Η επιστροφή των εξόριστων

Όχι, δεν εφήρμοσε το σύστημα εξαγνισμού. Δεν ασχολήθηκε καν με καμινάδες. Ήθελε στρωτό ποδόσφαιρο και γρήγορη εναλλαγή της μπάλας. Το πρόβλημα παρουσιάζεται, όταν θες να παντρέψεις την ταχύτητα με την ακρίβεια. Για το επίπεδο τεχνικής κατάρτισης των παιχτών των Ιωαννίνων είναι εξαιρετικά δύσκολο. Κι όμως, θα μπορούσαν να πάρουν την ισοπαλία. Δεν κλείστηκαν, δεν πανικοβλήθηκαν και μπορώ να πω με σχετική σιγουριά ότι τακτικά υπήρξαν συνεπείς. Δεν έχουν, όμως, συνηθίσει να παίζουν αρκετά με την μπάλα στα πόδια τους, δηλαδή να έχουν κατοχή, κι ως εκ τούτου λογικό ήταν να βραχυκυκλώνουν στα τελευταία στάδια της επιθετικής ανάπτυξης. Ίσως ο Μπακαγιόκο, αν ξεκινούσε βασικός, να μπορούσε να κάνει τη ζημιά. Ήταν φανερό ότι ο Τζάνης δεν έχει το ειδικό βάρος για να κουβαλήσει την επίθεση της ομάδας του Αναστασιάδη. Αντίθετα, αυτός ο Γεωργίου έδειξε πολύ καλά στοιχεία. Θα τον προσέχω. Το σημείο ορόσημο, κατά την γνώμη μου, εντοπίζεται στο 65' λεπτό. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή η αμυντική γραμμή των φιλοξενούμενων ανέβηκε πολύ ψηλά -σχεδόν στη σέντρα- και προσπάθησαν να κυνηγήσουν το γκολ. Εντούτοις, δεν απείλησαν, ωστόσο οι επιστροφές τους ήταν υποδειγματικές. Δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε τα χωράφια που εμφανίστηκαν στην άμυνα του αντιπάλου. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις, εμείς οι ίδιοι σηκώναμε φρένο. Τρανό παράδειγμα ο εξόριστος Καστίγιο. Γιατί γινόταν αυτό; Δεν γνωρίζω. Προπονητική οδηγία; Κούραση; Τεχνική ανεπάρκεια; Τακτική αδυναμία; Άγνωστο.

Το σημαντικό είναι ότι πετύχαμε νωρίς το γκολ και διατηρήσαμε το σκορ, χωρίς να πιεστούμε ιδιαίτερα, έστω κι αν η διαχείριση δεν ήταν ενδεδειγμένη. Το ευτυχές αποτέλεσμα μας αποσυμπιέζει σε υπερθετικό βαθμό και απομακρύνει την γκρίνια, αλλά η αλήθεια είναι ότι η ομάδα δεν εντυπωσίασε. Τουλάχιστον δεν αποσυντονίστηκε. Μελανά σημεία αποτελούν οι αντιδράσεις του Ντίκο που συνεχίζει να είναι επιρρεπής στο λάθος και η έλλειψη αμυντικής προσήλωσης του Μίτσελ. Ωστόσο, οφείλω να αναγνωρίσω ότι ο Βραζιλιάνος είχε πολύ καλή συνεργασία με τον Ούμπιντες και γενικά πρόκειται για ένα παίχτη που τρέχει πολλά χιλιόμετρα στο φτερό και μοχθεί στο γήπεδο. Από την άλλη πλευρά ο Νέτο είχε σωστή τακτική συμπεριφορά και κινήθηκε αρκετά, σε άμυνα και επίθεση, χωρίς την μπάλα. Με λίγα λόγια, ''έπαιξε καλά'', χωρίς να ''παίξει πολύ''. Μακάρι να μπορούσε κι ο Καστίγιο να εντρυφήσει στη συγκεκριμένη νοοτροπία. Μακάρι να βγάλει ποδοσφαιρικό εγωισμό και γνήσιο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά. Αν θέλει να κάνει ''μαγκιές'', να φύγει, να πάει αλλού. Και εξετάζουμε τους Man of the Match. Ο πρώτος είναι ο Καζναφέρης. Αν τιθασεύσει λίγο τα πάθη και τις ορμές του, νομίζω ότι θα εξελιχθεί έτι περισσότερο. Χρειάζεται να ωριμάσει ποδοσφαιρικά. Διακρίνω περιθώρια βελτίωσης. Ο δεύτερος είναι ο Φατί. Ο Γάλλος ήταν σχεδόν παντού. Όντας απελευθερωμένος από την απουσία του Τόχα, έκανε τα πάντα στο γήπεδο. Κάλυψε πάρα πολλά χιλιόμετρα στον άξονα, πήρε επιθετικές πρωτοβουλίες, έκανε δυο καλά μακρινά σουτ, έβγαλε την πάσα στον σκόρερ, μοίρασε παιχνίδι διαγώνια και έκοψε μπάλες, όπως ο Κάνθαρος κόβει ξύλα για να ζεσταθεί τις κρύες μέρες του χειμώνα. Η επάνοδος του εξόριστου Παπαστεριανού κρίνεται θετική. Χωρίς να είναι εντυπωσιακός, παρουσίασε αυτά που δεν εμφανίζει ο Τόχα: έβγαλε ενέργεια, έπαιξε κάθετα και κάλυψε τους συμπαίχτες του. Απλά και ουσιαστικά. Σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά ότι πρέπει να προκρίνουμε ένα σχήμα με τρία χαφ, ιδιαίτερα στα ματς υψηλής έντασης, πίεσης και επικινδυνότητας, εκ των οποίων ο ένας να επωμιστεί το ρόλο του κόφτη. Ένας ρόλος που ταιριάζει στον εξόριστο Πρίττα (πυραυλοκίνητος). Έχοντας τις σωστές αλληλοκαλύψεις, θα δαγκώνουμε τσιμέντο και θα μασάμε σίδερα.

Και πάμε στους Μιχαλήτσιο - Σεμερτζίδη. Δεν χρειάστηκαν να βάλουν τις δικές τους πινελιές. Η ροή του ματς -το γρήγορο γκολ του Καστίγιο- αρκούσε. Το σημαντικό είναι ότι ο Πολωνός Γκουαρντιόλα απομακρύνθηκε. Επικίνδυνος άνθρωπος. Μαζί του έφυγαν, θαρρώ, και οι πειραματισμοί του Harvard. Γιατί, όμως, ήρθε; Ποιος τον έφερε; Ποιος θα απολογηθεί; Τέλος πάντων. Μπορεί ο καμικάζι Μιχαλήτσιος να διαχειριστεί την υφιστάμενη κατάσταση; Με δεδομένο το περσινό δείγμα γραφής, όχι δεν μπορεί. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνη την περίοδο επικρατούσαν ιδιάζουσες συνθήκες. Η πιο σωστή κίνηση αρχίζει και τελειώνει στην επιλογή Έλληνα τεχνικού. Ελπίζω να μην είναι ο Λεμονής. Δεν ταιριάζει με την εταιρική κουλτούρα του οργανισμού, όπως ακριβώς δεν ταίριαζε ο Μήτρογλου. Δεν ξεχνώ το πόσο άτιμα φέρθηκε στην Ξάνθη. Εκτός αν η διοίκηση ασκήσει δημόσια αυτοκριτική και κατασταλάξει σε συγκεκριμένη φιλοσοφία, δηλαδή τι είδους προπονητή επιθυμεί. Για να ξέρουμε και τι λέμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι εξόριστοι επέστρεψαν και -προς το παρόν- δικαιώθηκαν.

Υ.Γ.1 Περί Παπαδήμου: «Την Πρωτοχρονιά πήγε στο Δήμο της Αθήνας που μοιράζανε συσσίτιο στους άστεγους. Σαν να λέμε ότι ένας έμπορος ναρκωτικών πήγε να κάνει επίσκεψη σε κέντρο απεξάρτησης». Από τον Κώστα Καίσαρη.

Υ.Γ.2 Δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Έτσι δεν είναι, κύριε Κουλούρη;

Υ.Γ.3 Μου φαίνεται ότι η επιστροφή Κόκε θα παίξει πολύ σοβαρά. Ίδωμεν.

Υ.Γ.4 Το αποτέλεσμα της Δόξας με τον Ολυμπιακό δεν μου προξενεί έκπληξη.

Υ.Γ.5 Σαλιαρέλης is back. Όσο για την Α.Ε.Κ., έχω να πω ότι όποιος θέλει να πάρει την Π.Α.Ε., πρέπει να είναι λαμόγιο ή μπατίρης. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Υ.Γ.6 Οι Helloween, το 1987, κυκλοφορούν το πρώτο μέρος του ''Keeper of the Seven Keys'', στο οποίο εμφανίζεται για πρώτη φορά ο Michael Kiske και για προτελευταία ο Kai Hansen. Το άλμπουμ συγκαταλέγεται στα κλασικά του είδους.

