Γ.6 Με το που τέλειωσε το ματς, το παρακάτω κομμάτι μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό. Παντοδύναμο τραγούδι. Μόλις φτάσει στο 3:55, σπάστε τα όλα. Από τους Pantera.

Η αμφιβολία

Με έπιασε σύγκρυο. Δεν γλυτώνω. Το εγκεφαλικό βρίσκεται προ των πυλών. Το έμφραγμα κρούει την πόρτα της καρδούλας μου. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, ότι τα έχεις ζήσει όλα, έρχεται ένα νέο περιστατικό και σε ισοπεδώνει. Σκέφτεσαι ότι δεν είναι δυνατόν. Και ξάφνου, ένα τρομακτικό δίλημμα ανατέλλει: βρε, μήπως είμαι εγώ ο αναίσθητος; Μήπως είμαι εγώ εκείνος που βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου; Μήπως είμαι εγώ ο τρελός και οι πολιτικοί τα έχουν τετρακόσια, σαν το Λάμπρο Κωνσταντάρα στην σχετική ταινία; Μήπως είμαι εγώ ο προκλητικός που δεν πείθομαι από τα λόγια τους και τα  (ποια;) έργα τους; Μήπως είμαι εγώ εκείνος που ζει και αναπνέει σε αποστειρωμένο περιβάλλον; Μήπως είμαι εγώ ο Υπουργός Υγείας; Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω. Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς και ακατάπαυστα από ''είδησεις'' καταστροφικού, τρομοκρατικού και μίζερου περιεχομένου. Έτσι δεν είναι; Συμφωνούμε όλοι; Θαυμάσια. Επομένως, οι αρμόδιοι θα έπρεπε να κατευθύνουν την αμέριστη προσοχή τους στα πάσης φύσεως προβλήματα της χώρας. Σωστά; Σωστά. Τσου, ρε Λάκη! Διότι, φαίνεται ότι κάποιοι δεν έχουν εκτιμήσει σωστά κάποιες παραμέτρους. Το βέβαιο είναι ότι κάτι αρμενίζει στραβά. Και δεν είναι ο γιαλός. Σας εκλιπαρώ, λατρεμένοι αναγνώστες μου (ass kissing), βοηθήστε με να καταλάβω την επικρατούσα κατάσταση. Βοηθήστε με να συνειδητοποιήσω την πραγματικότητα. Είστε η τελευταία μου ελπίδα. Χαρίστε μου τα φώτα σας. Πρέπει να καταστώ νηφάλιος. Έχουμε Ρεάλ - Μπάρτσα. Πώς θα αποκρυπτογραφήσω το παιχνίδι, όταν με απασχολεί σε τόσο έντονο βαθμό το παρακάτω κουίζ; Σε ποιον ανήκει λοιπόν, το παρακάτω απόσπασμα; Ποιος το έγραψε;

«[...] Ποιοι ήταν οι καλύτεροι παίκτες του Ολυμπιακού; Αδιαμφισβήτητα ο Μανιάτης και ο Μοντεστό, χωρίς να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ράφικ Τζεμπούρ είναι επιθετικός μεγάλης ολκής που ''τρομοκρατεί'' τις αντίπαλες άμυνες και ανεβάζει την εμπιστοσύνη και τη δυναμική της κερκίδας. Οι μεγάλοι παίκτες είναι για τις μεγάλες ομάδες. Καλός χθες ήταν κι ο Μέγιερι, αλλά προβληματίζει η απόδοση της άμυνας μας. Ούτε την Τρίτη ενέπνεε εμπιστοσύνη. Στην άμυνα χρειαζόμαστε ακόμη δουλειά. Δεν μπορώ να καταλάβω τι φταίει, δεν είμαι άλλωστε προπονητής, αλλά κάτι πρέπει να γίνει [...]».

1. Ανδρέας Λοβέρδος
2. Ανδρέας Λοβέρδος
3. Ανδρεάς Λοβέρδος
4. Ανδρεάς Λοβέρδος
5. Ανδρεάς Λοβέρδος

Καλή επιτυχία.

Υ.Γ.1 Η σωστή απάντηση θα δημοσιευτεί στην επόμενη ανάρτηση.

Υ.Γ.2 Με τέτοιους πολιτικούς, βουλευτές και Υπουργούς, ποια είναι η τύχη της Ελλάδας μας; Ωστόσο, στις προσεχείς εκλογές δεν κρίνονται εκείνοι, αλλά ο ελληνικός λαός στο σύνολό του. Τον Κάνθαρο, πάντως, θα τον βρουν μπροστά τους.

Υ.Γ.3 Η νέα ανάρτηση θα ανέβει, πλην συγκλονιστικού απροόπτου, το απόγευμα της Κυριακής.

Υ.Γ.4 Φωτιά και τσεκούρι στον παιδεραστή από το Ρέθυμνο.

Υ.Γ.5 Χθες το βράδυ, καθώς περπατούσαμε με έναν φίλο, υπέπεσαν στην αντίληψή μας ύποπτες κινήσεις στο μπαλκόνι ενός ξένου σπιτιού. Καταλάβαμε αμέσως τι συνέβαινε. Μας είδανε που τους είδαμε. Κατέβηκαν από το μπαλκόνι, υποδυόμενοι τους ενοίκους τους σπιτιού, και έκαναν πως έφευγαν. Πριτς! Ξαφνικά μας πήραν στο κυνήγι με μένος, ίσως, διότι τους χαλάσαμε τη δουλειά. Επειδή είμαστε κλώνοι του Μπρέσκα, παρά την ισχυρή ένταση, τους ξεφύγαμε σχετικά εύκολα, αν και με το φίλο μου χωριστήκαμε. Ο ένας, πάντως, τρόμαζε. Ζώο ήταν. Δεν τον είχα. Και κυνηγούσε εμένα ο μπάσταρδος. Πέταξα προς το τμήμα, σαν τον Ρούντολφ το ελαφάκι, εξήγησα την κατάσταση και έδωσα περιγραφή των υπόπτων. Την ίδια στιγμή έφτασε κλήση στο αστυνομικό τμήμα από τον φίλο μου. Και εκείνος τη γλίτωσε. Ευτυχώς. Η αστυνομία, προς απρόσμενη και συνάμα ευχάριστη έκπληξή μου, κινητοποιήθηκε άμεσα. Μπράβο τους. Οχτώ μηχανές και δυο οχήματα κυριολεκτικά χτένισαν όλη την περιοχή. Εν τέλει, τους πιάσανε. Δεν τους χάλασε. Τους αναγνωρίσαμε. Μας είπαν ότι ήταν Βούλγαροι. Μάλιστα, ο ένας εκ των δυο, το ζώο που έλεγα, είχε ποινικό μητρώο και απαγόρευση εισόδου στη χώρα, ενώ το μηχανάκι που επέβαιναν μάλλον ήταν κλεμμένο. Το ευτυχές είναι ότι είμαστε καλά, το σπίτι γλίτωσε και οι δράστες συνελήφθησαν. Το λυπηρό είναι ότι, σύμφωνα με τα λεγόμενα των αστυνομικών, και οι δυο αύριο θα είναι πάλι ελεύθεροι. «Γιατί;», τους ρωτήσαμε. Και εκείνοι αποκρίθηκαν: «Παιδιά, φταίει ο νόμος». Γαμημένη νομολαγνεία.

Υ.Γ.6 Δεν ξέρω τον λόγο, αλλά χθες το πρωί μου κόλλησε το παρακάτω τραγούδι. Το μοιράζομαι μαζί σας. Με δυο κιθάρες παρακαλώ. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, The Doors!