Ομάδες, σενάρια και Harvard

Θυμάστε πώς είχε παρουσιαστεί ο Άρης στην αρχή της χρονιάς; Η μία ήττα ακολουθούσε την άλλη. Χάναμε, διότι οι εμφανίσεις μας ήταν αποκαρδιωτικές. Χωρίς ομαδικότητα, συνεργασία, σύστημα. Δεν μπορούσαμε καν να εφαρμόσουμε μπλοκ άουτ και σκριν. Έδιωξε κανείς τον Αλεξανδρή; Όχι, φυσικά. Θα έπρεπε κάποιος να είναι τρελός. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπεις μια ομάδα που μάχεται και προσπαθεί να αξιοποιήσει τα δεδομένα πλεονεκτήματά της. Χθες, απέναντι στο αξιόμαχο και δουλεμένο Μαρούσι, έκανε το come back στο τρίτο δεκάλεπτο και επικράτησε. Παίχτες που μέχρι πρότινος φαινόντουσαν εκτός μπασκετικού χάρτη, αρχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, αρχίζουν να ανεβάζουν τις μετοχές τους. Ο Τζέιμς ξεκίνησε να μοιράζει και ασίστ, ο Κερούς, σύμφωνα με τον Αλεξανδρή και τα μάτια μας, έχει παρουσιάσει εντυπωσιακή άνοδο κι ο Μάλντροου παίζει πολύ καλά το ρόλο του σκιάχτρου. Ο κάθε παίχτης μέσα στην ομάδα έχει βρει τον ρόλο του. Βέβαια, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ο Κρούσιτς, πλην ορισμένων κινήσεων στο ζωγραφιστό, δεν διαθέτει ελκυστικό πακέτο και ειδικά στην άμυνα είναι για τα θηρία. Ο Βεργίνης φαίνεται ακόμα έξω από τα νερά του. Ο Μαυραειδής έχει πολύ καλά στοιχεία, αλλά η παρουσία του στο παρκέ υποδηλώνει ότι ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να τον ταιριάξουμε στο παζλ. Μολαταύτα, η ομάδα μπάσκετ του Άρη είναι ακριβώς αυτό: ομάδα.

Αντίθετα, στην ποδοσφαιρική ''ομάδα'' ο Τσιώλης έφυγε και αντικαταστάθηκε από έναν φιλόδοξο Πολωνό. Η επιλογή, κατά την γνώμη μου, έχει αποβεί λανθασμένη και ελπίζω να μην αποβεί μοιραία. Ο Πρόμπιερζ βρέθηκε σε άγνωστα νερά μεσούσης της περιόδου κι ως εκ τούτου πρέπει να διαχειριστεί, όχι να στήσει. Κι όμως, πολύ φοβάμαι ότι ο Πολωνός προσπαθεί να παίξει το ρόλο, διαβάζοντας ένα σενάριο που έγραψε ο ίδιος. Αυτά τα πράγματα γίνονται στην καλοκαιρινή προετοιμασία, όπου έχει άνεση χρόνου και λιγότερη πίεση. Σε καμία περίπτωση δεν πραγματοποιούνται τώρα. Επομένως, ο Άρης θα παίξει το ποδόσφαιρο του Πολωνού ή ο Πολωνός θα παιξει το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει ο Άρης; Η απάντηση είναι ότι σε περιπτώσεις διαχείρισης θα προσπαθήσεις να παίξεις το ποδόσφαιρο που μπορούν να παίξουν οι παίχτες σου. Πάρτε, για παράδειγμα, τον Κωστένογλου. Τα πράγματα που άλλαξε, όταν διαδέχτηκε τον Χιμένεθ, είναι ελάχιστα. Εκτός αν ο Πρόμπιερζ έχει το ειδικό βάρος του Κούπερ. Δεν νομίζω. Ξαναγράφω ότι το φετινό έργο μου θυμίζει την περσινή Λάρισα. Τότε, είχα καταλογίσει ευθύνες στον Πηλαδάκη. Το ίδιο θα κάνω τώρα. Η διοίκηση είναι εκείνη που προσέλαβε τον Τσιώλη ως τον ''καλύτερο 'Ελληνα προπονητή'' και τον έδιωξε σαν αποτυχημένο. Η διοίκηση είναι εκείνη που έφερε τον Πολωνό Γκουαρντιόλα. Η διοίκηση είναι εκείνη που δεν έχει το σθένος να πει όχι. Όχι σε νέες μεταγραφές, όχι σε συγκεκριμένες αποδεσμεύσεις (Πρίττας και Παπαστεριανός), όχι σε επικοινωνιακά κόλπα. Η διοίκηση είναι εκείνη που δεν έχει τα καλαμπαλίκια να πει ναι. Ναι στην ευθύνη, ναι στην αυτοκριτική, ναι στην αλήθεια. Οι Αρειανοί είναι ποιοτικός λαός. Έξυπνος. Κουλτουριάρικος. Και φυσικά η συντριπτική μάζα των Αρειανών δεν εκπροσωπεύεται από τον Σούπερ3. Επομένως, η χθεσινή ανακοίνωση που εξέδωσε ο σύνδεσμος δεν με αφορά και δεν με αντιπροσωπεύει. Η όλη φάση μου θυμίζει αρχαία τραγωδία. Αφού ολοκληρώσαμε την επίκληση στο συναίσθημα και στο φιλότιμο, παραθέτουμε τον φόβο. Αν, δηλαδή, απειλήσεις τους παίχτες με μπινελίκια και ηλεκτρομαγνητικά όπλα, θα αρχίσουν ξαφνικά να παίζουν ποδόσφαιρο; Όχι, βέβαια. Απλά θα μαζεύουμε κόκκινες κάρτες σαν σταφίδες.  Εν τέλει, τι έπρεπε να κάνει η διοίκηση της Π.Α.Ε.; Ό,τι έκανε και η διοίκηση της Κ.Α.Ε.: να κρατούσε τον προπονητή. Και πάμε στο ματς.

Ο Παναγιώτης Στεφάνου έλεγε ότι ο Καζναφέρης ήρθε στην Κέρκυρα με 40 πυρετό. Και έπαιξε βασικός. Θα του έδωσε, εικάζω, ο Πρόμπιερζ, κάποια πολωνικά υπόθετα και θα του είπε να παίξει υπέρ Πολωνών και υποθέτων. Ο Καζναφέρης, λοιπόν, φερόταν σαν ζαλισμένο κοτόπουλο. Είχε τάχιστες μετατοπίσεις στο κέντρο της άμυνας και καλές τοποθετήσεις στο όριο της μικρής περιοχής. Ωστόσο, οι επιλογές του, όταν είχε την μπάλα στα πόδια του, ήταν από μέτριες έως κακές. Συν τοις άλλοις, ο Νέτο, ο οποίος έπαιζε ως δεξί χαφ, δεν είχε καλές επιστροφές. Αλλά τι να κάνει κι αυτός; Όταν ο Καζναφέρης, αντί να επιστρέψει την μπάλα στον Βελλίδη, προτιμά να ντριμπλάρει τον αντίπαλο, τι πρέπει να κάνει ο Νέτο; Να ενεργοποιήσει το νίτρο για να καλύψει είκοσι μέτρα σε δυο δευτερόλεπτα; Οι (συμ)παίχτες προπονούνται για να καλύπτουν τα λάθη, όχι τα αβίαστα λάθη. Κάποια στιγμή θα μιλήσουμε για την σημασιολογική διαφορά αυτών των δυο. Επομένως, ο Γκράθια, έχοντας αναθέσει στην μεσαία γραμμή ανασταλτική αποστολή, έδωσε εντολή για παιχνίδι από τις πτέρυγες. Ο Γιάντσης (μαζί με τον Γκουστάβο) ταλαιπώρησε τον Μίτσελ κι ο Αγρίτης τον Καζναφέρη. Ένας Αγρίτης που έτρεχε πολλά μέτρα στο φτερό, για να δώσει βοήθειες στον Μίχο και αργότερα στον Σακελλαρίου που αντικατέστησε τον πρώτο λόγω τραυματισμού στο 9' λεπτό. Προφανώς ο Γκράθια φοβόταν τις μπούκες του Νέτο.

Στο χώρο του κέντρου, δέσποζε η παρουσία των Οσμάν και Φατί. Ο Οσμάν, σε καθεστώς άμυνας, δηλαδή λειτουργία άνευ κατοχής μπάλας, ενεργούσε σαν πιστόνι μπροστά από το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Κι όμως, μόλις η μπάλα πήγαινε στον Φατί πεταγόταν σαν μπιζέλι, για να τον μαρκάρει. Έχω την εντύπωση ότι επρόκειτο για καθαρό μαν του μαν. Κίνηση οξυδέρκειας και τακτικής από τον Ισπανό προπονητή των Φαιάκων (κλισέ). Άφησε τον Τόχα να μπερδεύει τα κορδόνια του με το μαλαπέρδι του και προσπάθησε να περιορίσει τον Φατί που είχε επωμιστεί ρόλο οργανωτή. Σε αυτό βοήθησε η αμυντική γραμμή των γηπεδούχων που στεκόταν αρκετά ψηλά, με αποτέλεσμα η απόσταση που έπρεπε να διανύσει ο Οσμάν να συνοψίζεται σε ελάχιστα μέτρα. Παρόλα αυτά, ο Φατί με διαγώνιες πάσες περίπου δέκα μέτρων έψαχνε συνεχώς -και με σχετική επιτυχία- τον Νέτο. Ο Ούμπιντες πρέπει να ένοιωθε σαν παιδάκι που δεν το παίζουν οι φίλοι του. Όσο για τον Τόχα, γράφω, γράφω, γράφω κι αυτός φροντίζει σε κάθε ματς, πλην εκείνου με τον Ολυμπιακό, να επιβεβαιώνει τα λεγόμενα μου. Δεν είναι οργανωτής, δεν είναι κόφτης, δεν είναι box to box. Δεν έχει κάθετη, δεν σουτάρει, δεν καθοδηγεί. Είναι, όμως, ο άρχοντας του γκαζόν στα λάθη και στις οριζόντιες πασούλες τεσσάρων μέτρων. Αν ο Τόχα αγωνίζεται, επειδή θέλουμε να τον πουλήσουμε, καλύτερα να πάρουμε έναν μπαλτά και να κόψουμε τα νύχια μας. Δεν υπάρχει σοβαρή ομάδα για να πληρώσει γιούρο για αυτόν τον παίχτη. Τώρα που το γράφω, σκέφτομαι την μεταγραφή του Τζόρβα στην Παλέρμο. Οι Ιταλοί πρέπει να έχουν τυφλούς καλόγερους για σκάουτερ -δεν εξηγείται αλλιώς. Το πρώτο ημίχρονο τέλειωσε με την Κέρκυρα να είναι ελαφρώς καλύτερη και τον Κάνθαρο να πιστεύει το διπλό.

Εντούτοις, το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους μου έριξε φαπ. Ο Μάρτιν επιβεβαίωσε ότι η επιθετική τακτική περιστρεφόταν γύρω από το πρόσωπό του. Ο Αργεντινός, αξιοποιούσε το δυνατό και εύπλαστο κορμί του και έσπαγε συνεχώς διαγώνια την μπάλα, αξιοποιώντας τις κινήσεις των Αγρίτη και Γιάντση στην πλάτη της άμυνας του Άρη. Όμως, στο 48' λεπτό ανέλαβε την ιδιότητα του εκτελεστή. Όποιος θέλει μπορεί να δει το βίντεο και να μου πει μπροστά από πόσους παίχτες του Άρη περνάει η μπάλα. Μία από τις χειρότερες επιθέσεις, λοιπόν, έβαλε γκολ σε μία από τις καλύτερες άμυνες. Και τώρα, μία από τις χειρότερες επιθέσεις, έπρεπε να σκοράρει απέναντι σε μια από τις χειρότερες άμυνες. Παράνοια (μαζί σου Αρειανάρα στα ουράνια). Μετά το γκολ προσπαθήσαμε -ανεπιτυχώς- να μεταφέρουμε το παιχνίδι στο τερέν του αντιπάλου. Το πρώτο κόρνερ του παιχνιδιού το κερδίσαμε στο 63' λεπτό. Την πρώτη ευκαιρία του δεύτερο ημιχρόνου την εξαντλήσαμε στο 73' λεπτό. Έστω, λοιπόν, ότι κάθεσαι στο σπίτι ή στην καφετέρια και παρακολουθείς τον αγώνα και κάποια στιγμή έρχεται, στο 49' λεπτό, ένα λεπτό μετά την επίτευξη του γκολ, ένας φίλος να δει το ματς. Του δίνεις την πληροφορία ότι η μια ομάδα προηγείται στο σκορ και του λες να προσπαθήσει να μαντέψει ποια είναι αυτή. Με ανατριχιαστική σιγουριά θα σου έλεγε ότι κέρδιζε ο Άρης. Η Κέρκυρα, έκλεισε  χώρους, αλλά δεν κλείστηκε, έβγαινε με δυνάμεις και ορμές στην επίθεση και προσπαθούσε σκληρά για το 2-0. Μπράβο της. Ευτυχώς είχαμε τον Ντίκο. Ο Γκανέζος βγαίνει πρώτος στην μπάλα, είναι δυνατό κορμί, έχει καλό κεφάλι, άριστο συγχρονισμό στο τάκλιν, αλλά είναι λίαν επιρρεπής στο λάθος και παραλίγο στο πρώτο μέρος να το πληρώσουμε. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σταθώ στην αθόρυβη, ουσιαστική δουλειά του Γραμμόζη που είχε αναλάβει προπονητής μέσα στο τερέν, στον Βέντζελ που μαζί με τον Μαϊστόροβιτς έκλεισαν τον Τσέζαρεκ που ακόμα παρακαλάει για αξιόλογες πάσες και στον Ιωάννου που έπαιζε πολύ καλά ως κρυφό εννιάρι, έστω και κάπως στατικά, συμπληρώνοντας τον Μάρτιν. By the way, όσοι Αρειανοί φώναζαν για την πρόσληψη του Μάρτιν, αποδείχτηκε ότι είχαν δίκιο. Όσο για τον Πρόμπιερζ συνέχισε τις δοκιμές. Λες και κουνάει στρατιωτάκια στον χάρτη. Ούτε στο Harvard δεν διεξάγουν τέτοια πληθώρα πειραμάτων. Για να καταλάβετε τι εννοώ, ο Ούμπιντες άλλαξε τέσσερις φορές θέση μέσα σε διάστημα οχτώ λεπτών. Εντυπωσιακό. Το κάνει αυτό ο αυθεντικός Γκουαρντιόλα; Δεν νομίζω. Η αποθέωση εντοπίζεται στην είσοδο του Σανκαρέ, αντί του άφαντου Σολτάνι. Διώξαμε τον Γιάκομπ, δεν βάζουμε τους μικρούς επιθετικούς μας και προτιμούμε τον Σανκαρέ ως φουνταριστό; Κίνηση πανικού και απόγνωσης από τον πάγκο του Άρη.

Εν κατακλείδι, παρακολούθησα ένα ωραίο παιχνίδι με καλό ρυθμό, αρκετές φάσεις και λίγα φάουλ. Η Κέρκυρα πέτυχε την πρώτη νίκη της ιστορίας της απέναντι στον Άρη και πολύ καλά έκανε. Κατασκόπευσε, εφήρμοσε, αγωνίστηκε και μόχθησε. Δεν επηρεάστηκε από την αναγκαστική αλλαγή του Μίχου και δεν σταμάτησε να βγάζει επιθετικότητα, ακόμα και μετά το γκολ. Η πίεση που γνώρισε ήταν πολύ μικρή. Όσον αφορά τον Άρη, ο στόχος των play off αρχίζει να ξεθωριάζει τόσο, ώστε να μην θεωρείται στόχος. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πρέπει να λάβουμε αποφάσεις βαρύνουσας σημασίας. Πρέπει να θέσουμε σωστές προτεραιότητες και να επιλέξουμε το σωστό σενάριο. Δεν υπάρχει επικοινωνία εντός γηπέδου κι όπως φαίνεται απουσιάζει και εκτός αυτού. Έχουμε έναν προπονητή με δεδομένη ημερομηνία λήξης που λειτουργεί με μη αξιοκρατικά και μη ρεαλιστικά κριτήρια και φρονώ ότι δεν γνωρίζει τι πρέπει να κάνει και γιατί πρέπει να το κάνει. Οι οπαδοί δείχνουν μπερδεμένοι, ο σύνδεσμος ταράζει τα νερά -επιδεικνύοντας άκρατο συναίσθημα, αλλά όχι ορθολογισμό και ψυχραιμία- και η διοίκηση σφυρίζει αδιάφορα. Ελπίζω οι δημοσιογράφοι να κρατήσουν ειλικρινή στάση και ο Σκόρδας να μην βρει πάτημα για επίθεση. Επιπλέον, σύμφωνα με τα Αθλητικά Νέα, μπήκε ταφόπλακα στο νέο γήπεδο, οι φήμες λένε ότι έχουμε καβατζώσει το Α.Φ.Μ. (!) της Επανομής για να είμαστε καλυμμένοι (!), ο Πρίττας με τον Παπαστεριανό προπονούνται με τα τρακτέρ και ο Σηφάκης προετοιμάζεται για την νέα του ομάδα. Περαστικά μας.

Υ.Γ.1 Η διοίκηση είναι εκλεγμένη από την Λέσχη Φίλων Άρη, ενώ η αξιοπερίεργη κατάσταση εξακολουθεί να υφίσταται.

Υ.Γ.2 Παίξτε με τρία χαφ, εκ των οποίων ο ένας να λειτουγεί ως καθαρόαιμος κόφτης.

Υ.Γ.3 Είναι Ιταλός, έχει φωνάρα και ονομάζεται Αλβανός. Απολαύστε τον.

Happy New Year!

Υ.Γ.1 Το καινούριο έτος είναι μια ψευδαίσθηση. Ο χρόνος, νέος ή παλιός, χαρακτηρίζεται από συνέχεια. Διάρκεια. Σταθερότητα. Συνέπεια. Συγκροτεί το παρόν. Οριοθετεί το μέλλον. Δεν προβαίνει σε διακρίσεις. Αντιθέτως, οι άνθρωποι επιχειρούν διακρίσεις. Εκείνοι στοχοποιούν τον χρόνο. Ίσως θα ήταν καλύτερο να επικεντρωθούν στα πεπραγμένα τους και να προσπαθήσουν να βελτιωθούν. Εγώ, ο Κωστής, σας διαβεβαιώ, ότι καταβάλλω υπέρμετρη προσπάθεια, προκειμένου να παρουσιάζομαι ολοένα και καλύτερος. Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο. Ακριβώς το ίδιο. Λειτουργείστε εγωιστικά. Ωστόσο, τοποθετήστε τον εγωισμό σας εντός επιλεγμένου πλαισίου. Δεν χρειάζονται υπερβολές. Μόνο σύνεση. Μείζον προτέρημα στην όλη κατάσταση αναγνωρίζεται η αρετή της υπομονής. Σταματήστε τις σκοτεινές ακροβασίες και αδράξτε χρωματιστές ''πεταλούδες''. Δεν θα ζημιωθείτε. Δεν θα ζημιωθούμε.

Υ.Γ.2 Αυτό, πάντως, που συμβαίνει στη χώρα είναι τραγελαφικό. Όλοι γνώριζαν τι συνέβαινε και ουδείς μιλούσε. Τώρα που ξεκινάει το τρένο της φτώχειας και της απόγνωσης, τρέχουν όλοι να αλλάξουν εισιτήριο. Οι προκλητικοί, μάλιστα, ζητούν και επιστροφή χρημάτων. Πόσοι, όμως, εποφθαλμιούν την αυτοκριτική; Πόσοι επιδιώκουν την αποφασιστικότητα; Πόσοι διεκδικούν αυτό που τους αναλογεί; Πόσοι λένε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη; Εν τέλει, πόσοι αντιλαμβάνονται ότι η λύση επαφίεται στις δικές μας πράξεις κι όχι στα μέτρα που ευαγγελίζεται ή οραματίζεται ο κυβερνητικός θίασος; Το κράτος, ένας δυσανάλογα μεγάλος και ταυτόχρονα αναποτελεσματικός μηχανισμός, οφείλει και πρέπει να λειτουργεί με γνώμονα το κοινό συμφέρον και τις κοινωνικές αναπηρίες. Φευ! Αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει το μονοπάτι του ρεαλισμού και της λογικής. Δεν πειράζει. Εκείνοι θα χάσουν. Η Ελλάδα, στην μακρόχρονη ιστορία της, έχει περάσει πάμπολλα δεινά. Ό,τι και να συμβεί, θα το ξεπεράσουμε. Όπως το ένα έτος διαδέχεται το επόμενο.

Υ.Γ.3 Εν τέλει, διαγράψετε τις εισαγωγικές προτάσεις. Το καινούριο έτος δεν αντιπροσωπεύει απλώς μια ψευδαίσθηση. Επιτρέψτε μου, να προσθέσω έναν επιθετικό προσδιορισμό. Αντιπροσωπεύει μια αναγκαστική ψευδαίσθηση. Όλοι χρειαζόμαστε ένα άφθαρτο σημείο αναφοράς που θα αναδύει φρεσκαδούρα. Όλοι χρειαζόμαστε μια νέα ενημέρωση στο λογισμικό μας. Η σημερινή μέρα έρχεται να καλύψει το συγκεκριμένο κενό. Τι σημαίνει αυτό; Βελτίωση. Ποιότητα. Ορθολογισμός. Συναίσθημα. Σύνεση. Δεν είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Είμαστε η άμαξα! Απλά έχουμε δώσει τα γκέμια σε ανάξιους αναβάτες. Ωστόσο, δεν απογοητευόμαστε. Όλα θα διορθωθούν. Έτσι δεν είναι; Καλή διασκέδαση!

Υ.Γ.4 Καλή χρονιά σε όλους!!!

Η τρύπα του όζοντος κι ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης

Συνέχεια από το εντός έδρας ματς με τον Ολυμπιακό. Είναι προφανές ότι κάποιοι πρέπει να επανεξετάσουν τον ορισμό της τεχνικής ποινής, των φάουλ και των αντιαθλητικών φάουλ. Όπως, επίσης, είναι προφανές ότι η επιλεκτική εφαρμογή των κανονισμών διαιωνίζει τις γκρίνιες και τις ανισότητες. Δεν θα αναφερθώ περαιτέρω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Νομίζω ότι οι περισσότεροι συνέλαβαν πλήρως το νόημα. Οφείλω, όμως, να σχολιάσω τον ''ηρωισμό'' του Τσαλδάρη. Γιατί αγόρι μου δεν τιθασεύεις τις αγωνιστικές ορμές σου; Γιατί χαντακώνεις μια καλή παρουσία εκ μέρους σου; Γιατί προτιμάς αψυχολόγητες ενέργειες; Συνεχίζουμε με τα καταραμένα ριμπάουντ. Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να πάρουμε το (αμυντικό) ριμπάουντ. Κι όταν γράφω ''πρέπει'', εννοώ ότι η κατοχή μπάλας είναι ζωτικής σημασίας. Φευ! Για μια ακόμη φορά χάσαμε τα κρίσιμα ριμπάουντ. Κρίμα. Η άμυνα είχε μεγαλύτερα κενά κι από την τρύπα του όζοντος. Επιπρόσθετα δεν υπήρχε ομαδικότητα. Τέλος, είχαμε τον τραυματισμό του Μπόγρη από το τάκλιν του Ντικούδη. Η απώλεια του Μπόγρη έδωσε περισσότερο χρόνο συμμετοχής σε Κρούσιτς και Τσαϊρέλη. Θα προσπαθήσω να το καταστήσω όσο πιο σαφές μπορώ. Ο Κρούσιτς δεν υπάρχει. Ο Τσαϊρέλης προσπαθεί ο κακομοίρης, αλλά δεν το έχει. Αμφότεροι χάνονται στις περιστροφές, στις αλλαγές των σκριν και δεν μπορούν να ''σκεπάσουν'' τα καλάθια. Ευτυχώς υπάρχει ο Μάλντροου που κι αυτός δεν ξέρει μπάσκετ, αλλά είναι πιο αθλητικός, πιο κινητικός και μοιράζει τάπες όπως ο Άγιος Βασίλης μοιράζει δώρα. Το ματς, πάντως, ήταν γεμάτο ένταση και ανατροπές. Με χόρτασε. Κι ας χάσαμε. Εξάλλου, σε μια αναμέτρηση μεταξύ δυο αντιπάλων, ο ένας θα στεφθεί νικητής κι άλλος θα γεμίσει απογοήτευση. Συνεχίζουμε. Οι Ινδιάνοι δεν τα παρατάνε.

Και πάμε στο Χαριλάου. Ο Πρόμπιερζ είχε δώσει εντολή στον Τόχα να φτιάχνει παιχνίδι από πίσω. Το ξέρω ότι ακούγεται -και είναι- οξύμωρο, αλλά τα ματάκια μου αυτό είδανε. Ελάχιστα μέτρα μεταξύ των κεντρικών αμυντικών και του Τόχα. Η πρώτη πάσα, λοιπόν, πήγαινε στον Κολομβιανό που προσπαθούσε να οργανώσει με οριζόντιες πάσες. Σωστά διαβάσατε: με οριζόντιες πάσες. Τέλος πάντων. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο Κατίδης δεν λειτουργεί σωστά ανασταλτικά. Βγάζει υπέρμετρο πάθος, αλλά όχι ουσία. Και η θέση του αμυντικού χαφ, όπως όλοι γνωρίζουμε, απαιτεί ουσιαστικές ενέργειες. Δεν κατηγορώ τον παίχτη. Εξάλλου, τον πάω τον Κατίδη. Ωστόσο, είναι φανερό ότι δεν πρέπει να έχουμε υψηλές απαιτήσεις από τα μικρά Αρειανάκια. Η προώθηση και η αξιοποίηση αυτών πρέπει να εφαρμόζεται κατόπιν ορθολογικού σχεδίου κι όχι εξαναγκασμού. Ας εξετάσουμε και τις πτέρυγες. Η δεξιά πλευρά λειτουργούσε ικανοποιητικά. Ο Κανακούδης, το αριστερό μπακ της Δόξας, τα βρήκε σκούρα με τις συνεργασίες των Κασναφέρη και Νέτο. Αντίθετα, από την άλλη πλευρά διέκρινα διάθεση και κινητικότητα από τον Ούμπιντες. Ο Αργεντινός είναι ποιοτικός παίχτης. Όσο για το αριστερό άκρο αμύνης, μετά από πάρα πολύ καιρό είδα τον αριστερό κεντρικό οπισθοφύλακα να καλύπτει τον Μίτσελ. Δεν ξέρω πως προέκυψε. Μπορεί να είχε δώσει εντολή ο Πρόμπιερζ. Ίσως ο Λαζαρίδης θυμήθηκε την αμυντική τακτική του Κούπερ. Άγνωστο. Η ουσία είναι ότι οι πτέρυγες κρατούσαν. Αυτό που θύμιζε τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη ήταν η μεσαία γραμμή. Ο Κατίδης ήταν μέτριος στα ανασταλτικά του καθήκοντα, ο Τόχα είχε επωμιστεί οργανωτικό (!) ρόλο, παραμελώντας τα αμυντικά του καθήκοντα, ενώ οι Νέτο και Ούμπιντες από δεξιά και αριστερά αντίστοιχα δεν έδιναν ανάσες στα κεντρικά χαφ, υποθέτω λόγω προπονητικών οδηγιών. Για να δώσουμε μια πλήρη εξήγηση, ας προσθέσουμε και την δυσλειτουργία του Σολτάνι. Ο κλώνος του Σαμίρ Γκούντα είναι ντελικάτος και αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε συνθήκες έντασης και δύναμης. Συνυπολογίζουμε και το γεγονός της τακτικής του ασυνέπειας και δένει το γλυκό.

Πώς, όμως, παρουσιάστηκε η Δόξα; Η ομάδα του Κατσαβάκη είχε αμυντικούς προσανατολισμούς και σαφή αμυντικογενή διάταξη. Για να το καταλάβετε καλύτερα, ο μόνος που έπαιζε μπροστά από την μπάλα, σε συνθήκες άμυνας, ήταν ο Βάντερσον που κι αυτός πολλές φορές κατέβαινε περίπου τέσσερα μέτρα κάτω από τη σέντρα. Επιπλέον, ο Κουμπρόγλου από δεξιά κι ο Σικαλιάς από αριστερά λειτουργούσαν περισσότερο ως μπακ παρά ως χαφ. Και φτάνουμε στο 13' λεπτό. Ο Νέτο εκτοξεύει μια φαλτσαριστή σέντρα κι ο Ούμπιντες το παστελώνει. Το γκολ έδωσε νέο χρώμα στον αγώνα. Η Δόξα ανέβασε τις γραμμές, άνοιξε το πλάτος και προσπάθησε να πιέσει ψηλά. Το εγχείρημα, λαμβάνοντας υπόψη την βίαιη εφαρμογή του, διακρίθηκε από σχετική επιτυχία. Έργο Κατσαβάκη. Ποια ήταν η αντίδρασή μας; Το έγραψα παραπάνω: Μπομπ ο Σφουγγαράκης! Το αποτέλεσμα ήταν μια ωραία ατομική προσπάθεια του Βάντερσον και μια φωτοβολίδα του Λίμα. Πάλι καλά που υπήρχε κι ο Ντίκο, ο οποίος έβγαινε πρώτος στην μπάλα. Εν τω μεταξύ, ο Πρόμπιερζ προέβη σε εσωτερικές αλλαγές προσώπων. Ο Νέτο πέρασε στον άξονα, ο Κατίδης αριστερά κι ο Ούμπιντες δεξιά. Για τις αλλαγές, όμως, τα είπαμε σε προηγούμενο άρθρο. Το μοναδικό θετικό ήρθε από τον Ούμπιντες που κέρδισε την δεύτερη κίτρινη κάρτα του Κανακούδη και κατ' επέκταση την αποβολή του. Το πρώτο μέρος έληξε με την Δόξα να δείχνει διατεθειμένη να πουλήσει ακριβά το τομάρι της.

Το δεύτερο μέρος έκρυβε εκπλήξεις. Ο Άρης παρουσιάστηκε αποφασισμένος και μπήκε στο γήπεδο για να τελειώσει το ματς. Σε διάστημα δέκα λεπτών είχαμε τρεις κλασικές ευκαιρίες που δεν εκμεταλλευτήκαμε. Δεν καταφέραμε να εξαργυρώσουμε το ορμητικό ξεκίνημα. Έχει ξανασυμβεί και πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση. Από την άλλη πλευρά του λόφου, η Δόξα, παίζοντας με δέκα παίχτες, δεν μπορούσε να πιέσει με συνέπεια και αδυνατούσε να ακολουθήσει το ρυθμό των γηπεδούχων. Ο Βάντερσον βρισκόταν απελπιστικά μόνος και συχνά κλεισμένος από δυο και τρεις αντιπάλους, ενώ ο Αραβίδης, ο οποίος στο πρώτο μέρος αγωνιζόταν πίσω από τον Βάντερσον, κλήθηκε να καλύψει με τον Σικαλιά την αριστερή πτέρυγα. Τουλάχιστον ο Βέρτσος πρόσθετε πάθος, ο Τριποτσέρης ύψος κι ο Σέρεμετ ασφάλεια. Κάτι είναι κι αυτό. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η Δόξα είναι soft ομάδα. Οι παίχτες της έχαναν τις προσωπικές μονομαχίες, δεν μπορούσαν να λάβουν σωστές τοποθετήσεις και διακρίνονται από έκδηλη τεχνική ανεπάρκεια. Επιπλέον, στερείται ενός επιθετικού που θα υποδύεται τον κεφαλοσφαιριστή για να σπάει μπάλες. Αυτα, όμως, συνιστούσαν προβλήματα της Δόξας, όχι του Άρη. Ένας Άρης που είχε συντριπτική κατοχή και πολύ καλή κυκλοφορία. Κι ως γνωστόν, η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τον παίχτη. Η κούραση των φιλοξενούμενων έμοιαζε προδικασμένη. Όπως, επίσης, προδικασμένη έμοιαζε και η αγωνιστική καθίζηση των γηπεδούχων. Μετά το 65' λεπτό επαναπαυτήκαμε και πίναμε τσίπουρα. Ευτυχώς, ο Καπετάνος πέτυχε το 2-0. Πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί προ τετελεσμένων γεγονότων. Ο Πολωνός Γκουαντιόλα, πάντως, δεν κολλάει. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου ημιχρόνου, πείραζε τη διάταξη και άλλαζε πρόσωπα, όπως ένας μπέμπης παίζει με την πολύχρωμη κουδουνίστρα του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι Ούμπιντες και Νέτο. Ο πρώτος ξεκίνησε ως αριστερό χαφ, μετατοπίστηκε δεξιά και τέλειωσε το ματς ως επιτελικός μέσος. Ο δεύτερος ξεκίνησε ως δεξί χαφ, μετατοπίστηκε στη μεσαία γραμμή και τέλειωσε το ματς ως δεξί μπακ. Το κουτσάρισμα του Πολωνού με συνεπήρε τόσο πολύ που μέχρι κι εγώ μετατοπίστηκα. Από τον καναπέ βρέθηκα στο πάτωμα. Αυτά είναι.

Εν κατακλείδι, το παιχνίδι ήταν must win. Έπρεπε να πάρουμε τους τρεις βαθμούς και να πραγματοποιήσουμε πειστική εμφάνιση. Κάπου το χάσαμε στην ''πειστική εμφάνιση''. Τουλάχιστον εκπληρώσαμε το χρέος μας και γλιτώσαμε από την ανίατη ασθένεια της καταστροφολογίας. Πετύχαμε την δεύτερη συνεχόμενη νίκη, πήραμε ψυχολογική ένεση και ατενίζουμε το εγγύς μέλλον υπό διαφορετικό πρίσμα. Η Δόξα, όσο φιλότιμο διαθέτει, άλλη τόση ποιότητα της λείπει. Δεν θα αντέξει σε βάθος χρόνου. Ήδη δεν αντέχει. Νομίζω ότι είναι το πρώτο φαβορί για υποβιβασμό. Η ομάδα χρειάζεται ποιοτική ενίσχυση κι ο Κατσαβάκης βρίσκεται ενώπιον μια ισχυρής πρόκλησης. Πάντως, είμαι βέβαιος ότι δεν θα παρατήσει τα όπλα. Θα το παλέψει μέχρι την τελευταία αγωνιστική.

Υ.Γ.1 Το περιβραχιόνιο άλλαξες πολλές φορές μπράτσα. Το είχε φορέσει, να φανταστείτε, μέχρι και ο Καστίγιο. Θεέ και Κύριε. Άλλο ένα δείγμα της αναμπουμπούλας που μας διακρίνει. Ελπίζω, όμως, ο νέος χρόνος να μας βρει με νέα μυαλά. Πραγματοποιήθηκε, κατόπιν πρωτοβουλίας του Πρόμπιερζ, νέα ψηφοφορία για το περιβραχιόνιο και νικητής προέκυψε ο Νίκος Λαζαρίδης.  Σωστή απόφαση από τον Πολωνό. Επίσης, από ό,τι μαθαίνω, έδειξε την στήριξή του στον Βελλίδη και την πίστη του στον Κατίδη. Μακάρι να κατασταλλάξει σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο, αγωνιστικό και μη. Και φυσικά, ελπίζω αυτό το σχέδιο να μην περιλαμβάνει τον Τόχα. Το μεγάλο ερώτημα που ανατέλλει στο μυαλό μου είναι το εξής: πώς θα παρουσιαστεί τη νέα χρονιά ο Άρης; Θα παίξει το ποδόσφαιρο του Πολωνού ή ο Πολωνός θα παιξει το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει ο Άρης; Οψόμεθα. Επιπρόσθετα, η ομάδα πρέπει να πορευτεί ως έχει. Όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε. Ούτε μία μεταγραφή. Ούτε μία. Λευτεριά στον Πρίττα!

Υ.Γ.2 Πολιτικός κρατούμενος κι ο Εφραίμ. Έτσι πάει. Οι λαμογιές στην Ελλάδα πρέπει να εφαρμόζονται με παρθενογένεση. Έστω να τις εκπληρώνουν τα μυστήρια πλάσματα του Λιακόπουλου. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Υ.Γ.3 Για τον νέο χρόνο θα τα πούμε... του χρόνου! Εξάλλου, ακόμα γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα! Να είστε όλοι καλά!

Υ.Γ.4 Λέγονται Heart και διακρίνονται από την παρουσία δυο αδερφών, των Nancy και Ann Wilson. Τις έχουμε ξανασυναντήσει στο μακρινό παρελθόν, ωστόσο, υπό διαφορετικές συνθήκες. Το τραγούδι που ακολουθεί, αποτελεί ένα από τα πιο μεταλλικά κομμάτια της μπάντας.

Χριστουγεννιάτικη υπόθεση εργασίας

Το ρολόι δείχνει οχτώ το πρωί. Εσύ κοιμάσαι. Μόλις οι δείκτες του ρολογιού αγγίξουν το πρώτο λεπτό της ώρας, κρούει ο κώδων. Πετάγεσαι σαν ελατήριο και κοιτάς με απόγνωση την ντουλάπα. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν την παλεύεις. Καθώς ερωτοτροπείς με το πάπλωμα, λαμβάνεις τη γενναία απόφαση να σηκωθείς. Ειδάλλως, θα αργήσεις για δουλειά. Κάθεσαι για λίγο στο στρώμα, κοιτώντας το πάτωμα, και με μια απότομη κίνηση βάζεις πλώρη προς το μπάνιο. Πλένεις την μουσούδα με σαπούνι χαμομηλιού και κατόπιν πετάς παγωμένο νερό στο σβέρκο για να ξυπνήσεις. Όντας, πλέον, σε σχετικά νηφάλια κατάσταση, είσαι έτοιμος για δράση. Και, ακριβώς εκείνη την στιγμή, διαπιστώνεις ότι δεν δουλεύεις. Πολύ απλά, όντας εγκλωβισμένος στη δίνη της καθημερινότητας, ξέχασες να απενεργοποιήσεις το ξυπνητήρι. Με άκρατη διαύγεια θυμάσαι ότι είναι Σάββατο. Η ώρα, εν τω μεταξύ, έχει φτάσει 8:35. Μονολογείς πόσο χαζός είσαι και αποφασίζεις να ξαναπέσεις για ύπνο. Ξάφνου, χτυπάει το κουδούνι. Αμφιταλαντεύεσαι: να ανοίξεις ή να μην ανοίξεις; «Ποιος μπορεί να είναι Σάββατο πρωί;» σκέφτεσαι. Εν τέλει, η περιέργεια, έμφυτο στοιχείο του ανθρώπου, υπερνικά τις όποιες αναστολές σου. Ξεκλειδώνεις και ανοίγεις. Και το θέαμα που αντικρίζεις σε γεμίζει ενοχές. Στην πόρτα σου στέκονται δυο γλυκύτατα παιδάκια. Ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι. Το αγοράκι φοράει το καλό του παντελονάκι και έχει φτιάξει τα μαλλάκια του χωρίστρα, ενώ το κοριτσάκι είναι ντυμένο με μια κόκκινη καρώ φουστίτσα. Αμφότερα κρατούν από ένα τρίγωνο και με μια φωνή ρωτάνε: «Να τα πούμε;». Εσύ, όντας κατακόκκινος από ντροπή, απαντάς καταφατικά. Είναι παραμονή Χριστουγέννων κι εσύ το ξέχασες! Τα δυο μπεμπάκια λένε τα κάλαντά τους κι εσύ γεμάτος χαρά -και με ισχυρή τάση εξιλέωσης- τους μοιράζεις ένα σεβαστό χρηματικό αντίτιμο. Κατόπιν, τα παιδιά, τρέχοντας, πάνε και αγκαλιάζουν μια κομψή κυρία. Προφανώς είναι η μητέρα τους.

Καθώς κλείνεις την πόρτα, σκέφτεσαι ότι δεν έχει νόημα να (ξανα)κοιμηθείς. Το σίγουρο είναι ότι πεινάς. Πας στην πιατελούμπα και γραπώνεις δυο μελομακάρονα. Τα παρασκεύασες προχθές και είναι νοστιμότατα. Γεμάτος περηφάνια για την επιτυχία της ζαχαροπλαστικής απόπειρας, σπεύδεις να ανοίξεις τα παντζούρια. Πας στο δωμάτιό σου και, καθώς ανεβάζεις το παντζούρι, βλέπεις κάτι που μοιάζει με λευκό στρώμα. «Δεν είναι δυνατόν» σκέφτεσαι. Είναι χιόνι; Ναι, είναι χιόνι! Τώρα εξηγούνται και οι άσπρες νιφάδες στα ρούχα των δυο ξωτικών που λέγανε τα κάλαντα. Την ώρα που εσύ κοιμόσουν βαριά και ονειρευόσουν γλυκά, ο καιρός είχε στήσει το δικό του πάρτι. Τα πάντα είχαν καλυφθεί από έναν λευκό μανδύα. Αυτόματα, έστω και με πλημμελή ρουχισμό, κατεβαίνεις στον κήπο για να χαρείς. Να νοιώσεις. Να παίξεις. Χωρίς δεύτερη σκέψη, αρχίζεις να φτιάχνεις χιονόμπαλες και να τις πετάς, όπου βρεις!  Σαν να μεταμορφώθηκες, εντελώς απροσδόκητα, σε μικρό παιδί! Και τότε σου έρχεται μια φαεινή ιδέα: θα δημιουργήσεις έναν χιονάνθρωπο! Πρώτα, όμως, επιστρέφεις στο σπίτι και αλλάζεις ενδυμασία. Τα χεράκια σου, βλέπεις, από το κρύο πήραν το χρώμα της μελιτζάνας. Έχοντας βάλει γερά ρούχα, κατεβαίνεις στον κήπο για να κάνεις πράξη την ιδέα σου. Λειτουργώντας με αξιοζήλευτη ζωντάνια και πρωτοφανή διάθεση, στήνεις τον χιονάνθρωπο. Το μόνο που (απο)μένει είναι να τον στολίσεις. Ανεβαίνεις στο σπίτι και ψάχνεις στα ραπτικά. Βρίσκεις το κουτί με τα κουμπιά και, καθώς διαλέγεις ενδελεχώς το είδος αυτών, περνάς μπροστά από το τζάκι όπου τα μάτια σου πέφτουν σε κάτι μικρά καρβουνάκια που αποκοιμήθηκαν έπειτα από κάποια θερμή συνομιλία με τη φωτιά. Ξαναπάς κάτω στον κήπο. Για μάτια καθιστάς δυο μικρά κουμπιά, ενώ τοποθετείς τέσσερα καρβουνάκια στο κυρίως σώμα του χιονάνθρωπου. Ωστόσο, δεν έχεις τελειώσει. Πού είναι η μύτη; Το κασκόλ; Η καπελαδούρα; Ξεχύνεσαι προς το δωμάτιό σου και ψαχουλεύεις την κούτα που έχεις καταχωνιάσει τα σκουφιά, τα κασκόλια και τα γάντια. Έπειτα, καβατζώνεις από την πελώρια γούνινη τίγρη που φυλάει το δωμάτιό σου, την καπελαδούρα που φοράει. Είσαι σίγουρος ότι δεν θα την πειράξει. Ύστερα, πας στην κουζίνα, ανοίγεις το ψυγείο και παίρνεις ένα καρότο. Η ώρα είναι περασμένες δέκα. Καθώς οι νιφάδες χιονιού χορεύουν στο πρόσωπό σου, εσύ παρατηρείς τον χιονάνθρωπο. Ήταν επιβλητικός, με δυο μαύρα κουμπάκια για μάτια και τέσσερα καρβουνάκια για παλτό, ενώ την μύτη του αναπαριστούσε ένα καρότο μικρού μεγέθους. Είχε ένα κιτρινόμαυρο κασκόλ τυλιγμένο στο λαιμό του και μια καπελαδούρα τύπου Ιντιάνα Τζόουνς. Εντούτοις, ήταν εμφανές ότι κάτι έλειπε. Τον κοιτούσες, τον ξανακοιτούσες και ξαφνικά, μετατρεπόμενος σε κλώνο του Αρχιμήδη, φωνάζεις: «Εύρηκα!». Ο χιονάνθρωπος δεν είχε χαμόγελο! Με ένα μικρό ξύλο, έφτιαξες ένα λαμπερό χαμόγελο στο πρόσωπό του και αυτόματα χαμογέλασες κι εσύ. Με ποιο όνομα θα τον αποκαλούσες; Πώς θα τον βάφτιζες; Το πρώτο όνομα που ανακάλυψες ήταν Νέτο, αλλά σκέφτηκες ότι μάλλον δεν ταιριάζει. Μετά σου ήρθε στο μυαλό το όνομα Τζακ, αλλά γρήγορα το ξεπέρασες, διότι σου φαινόταν τετριμμένο. Εν τέλει, καταστάλαξες στην πιο αντιπροσωπευτική ονομασία: θα τον φώναζες Χιονάνθρωπο.

Ανέβηκες γρήγορα στο σπίτι, έφτιαξες ένα ζεστό ρόφημα φασκόμηλου με μια κουτάλια θυμαρίσιο μέλι και ξεκίνησες να μοιράζεσαι τη δημιουργηθείσα χαρά με τους φίλους σου. Κανόνισες συναντήσεις και βόλτες. Πήγες για ψώνια. Πήρες δώρα για τα πρόσωπα που αγαπάς και νοιάζεσαι. Γιατί, όμως, να παίρνουμε δώρα τα Χριστούγεννα; Τι αλλάζει σε σχέση με τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου; Μπορούμε να κάνουμε δώρα όλο το χρόνο. Δεν χρειάζεται να είναι ακριβά, μεγάλα ή υλικά. Και μια λέξη αρκεί. Μια χειρονομία. Μια ευφάνταστη παρουσίαση. Υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα προσπαθείς να λειτουργείς με Χριστουγεννιάτικο πνεύμα καθόλη τη διάρκεια του χρόνου κι όχι μόνο τις μέρες των εορτών. Και είσαι αποφασισμένος για αυτό. Είναι θλιβερή η ένταση της υποκριτικής διάθεσης που σκεπάζει τα Χριστούγεννα. Η ώρα, πάντως, πέρασε γρήγορα. Γιατί, όταν περνάς όμορφα, ο χρόνος κυλάει σαν νεράκι; Αναπάντητο ερώτημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορούσες να βγάλεις από το μυαλό σου τον Χιονάθρωπο. Ανυπομονούσες να γυρίσεις πίσω και να τον δεις. Κάποια στιγμή, κατά τις έντεκα το βράδυ, γύρισες σπίτι. Ήσουν ξεθεωμένος και σε πονούσαν τα πόδια σου, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο να κατέβεις στον κήπο και να θαυμάσεις το έργο σου. Στεκόταν αγέρωχος και περήφανος, ενώ το χαμόγελό του εξακολουθούσε να είναι λαμπερό, σαν να σου έλεγε: «Ευχαριστώ που με δημιούργησες». Μισή ώρα αργότερα έπεφτες για ύπνο. Έπρεπε, άλλωστε, να σηκωθείς νωρίς την επόμενη μέρα. Θα επισκεπτόσουν τον θείο και τη θεία. Όταν ήσουν μικρός, βαριόσουν να πηγαίνεις σε συγγενικές συγκεντρώσεις και το μόνο ενδιαφέρον που έδειχνες σε αυτές, ήταν το ύψος των χρημάτων που θα αποκόμιζες από το σόι. Πλέον, αδημονείς να συναντήσεις τους συγγενείς κι ας μην σου δίνουν δεκάρα τσακιστή. Πώς αλλάζουν οι καιροί; Πώς αλλάζουν οι προτεραιότητες; Ίσως μέσω της ηλικιακής ωρίμανσης να επέρχεται και η νοητική. Μακάρι να ωριμάζεις νοητικά, αλλά να μένεις για πάντα παιδί. Όπως το πρωί που έφτιαχνες χιονόμπαλες και τις πετούσες από δω κι από κει. Βυθιζόμενος στις παραπάνω σκέψεις, προσπαθείς να κλείσεις τα μάτια σου και να ονειρευτείς γλυκά. Ξάφνου, ακούς έναν δυνατό και συνάμα παράξενο κρότο. «Τι μπορεί να ήταν;» αναρωτιέσαι. Παίρνεις ένα μακρύ ξύλο που κρατάς για περιπτώσεις υψηλής επικινδυνότητας και αρχίζεις να (εξ)ερευνάς το σπίτι. Δεν βρίσκεις απολύτως τίποτα. Μπορεί και να το φαντάστηκες. Καθώς επιστρέφεις στο κρεβάτι, η ματιά σου πέφτει στο επιτοίχιο ρολόι της κουζίνας. Οι δείκτες έχουν εναρμονιστεί στη θέση δώδεκα. Μολαταύτα, δεν χάνεις την ευκαιρία να δεις πως τα πάει ο Χιονάνθρωπος. Κι αυτό που συναντάς σου φαίνεται απίστευτο! Τι βλέπεις; Ο Χιονάνθρωπος απέκτησε ζωή! Υποθέτεις ότι κι αυτό το φαντάζεσαι, αλλά οι τσιμπιές που επιχειρείς στον εαυτό σου είναι αληθινές και πονάνε! Σπεύδεις στον κήπο, κατεβαίνοντας δυο δυο τα σκαλιά, και τρέχεις με λαχτάρα προς το μέρος του. Απλώνει το χέρι του κι εσύ ανταποκρίνεσαι. Μπορεί να αποτελείται από παγωμένο χιόνι, αλλά το χέρι του είναι τόσο, μα τόσο ζεστό. Σαν τη δική σου καρδιά. Καθώς είστε πιασμένοι χέρι με χέρι, το ταξίδι ξεκινά κι εσύ είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στον πλανήτη. Καλά Χριστούγεννα!

Υ.Γ.1 Όποιος θέλει να εξετάσει την υποκριτική διάθεση των Χριστουγέννων, να παρατηρήσει θλιβερές συμπεριφορές, να τσεκάρει ορισμένες φωτογραφίες και να ακούσει όμορφα τραγουδάκια, μπορεί να διαβάσει την περσινή ανάρτηση: Λευτεριά στα Χριστούγεννα.

Υ.Γ.2 Στο κείμενο παρουσίασα τον δικό μου Χιονάνθρωπο. Τα υπέροχα, καταπληκτικά βιντεάκια που ακολουθούν, απεικονίζουν μια διαφορετική έκδοση. Ποιος είναι, όμως, ο δικός σας Χιονάνθρωπος;

Ανασκόπηση και συγκρίσεις

Ο Αλεξανδρής, σε πρόσφατη συνέντευξη του, δήλωσε ότι έδιωξε τον Όλιβερ επειδή δεν ήταν καλός χαρακτήρας και χαλούσε το κλίμα στα αποδυτήρια. Ο Κάνθαρος απόρησε με την απόλυση του παίχτη, για τον απλό λόγο ότι ήταν ένας από τους ελάχιστους του ρόστερ που ξέρει μπάσκετ. Ωστόσο, δεν γνωρίζω τον χαρακτήρα του παίχτη. Εμπιστεύομαι την κρίση του Αλεξανδρή. Και ως εκ θαύματος, από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, η ομάδα του μπάσκετ είναι, το λιγότερο συγκλονιστική. Δεν μιλάω για αποτελέσματα, αλλά για πάθος. Ενέργεια. Διάθεση. Όρεξη. Φυσικά δεν συντελέστηκε κάποιο θαύμα. Ο Αλεξανδρής στήριζε και στηρίζει την ομάδα. Δεν είναι απατεώνας. Με ντούρασελ δουλεύει. Ακόμα και μετά τις συνεχόμενες ήττες στο ξεκίνημα της περιόδου, δήλωνε αισιόδοξος και μοίραζε υποσχέσεις ανάκαμψης. Και κάπως έτσι, ήρθαν οι νίκες και η πρόκριση στην Ευρώπη. Και το κυριότερο: εμφανίστηκε φλόγα. Μακάρι να προχωρήσουμε στο θεσμό, αν και καταλαβαίνω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ας το παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις και να είστε σίγουροι ότι ο κόσμος θα επιβραβεύσει τους παίχτες και τον προπονητή με την παρουσία του στις κερκίδες του Παλέ.

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στη μπάλα. Και λέω μπάλα, διότι, πλην του αγώνα με τον Π.Α.Ο., δεν παίζουμε ποδόσφαιρο. Ο Τσιώλης δήλωνε ότι η ομάδα θα βρει τον εαυτό της. Προσωπικά τον πίστευα. Απλά στο ποδόσφαιρο, εν συγκρίσει με το μπάσκετ, η ομοιογένεια (εκ)πληρώνεται πιο αργά και δύσκολα. Είναι απολύτως λογικό. Σε μια ποδοσφαιρική ομάδα έχεις να κουμαντάρεις περίπου 25 κορμιά. Δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι ο Τσιώλης είναι ακριβώς ο ίδιος προπονητής και άνθρωπος που προσλάβαμε τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές του ελληνικού πρωταθλήματος. Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον Τσιώλη ως κλώνο του Αλεξανδρή; Όχι. Είναι πολύ νωρίς για να του προσάψεις τέτοιον χαρακτηρισμό. Έχει να φάει πολλά ψωμιά ακόμα. Είναι βέβαιο, όμως, ότι χρειαζόμαστε και στο ποδόσφαιρο έναν Αλεξανδρή.

Έστω, λοιπόν, ότι ο Όλιβερ είναι κακό παιδί. Στο ποδόσφαιρο πόσα κακά παιδιά έχουμε; Αρκετά. Ένας από αυτούς είναι ο Καστίγιο. Ένας παίχτης που εκτελεί πλάγιο άουτ και δίνει πάσα στον εαυτό του. Η διοίκηση τον πίστεψε και καλά έκανε. Μόχθησε για να υπογράψει τον Καστίγιο και καλά έκανε. Και αρκετοί χάρηκαν με την μεταγραφή. Εντούτοις, όλοι αυτοί που κράζουν τώρα τον Καστίγιο, είναι οι ίδιοι που πανηγύριζαν την πρόσληψή του. Θεμιτό. Δεν μπορώ να πω κάτι επ' αυτού. Και είναι θεμιτό, διότι ο παίχτης έχει δώσει πάμπολλα δικαιώματα. Να μην τα έδινε. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τον χειμώνα έχει κρύο και ψέμματα. Πάμε στον Γιάκομπ. Τι να πούμε για τον Ρουμάνο; Ήταν σαφές ότι δεν ταίριαζε με την ιδιοσυγκρασία της ομάδας. Άστοχη μεταγραφή. Ήλπιζα ότι θα σκύλιαζε, αλλά διαψεύστηκα. Στο μόνο που δείχνει συνέπεια είναι οι φωνές, οι γκρίνιες και τα βλέμματα σε επόπτες και διαιτητές. Και φτάνουμε στον Σολτάνι. Όταν τον υπογράψαμε, θεώρησα ότι θα μπορούσε να προσφέρει. Φευ! Ο παίχτης μας βγήκε παρόμοια έκδοση του Κάλβο. Φυσικά την μπάλα που ξέρει ο Κάλβο δεν την ξέρει ο Σολτάνι, αλλά τέλος πάντων.

Πώς να επέλθει ομοιογένεια; Πώς να προκύψει επικοινωνία; Πώς να πετύχουμε καλό κλίμα; Ποιος να τα κάνει όλα αυτά; Ο Πολωνός Γκουαρντιόλα; Ρε, τι να νοιώσει αυτός από Άρη και ελληνικό πρωτάθλημα; Η ποδοσφαιρική ιστορία βρίθει από αντίστοιχα παραδείγματα που αντανακλούν στην επικείμενη αποτυχία. Χρειάζεσαι κάποιον να διαχειριστεί την υφιστάμενη κατάσταση και φέρνεις έναν Πολωνό μαθητευόμενο μάγο; Γιατί; Για να στείλει τον Πρίττα στον ψυγείο; Για να βάζει τον Τόχα βασικό και αναντικατάστατο; Το να βρίσκεται ο Τόχα στο δυναμικό του Άρη συνιστά λάθος. Το να παίζει βασικός ο Τόχα και ο Πρίττας να προπονείται με τα τρακτέρ, αποτελεί εγκληματική ενέργεια και σκάνδαλο ολκής. Δεν έχω εμπιστοσύνη στον Πρόμπιερζ και δηλώνω απαισιόδοξος.

Στο μπάσκετ η ομοιόγενεια έφτασε και μάλιστα χωρίς να αλλάξουμε προπονητή. Στο ποδόσφαιρο δεν ήρθε στο επιθυμητά χρονικό σημείο που θέλαμε και διώξαμε τον προπονητή που με τόσο κόπο υπογράψαμε. Προσωπικά αυτό το (απο)καλώ παράνοια. Το ίδιο στοιχείο το ερμηνεύουμε διαφορετικά. Στο μπάσκετ ονομάζεται υπομονή και στο ποδόσφαιρο ανοχή. Απίστευτα πράγματα. Ρε παιδιά, το τετράγωνο της μελιτζάνας έχει συγκεκριμένες πλευρές! Εδώ δεν μπορούμε να αλλάξουμε μυαλά στον Καστίγιο και θα αλλάξουμε σχήμα στο τετράγωνο; Πώς θα φας (αυθεντικό) τιραμισού, όταν αλλάζεις συνεχώς -επαναλαμβάνω συνεχώς- τον μάγειρα, αλλά όχι την νοοτροπία όλων εκείνων που του πρήζουν τα συκώτια και τα παπάρια; Πώς θα παίξεις ορθολογικό ποδόσφαιρο, όταν αδυνατείς να θέσεις σε λειτουργία -πρωτίστως- τον τέταρτο παράγοντα; Πώς θα γίνεις δαίμονας, όταν δεν ψήνεις το κέικ της υπομονής; Πώς θα κερδίσεις τον κόσμο, όταν δεν μοχθείς στο γήπεδο; Στο μπάσκετ παίζουμε σαν οικογένεια. Στο ποδόσφαιρο παίζουμε λες και είμαστε μαλωμένοι. Στο μπάσκετ τα 211 εκατοστά του Κρούσιτς πέφτουν στο παρκέ για να ανακτήσουν μια χαμένη μπαλιά. Στο ποδόσφαιρο οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει τι ζητάει ο κόσμος από εκείνους. Στο μπάσκετ μεταλλαχθήκαμε σε Ινδιάνους. Στο ποδόσφαιρο γίναμε γατάκια. Στο μπάσκετ υπάρχει ένας Ταπούτος και καθοδηγεί την ομάδα. Στο ποδόσφαιρο ποιος υποδύεται τον Ταπούτο; Στο μπάσκετ έχουμε έναν Κερούς που βγάζει τόση ενέργεια, όσο συνολικά η ομάδα ποδοσφαίρου. Στο μπάσκετ έχουμε έναν Μάλντροου που έχει περισσότερα κοψίματα από τους ''κόφτες'' της μεσαίας γραμμής. Στο μπάσκετ έχουμε έναν Τζέιμς που ενεργεί απείρως περισσότερες μπούκες από όλους τους επιθετικούς του ποδοσφαιρικού Άρη.

Ολοκλήρωσα μια πρόχειρη ανασκόπηση του τμήματος ποδοσφαίρου και αναπόφευκτα οδηγήθηκα σε αγωνιστικές συγκρίσεις με την μπασκετική Αρειανάρα. Δεν ξέρω τι θα γίνει με τον ποδοσφαιρικό Άρη. Η κατάσταση αρχίζει και μου θυμίζει έντονα την περσινή Λάρισα. Ακόμα όλα είναι ρευστά. Αν γίνουν χειρότερα, να είστε βέβαιοι ότι εδώ θα είμαστε και θα τα γράψουμε. Κι ας γράφει ο Τσαλτίδης ό,τι θέλει. Έχω πει επανειλημμένως ότι αυτός ο άνθρωπος δεν (πρέπει να) εκφράζει τον Άρη και μάλιστα από επίσημο βήμα. Όσο για το μπάσκετ, η ομάδα θα έχει και κακές στιγμές. Να είστε σίγουροι για αυτό. Θα υπάρξουν σκαμπανεβάσματα. Εμείς θα είμαστε μαζί με την Αρειανάρα. Και στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο. Τέλος, δηλώνω για πολλοστή φορά ότι υποστηρίζω τον Άρη κι όχι την Π.Α.Ε ή την Κ.Α.Ε. Κλείνω με ένα απόσπασμα από τις δηλώσεις του Αλεξανδρή, μετά την νίκη με τους σκληροτράχηλους Λιθουανούς: «Ήμουν ως έφηβος παρών στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, το 1970. Έχω γίνει παππούς και δεν έχω χαρεί άλλο τίτλο με το ποδόσφαιρο. Ο Άρης είναι ενιαίος, πρέπει να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες κάθε τμήματος, αλλά αυτό το τμήμα που έχει 21 τίτλους αξίζει συμπαράστασης σαν την σημερινή».

Υ.Γ.1 Το άρθρο του Τσάκα θα ανέβει του χρόνου. Κυριολεκτικά του χρόνου.

Υ.Γ.2 Τα σέβη μου στον Στογιάκοβιτς. Καλός παίχτης, πολύ καλός παίχτης ή παιχταράς; Ρητορικό το ερώτημα. Επίσης, οφείλω να υποβάλλω τιμές στον Antonio McDyess.

Υ.Γ.3 Η Λάρισα, δυστυχώς, πάει από το κακό στο χειρότερο. Ο Πηλαδάκης ψάχνει τρόπους απεμπλοκής, ο Κόουλμαν αδυνατεί να προσαρμοστεί στο εξοντωτικό πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, η ομάδα δεν τσουλάει καλά στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο αποκλείστηκε από τον Παναιτωλικό. Οι φίλοι της Λάρισας έχουν στερέψει από υπομονή και κριτική σκέψη. Οι Χαριστέας και Θεοδωρίδης άκουσαν τα εξ αμάξης από τους οπαδούς της Λάρισας. Χαριστέα, γύρνα στην Αρειανάρα.

Υ.Γ.4 Ο Ζαγοράκης δεν παραδέχτηκε ότι έκανε πρωταθλητισμό με τα λεφτά, τις σκανδαλώδεις χορηγίες θα έλεγα, του πολυμετοχικου Π.Α.Ο. Αυτή είναι η τεράστια αλήθεια και ουδείς επεχειρεί να τη δηλώσει λες και πρόκειται για κολονοσκόπηση. Και κάτι τελευταίο: μας είχατε πρήξει τα παπάρια για εξυγιάνσεις και βιωσιμότητες. Πώς θα είσαι μακροχρόνια ανταγωνιστικός, αν δεν καταστείς βιώσιμος; Από έναν ποδοσφαιράνθρωπο ως ο Ζαγοράκης, έχω περισσότερες απαιτήσεις. Πολύ φοβάμαι ότι τον έχει απορροφήσει το παραγοντικό σύστημα. Κρίμα.

Υ.Γ.5 Ο Αθανασιάδης δεν παραδέχτηκε το τεράστιο διοικητικό και επικοινωνιακό λάθος με τον Τσιώλη. Δεν παραδέχτηκε ότι η κόντρα με τον Σκόρδα είναι προσωπική. Δεν παραδέχτηκε ότι το σχέδιο είχε και εμφάνισε κενά. Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι η ομάδα ψάχνει επενδυτές. Παραδέχτηκε ότι υπάρχουν προβλήματα με τις πληρωμές. Επίσης, πρέπει να παραδεχθεί ότι ο κόσμος του Άρη δεν είναι χαζός. Και ελπίζω, όταν παραδεχθεί το λάθος με τον Πολωνό Γκουαρντιόλα, να μην είναι πολύ αργά.

Υ.Γ.6 Στο κύπελλο πέφτουν καρέκλες, αντικείμενα, μπινελίκια, ντου και γενικά επικρατεί μια έντονη αναμπουμπούλα. Ελπίζω, τουλάχιστον, να περάσουμε στην επόμενη φάση. Στην Κομοτηνή κρίνονται πολλά και πολλοί.

Υ.Γ.7 Jetro Tull: ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Τέλος.